Αν ερωτηθούν οι νεοέλληνες, εκτιμώ ότι σε μεγάλη πλειοψηφία θα δώσουν τη σωστή απάντηση, δηλαδή 12 ν.μ. , εφόσον το δίκαιο της θάλασσας δίνει αυτή τη δυνατότητα. Σ΄ αυτή την υποθετική ερώτηση, η συνέχεια του Ελληνικού Έθνους (Ελλάδα- Κύπρος), δεν θα υπήρχε. Το Καστελόριζο συνεπώς αποτελεί το «κλειδί» για τη διχοτόμηση του Αιγαίου.
Πηγαίνω αρκετά χρόνια πίσω, στις 24 Απριλίου του 2004, όταν στο δημοψήφισμα, απορρίφθηκε πανηγυρικά το κατάπτυστο και ανθελληνικό σχέδιο ΑΝΑΝ, που κάποιοι εδώ στη Ελλάδα μανιωδώς υποστήριζαν, ως τη λύση, την ευκαιρία που δεν θα ξαναϋπάρξει.
Αν τότε είχε γίνει αποδεκτό, θα είχε καταγραφεί η πρώτη αυτοκτονική πράξη μιας χώρας, που με τη θέλησή της ακύρωσε όλα τα θετικά, γι΄ αυτή, ψηφίσματα της ΓΣ/ΟΗΕ !!!
Αρκετά χρόνια αργότερα, αντιμετωπίσαμε, τα ίδια επιχειρήματα, τους ίδιους ανθρώπους, εντός και εκτός Ελλάδας, να διατρανώνουν για την ευκαιρία λύσης του ζητήματος των Σκοπίων. Η πίεση του 2008, αντικρούστηκε, όμως δέκα χρόνια αργότερα, η Ελλάδα οπισθοχώρησε. Εδώ δε ζητήθηκε δημοψήφισμα, καθώς οι αρμόδιοι, είχαν πάρει το μάθημά τους από τη προηγούμενη περίπτωση.
Οι γείτονες, σλαβικής καταγωγής, αυτοαναγνωρίζονταν ως «μακεδόνες». Ήταν όμως η δική μας έγκριση, αυτό που επιζητούσαν. Ήταν ένα τίποτα και τους δώσαμε οντότητα…
Η συγκυριακή ανάγκη, εξοπλιστική και οικονομική και όχι κάποια στρατηγική στροφή οδηγούν, μετά και τους σεισμούς, το μετεκλογικό Ερντογάν σε έναν περισσότερο διαλλακτικό ρόλο απέναντι στη Δύση. Αυτή αξιοποιείται σήμερα, ως πρόσχημα για τη «μοναδική ευκαιρία» που δεν πρέπει να πάει χαμένη!
Χρόνια τώρα η Τουρκία διαμαρτύρεται και προκαλεί. Έτσι έχει καταφέρει μέχρι τώρα να μας εμποδίσει στην άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, που είναι κατοχυρωμένα από το διεθνές δίκαιο. Ούτε η Τουρκία όμως κάνει βήμα εμπρός. Γιατί ; Περιμένει το δικό μας λάθος, τη δική μας κίνηση υποχώρησης και αποποίησης των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου.
Ορισμένοι αναλυτές, επισημαίνουν ότι θα αποτελέσουμε «case study», αφού δεν αξιοποιούμε τα δικαιώματά μας, που όμως επικαλούμαστε και έτσι δημιουργούμε ένα αρνητικό διεθνές προηγούμενο.
Ας δούμε ορισμένα ιστορικά στοιχεία :
ΕΙΚΟΝΑ 1
Το Καστελλόριζο ή Μεγίστη, είχε κατοικηθεί από τη νεολιθική εποχή, και αργότερα αποικίστηκε από τους Δωριείς, όπως και όλα τα Δωδεκάνησα. Αυτοί έδωσαν στο νησί και το όνομα Μεγίστη. Την ονομασία Καστελλόριζο έλαβε περί το τέλος του 14ου αιώνα, από τους Ιωαννίτες Ιππότες.
Κατά την Επανάσταση του 1821, το Καστελλόριζο συμμετείχε με τα πλοία του στον Αγώνα. Όπως γράφει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός: «… Καστελλοριζιώται με τα μικρά των πλοία επροξένησαν φρίκην και τρόμον εις τα παράλια της Συρίας και την Αττάλεια και πολλά εκ των τουρκικών πλοίων εκυρίευσαν».
