ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ «ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ» ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΘΡΑΣΥΤΗΤΑ (ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ)

Posted on March 24, 2018, 7:06 pm
FavoriteLoadingAdd to favorites 6 secs

Η εφαρμοζόμενη από την Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια, μέθοδος της «αποτροπής», προκειμένου να υπάρχει σταθερότητα και ασφάλεια στις σχέσεις με την Τουρκία, διαπιστώνεται ότι όχι μόνο δεν έχει επιτύχει τον στόχο της, αλλά αντιθέτως καλλιεργεί συνεχώς την τουρκική επιθετικότητα και θρασύτητα. Μάλιστα είναι εντυπωσιακό ότι εάν οι παραβιάσεις είναι κάτω από 15 να θεωρείται μια φυσιολογική κατάσταση, που δεν πρέπει να μας ανησυχεί !!!! Βέβαια μέρα με την μέρα φτάσαμε σήμερα στο σημείο οι Τούρκοι να μην διστάζουν να παρενοχλούν τις μεθοριακές μετακινήσεις του ίδιου του Έλληνα ΥΕΘΑ, να διεμβολίζουν ελληνικά πλοία του λιμενικού, να στήνουν ενέδρες και να συλλαμβάνουν Έλληνες αιχμαλώτους και μάλιστα μόλις χθες να παρενοχλούν την πτήση με μαχητικό Ε/Π του ίδιου του Έλληνα Α/ΓΕΣ προς ακριτικά ελληνικά νησιά μας.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό και ποια είναι τα λάθη της εφαρμοζόμενης αποτροπής όλα αυτά τα χρόνια,  που έχουν κάνει την Τουρκία να μην διστάζει να προκαλεί είτε λεκτικά, είτε με πράξεις ακόμα και βίας κατά της Ελλάδας. Οι επαΐοντες μάλιστα της εφαρμοζόμενης πολιτικής αποτροπής λέγανε ότι δεν θα τολμήσουν οι Τούρκοι να προκαλέσουνε περισσότερο γιατί φοβούνται το κόστος, και τώρα που προκαλούν περισσότερο και είμαστε μια ανάσα από την σύγκρουση τι έχουν να πούνε άραγε …

Στο σημείο αυτό είναι πολύ χρήσιμο για το θέμα να παραθέσουμε τις απόψεις του πλέον ειδικού αναλυτή Δρ. Αθανάσιου Δρούγου :

«Πρέπει να ορίσουμε ΑΚΡΙΒΩΣ τι εννοούμε ως αποτροπή. Έχω την εντύπωση ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται κάτι διαφορετικό. Δυστυχώς, έχω την αίσθηση ότι αυτό συμβαίνει και σε ανώτατο πολιτικο-στρατιωτικό επίπεδο, όμως κακές συμβουλές κακών συμβούλων δεν απαλλάσσουν τον συμβουλευόμενο.

Αφού ορισθεί η έννοια της αποτροπής, θα πρέπει στη συνέχεια να προσδιοριστούν οι παράγοντες που συντελούν ώστε να επιτυγχάνεται αποτροπή. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να αξιοποιηθούν άνθρωποι που ξέρουν. Οι αυτοσχεδιασμοί είναι επικίνδυνοι. Είναι φυσιολογικό να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις στην έννοια της αποτροπής, ανάλογα με την ψυχοσύνθεση, το γνωστικό υπόβαθρο και την εμπειρία καθενός.

Άλλο πράγμα η αποτροπή και άλλο ο κατευνασμός του αντιπάλου. Αυτό δεν είναι αποτροπή. Δυστυχώς έχουμε βαφτίσει την έλλειψη πολιτικής βούλησης και την ατολμία ως ψυχραιμία και σύνεση. Κάποιοι θεωρούν ότι το να έχουμε ισχυρά οπλικά συστήματα και να κάνουμε παρελάσεις είναι επαρκής αποτροπή. Αν ο αντίπαλος αντιλαμβάνεται ότι δεν έχεις βούληση να τα χρησιμοποιήσεις, δεν υπάρχει καμία αποτροπή.

Οι ανεπαρκείς και λανθασμένοι χειρισμοί μας, για τους δύο Έλληνες στρατιωτικούς αιχμάλωτους σε καιρό ειρήνης, δεν λειτουργούν θετικά στο ηθικό των στελεχών και την κοινωνίας. Και το ηθικό είναι σημαντικός παράγοντας αποτροπής.

Το κοινωνικό έργο των Ενόπλων Δυνάμεων και η συμβολή τους σε θέματα λαθρομετανάστευσης δεν είναι και τόσο καλή αποτροπή. Οι Ένοπλες Δυνάμεις υπάρχουν για συγκεκριμένο λόγο κι έχουν συγκεκριμένη αποστολή.

Η αποτροπή πρέπει να έχει και επιθετικό χαρακτήρα, όχι μόνο αμυντικό. Αν, παρά τις προσπάθειες αποτροπής, ο αντίπαλος πετύχει αποτέλεσμα, τότε η συνέχιση της αποτροπής μπορεί να επιτευχθεί είτε με επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση (πχ ανακατάληψη εδάφους), είτε με άλλο τετελεσμένο ίσου ή μεγαλύτερου μεγέθους.

Η αποτροπή δεν είναι μόνο στρατιωτική, ούτε επιτυγχάνεται μόνο σε διπλωματικό επίπεδο. Απαιτείται πλήρης και αρμονική κινητοποίηση όλου του κρατικού μηχανισμού και όλων των δυνάμεων του κράτους. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται η εθνική ομοψυχία, το υψηλό ηθικό του πληθυσμού και φυσικά οι ψυχολογικές επιχειρήσεις.

Η τρομοκράτηση του πληθυσμού δεν συμβάλλει στην προσπάθεια αποτροπής. Αυτό αφορά δημοσιογράφους, ημιμαθείς αναλυτές και ύπουλες ιστοσελίδες. Απαιτείται μεγάλη υπευθυνότητα.

Όσο κι αν θεωρούμε ότι οι διεθνείς οργανισμοί αδιαφορούν ή αδυνατούν να πετύχουν κάτι, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα αν δεν ήμασταν στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Αν η Συρία ήταν στο ΝΑΤΟ, πόσο εύκολο θα ήταν για την Τουρκία να εισβάλει σε αυτήν; Οι διεθνείς οργανισμοί μας δίνουν πολλές επιλογές, δεν φταίνε όμως αυτοί αν εμείς δεν μπορούμε να τις αξιοποιήσουμε.

Το ίδιο ισχύει και για τις οργανώσεις της ομογένειας. Έχουν δυνάμεις και δυνατότητες που μπορούμε να εκμεταλλευτούμε. Ίσως μάλιστα είναι η στιγμή για την ανάδειξη κάποιου εθνικού ευεργέτη επιπέδου Αβέρωφ. Καλά τα πολιτιστικά ιδρύματα, αλλά αυτή τη στιγμή χρειάζεται κάποιος εθνικός ευεργέτης που θα δώσει όραμα και θα συμβάλει έμπρακτα στην αποτροπή.

Πρέπει να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, να βγάζουμε Lessons Learned. Όταν βλέπουμε ότι κάποιες ενέργειες που επιλέξαμε για αποτροπή δεν είχαν αποτέλεσμα, είναι βλακώδες να επιμένουμε ξεροκέφαλα σε αυτούς και να μεγιστοποιούμε την παρακμιακή αποτροπή.

Προσωπικές γνώμες και αναλύσεις ανεπαρκώς καταρτισμένων ή παπαγαλίζοντων φερέφωνων, που δεν έχουνε σχέσεις με διεθνείς γνώσεις και εμπειρίες είναι επικίνδυνες και περισσότερο προκαλούν σύγχυση στον κόσμο παρά ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Δεν υπάρχει χώρος και δεν πρέπει να υπάρχει για προσωπική προβολή όταν διακυβεύονται εθνικά συμφέροντα.

Η συγκρότηση Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας που θα λειτουργεί πέρα και πάνω από κόμματα και μικροπολιτικές σκοπιμότητες είναι επιτακτική ανάγκη γιατί ο Ελληνισμός προσεγγίζει τα όρια του….»

Θεωρούμε, όπως άλλωστε αναφέρει και ο καθηγητής κ. Παναγιώτης Ήφαιστος, η  ικανότητα μας να αποτρέψουμε μια απειλή χαμηλής έντασης συναρτάται άμεσα με την ικανότητα μας να αποτρέψουμε ένα γενικευμένο πόλεμο. Γι’ αυτό εάν με οποιονδήποτε τρόπο, υπονοούμενο ή έκδηλα διατυπωμένο, αποσυνδέσουμε την αποτροπή γενικευμένης σύρραξης από την αποτροπή απειλών χαμηλότερης έντασης, ισοδυναμεί με επιδείνωση της αποτρεπτικής μας θέσης, κάτι που βεβαίως ισχύει και σήμερα.  Ασφαλώς, αυτή η θέση θα ήταν περιττή εάν είμαστε πολύ ισχυρότεροι από τον αντίπαλο οπότε η απειλή τιμωρίας κάθε μορφής επίθεσης θα είναι πολύ ή και πλήρως αποτρεπτική. Όμως, επειδή για την Ελλάδα κάτι τέτοιο είναι ιδεατό, θα πρέπει να περιορίσουμε τους συλλογισμούς μας στην ανάλυση τριών αλληλένδετων καταστάσεων:

1. αποτροπή γενικευμένου πολέμου (μεγάλη σύρραξη, μεγάλη επίθεση).