To 1912 οι Ιταλοί, γνωρίζοντας τη στρατηγική θέση, κατέλαβαν τα Δωδεκάνησα, πλην Καστελόριζου, που ήταν απομονωμένο κοντά στις Τουρκικές ακτές, ασκώντας έτσι πίεση και εξαναγκάζοντας τελικά τους Τούρκους να εγκαταλείψουν την Τρίπολη και την Κυρηναϊκή (Λιβύη).
Την 1-14 Μαρτίου του 1913, οι κάτοικοι του Καστελόριζου επαναστάτησαν και εκδίωξαν τη μικρή τουρκική φρουρά του νησιού κηρύσσοντας την Ένωση με την Ελλάδα, η οποία όμως δεν έγινε αποδεκτή, από τον Ελ. Βενιζέλο.
Αργότερα, με την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου, η Γαλλία, επιδιώκοντας να καταστήσει το νησί ναυτική βάση, το κατέλαβε στις 28 Δεκεμβρίου του 1915.
ΕΙΚΟΝΑ 2
Όπως βλέπουμε στον χάρτη του Διοικητή Τέρμ, οι Γάλλοι είχαν αντιληφθεί τη μεγάλη στρατηγική σημασία του νησιού. Ο ναύαρχος Μορό, που κατέλαβε το νησί, ζήτησε από τον Ο. Παπαβασιλείου, κυβερνήτη του καταδρομικού «Έλλη», να μην επιχειρήσει καμία απόβαση στο νησί καθώς όπως του είπε: « Η απόκτησις του Καστελλορίζου και η εγκατάστασις γαλλικών αρχών, μαςήτο αναγκαία δια πολεμικούς λόγους, δια την τελεσφόρον καταδίωξιν των (γερμανικών) υποβρυχίων άτινα ευρίσκουσιν καταφύγιον εις τας πλησίον ακτάς …».
Οι Γάλλοι υποστηρίχθηκαν από το ντόπιο πληθυσμό, στην αντιμετώπιση του γερμανικού βομβαρδισμού, που ακολούθησε από τα τουρκικά παράλια. Για την πάνδημη αυτή συμβολή του πληθυσμού, η Γαλλική Δημοκρατία απένειμε στο Καστελλόριζο, τον Οκτώβριο του 1920, το παράσημο του πολεμικού σταυρού.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1943, το αντιτορπιλικό «Ναύαρχος Κουντουριώτης» καταπλέει στο λιμάνι και το Καστελλόριζο είναι το πρώτο κομμάτι ελληνικής γης που απελευθερώνεται. Στη συνέχεια οχυρώνεται και μεταβάλλεται από τους Εγγλέζους σε κέντρο ανεφοδιασμού του συμμαχικού στόλου.
Η στρατηγική σημασία της νήσου αλλά και του Αιγαίου, είναι λοιπόν ευρέως αναγνωρισμένα και κατοχυρωμένα. Οποιαδήποτε δική μας υποχώρηση θα είναι αδικαιολόγητη.
Ο ομότιμος καθηγητής, Ακίνδυνος Κελεπερτζής, Παν/μιο Αθηνών, εξηγεί, σε παλαιότερο άρθρο του στη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, τους λόγους για τους οποίους «το Καστελόριζο γεωλογικά είναι Αιγαίο» .
Εν κατακλείδι, όπως αναφέρει στο τελευταίο άρθρο του ο καθηγητής κ. Κ. Λάβδας : «Ως προς τα ελληνοτουρκικά, πάντως, ισχύει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, η διατήρηση της εκκρεμότητας είναι προτιμότερη. Παρότι επικοινωνιακά δεν ικανοποιεί, δεν κερδίζει τις πολιτικές εντυπώσεις ούτε ευχαριστεί την εκάστοτε εξουσία, η διαπίστωση αυτή αποτυπώνει σήμερα την πραγματικότητα».
Η ιστορία γράφεται τώρα. Οι περιφερειακοί-δυνατοί «παίκτες», αποφεύγουν να ταχθούν με κάποια πλευρά. Άλλωστε κανείς δεν είναι σίγουρος ποια θα είναι η «σωστή πλευρά».
Του Απόστολου Τσιμογιάννη
Ο Απόστολος Τσιμογιάννης είναι Υποστράτηγος (ε.α), με μεγάλη επιτελική και διοικητική εμπειρία στον τομέα των Millitary Logistics. Έχει υπηρετήσει σε ανάλογη επιτελική θέση του NATO/NSPA. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Logistic