2. αποτροπή επεισοδίων ενδιάμεσης έντασης (οτιδήποτε στο ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ μεγάλης σύρραξης και τοπικής σύρραξης).

3. αποτροπή χαμηλής έντασης (μικρά συνοριακά επεισόδια ή αψιμαχίες).

Εάν θελήσουμε να καλύψουμε όλα ανεξαιρέτως τα ενδεχόμενα θα έπρεπε να συμπεριλάβουμε και άλλες περιπτώσεις όπως η παραβίαση του εναέριου και θαλάσσιου χώρου της Ελλάδας, και η εναντίον μας εκτόξευση απειλών οι οποίες αμφισβητούν το status quo, καθώς και τις απειλές χρήσης βίας (casus belli). Οι τουρκικές ενέργειες σ’ αυτό το φάσμα απειλών ροκανίζουν την αξιοπιστία της αποτρεπτικής μας στρατηγικής. Στο ίδιο πλαίσιο, η αποτροπή της απειλής πρώτου συντριπτικού κτυπήματος πρέπει να είναι μόνιμη έγνοια των Γενικού Επιτελείου.

Για το θέμα αυτό θα μπορούσε να διατυπωθεί η εξής θέση: ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης οπότε ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι πολύ πιθανό, πρέπει να πειστεί ο αντίπαλος πως έστω και αν μας αιφνιδιάσει θα μας απομείνουν αρκετές δυνάμεις για να αντεπιτεθούμε και να του προκαλέσουμε πολύ υψηλό κόστος. Αυτό σίγουρα θα τον αποτρέψει, ιδιαίτερα στην παρούσα επισφαλή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Τουρκία. Σε μια τέτοια αποτρεπτική λογική κύριοι στόχοι είναι ζωτικά συμφέροντα του απειλούντος που θέτουν σε κίνδυνο την επιβίωσή του και την συνοχή του.

Συνεπώς επανερχόμενοι στο πρακτικό μέρος, είναι πολύ σημαντικοί οι προβληματισμοί από τον κορυφαίο Έλληνα αναλυτή, κ. Αθανάσιο Δρούγο, που ορθά διατυπώνει με τόσο καυστικό τρόπο :

«Δεν ξέρω αν όλοι αυτοί που στην χώρα μας και στην Κύπρο τόσο άνετα μέλανε, έχουν αντιληφθεί τι σημαίνει αποτροπή/deterrence. Δεν ξέρω αν έχουν γνώσεις των κορυφαίων ψυχροπολεμικών θεωρητικών και δογμάτων της αποτροπής. Δεν ξέρω πως και αν γνωρίζουν τι σημαίνει συμβατική αποτροπή. Δεν ξέρω αν έχουν αναλύσει το δόγμα του ΝΑΤΟ της περιβόητης MC 14/3 περί ευέλικτων αντιποίνων. Δεν γνωρίζω αν έχουν ασχοληθεί με την έννοια της αποτροπής στο Κασμίρ. Δεν γνωρίζω αν ξέρουν τι σημαίνει αποτροπή στον 38ο Γεωγραφικό Παράλληλο. Δεν ξέρω πόσο έχουν μελετήσει τις διαστάσεις του δόγματος NCND των ισραηλινών. Δεν γνωρίζω αν έχουν ασχοληθεί με αποτροπή ασύμμετρου-υβριδικού και άλλης μορφής πολέμου τέταρτης ή πέμπτης γενιάς. Παπαγαλίζοντας την αποτροπή, μέσα από είδωλα και παραμορφωτικά κάτοπτρα δεν γνωρίζω αν έχουν ασχοληθεί με την αποτροπή μέσα από δόγματα καθολικής άμυνας (πχ Ελβετία-Φιλανδία κα). Δεν ξέρω αν έχουν ασχοληθεί με δόγματα αμυντικής άμυνας πχ του Άλμπρεχτ Φον Μίλερ, του Λουτζ Ουντερζέιρ και των αείμνηστων φίλων μου, Χόρστ  Άφελντ και Άντερς Μπόσρουπ.

Είναι συνεπώς δεδομένο ότι για την κατανόηση και εφαρμογή μιας σωστής αποτροπής χρειάζονται ειδικές γνώσεις και ευρύτερες αναλύσεις-προτάσεις, που η πολιτική όσο και η στρατιωτική ηγεσία θα πρέπει να αναζητήσουν άμεσα, μια και ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά και ο Ερντογάν γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτος.

Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος

Στρατηγικός Αναλυτής

Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας

στη ΝΑ Μεσόγειο

Leave a Reply

  • (not be published)