Το Σεπτέμβριο του 2017, λίγο πριν από το δημοψήφισμα στο «Ιρακινό Κουρδιστάν», ο Νετανιάχου είχε δηλώσει ότι το Ισραήλ «υποστηρίζει τις νόμιμες προσπάθειες του κουρδικού λαού να αποκτήσει ένα δικό του κράτος».
Η τότε ισραηλινή υπουργός Δικαιοσύνης Αγιελέτ Σακχέντ, είχε επίσης δηλώσει: «Ένα ελεύθερο Κουρδιστάν πρέπει να δημιουργηθεί, τουλάχιστον στο Ιράκ. Είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ να συμβεί αυτό. Είναι καιρός οι ΗΠΑ να υποστηρίξουν τη διαδικασία».
Σε μια εκτενή ανάλυσή του, το περασμένο Ιούνιο, το «Jerusalem Center of Public affairs», εξηγεί πως και γιατί οι ιστορικές σχέσεις των δύο εθνών, θα συνεχιστούν.
Οι σχέσεις με τους Κούρδους του Ιράκ εντοπίζονται στα πρώτα χρόνια του κράτους του Ισραήλ, στις δεκαετίες του 1940 και του ’50. Στο Ιράκ υπήρχε μια ζωηρή κοινότητα Εβραίων, η οποία, το 1941, αντιμετώπισε ένα πογκρόμ διώξεων και με τη βοήθεια των Κούρδων κατάφεραν να διαφύγουν. Αντίστοιχη βοήθεια και αλληλεγγύη, έδειξε το Ισραήλ στους Κούρδους που κατέφυγαν εκεί για να γλυτώσουν από τους διωγμούς του Σαντάμ Χουσεΐν, το 1991, όπου σκοτώθηκαν περί τους 200.000 και καταστράφηκαν 4500 χωριά.
Από το 1960, οι Κούρδοι αποκαλούνται μαριονέτες των Σιωνιστών και τους αποδίδεται από τους γειτονικούς λαούς, ο τίτλος « το δεύτερο Ισραήλ», για να δαιμονοποιήσουν και να απονομιμοποιήσουν τόσο τους Εβραίους, όσο και τους Κούρδους, υπονοώντας ταυτόχρονα την ύπαρξη παράνομων σχέσεων μεταξύ τους.
Οι σχέσεις Ισραήλ-Κουρδών καλύπτονταν ανέκαθεν, από ένα υψηλό επίπεδο μυστικότητας και είχαν βαθύνει και διευρυνθεί από τον πόλεμο των έξι ημερών του 1967. Ο Κούρδος ηγέτης Μπαρζανί, επισκέφθηκε το Ισραήλ τουλάχιστον δύο φορές (το 1968 και το 1973), συναντώντας τον πρωθυπουργό Λεβί Εσκχόλ και αξιωματούχους της υπηρεσίας Πληροφοριών.
Ο Υποστράτηγος Τζούρι Σαγκί, ήταν ένας από τους πρώτους ισραηλινούς πράκτορες της Μοσάντ που έφτασε στο Κουρδιστάν το 1965, όπου παρέμεινε επι δύο χρόνια, για να εκπαιδεύσει τους μαχητές Πεσμεργκά.
Η πρώτη επίσημη παραδοχή της συνεργασίας έγινε στις 29 Σεπτεμβρίου 1980, όταν ο πρωθυπουργός Μεναχέμ Μπέγκιν, αποκάλυψε ότι το Ισραήλ υποστήριξε τους Κούρδους «κατά τη διάρκεια της εξέγερσής τους εναντίον των Ιρακινών το 1965-1975.
Από το 2003, μετά την πτώση του Μπααθικού καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν, το γεωπολιτικό πλαίσιο των κουρδικών-ισραηλινών δεσμών έχει αλλάξει δραματικά, με τους Κούρδους να ιδρύουν ένα de facto κουρδικό κράτος και να ανανεώνουν και εμβαθύνουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ.
Το 2008, ο τότε Ιρακινός πρόεδρος Ιράκ Τζαλάλ Ταλαμπανί (Κουρδικής καταγωγής) και ο επικεφαλής της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (PUK) αγκάλιασαν ανοιχτά τον Υπουργό Άμυνας του Ισραήλ Εχούντ Μπαράκ, κατά τη διάρκεια συνεδρίου στην Ελλάδα, δημιουργώντας έντονες αντιδράσεις στη χώρα του.
Το Ισραήλ διατηρεί επίσης οικονομικούς δεσμούς με το Κουρδιστάν, αγοράζοντας κουρδικό πετρέλαιο παρά τις αντιρρήσεις της κεντρικής κυβέρνησης του Ιράκ στη Βαγδάτη. Μια αναφορά στους Financial Times κάνει λόγο για σημαντικές επενδύσεις πολλών ισραηλινών εταιρειών σε τομείς ενέργειας, ανάπτυξης και επικοινωνιών.
Το 2019, όταν η Τουρκία ξεκίνησε την τρίτη στρατιωτική της επίθεση στη Βόρεια Συρία, ο Νετανιάχου καταδίκασε την επιχείρηση ως «εθνοκάθαρση» και πρόσφερε ισραηλινή βοήθεια στις πολιτοφυλακές.
Η εμφανής συμπάθεια του Ισραήλ για ένα ξεχωριστό και ανεξάρτητο κουρδικό κράτος στην περιοχή, το οποίο, αν διαμορφωνόταν σε ολόκληρο το προβλεπόμενο σχήμα του, θα απαιτούσε σημαντικές εδαφικές παραχωρήσεις από το Ιράκ, το Ιράν, τη Συρία και την Τουρκία, δε φαίνεται να ανησύχησε ιδιαίτερα τη τουρκική κυβέρνηση. Αντίθετα, επιδίωξε μια επιθετική πολιτική συμφιλίωσης με το Ισραήλ. Ο Ερντογάν , ως πραγματιστής ηγέτης, αποδέχεται συχνά βραχυπρόθεσμες τακτικές απώλειες, για να πετύχει μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους. Μάλλον όμως αυτή τη φορά, έχει ανοίξει και με δική του ευθύνη, ο ασκός του Αιόλου !!!
Άλλοι αναλυτές αποδίδουν την υποστήριξη του Ισραήλ, στους Κούρδους, κυρίως σε συμφεροντολογικούς γεωπολιτικούς παράγοντες, όπως η μείωση της δύναμης των Αράβων αντιπάλων του, ο κατακερματισμός και η δημιουργία, μικρότερων και πιο αδύναμων κρατών και η περικύκλωση της Τουρκίας και του Ιράν, από μη φιλικές, μη Αραβικές κρατικές οντότητες.
Όπως αναφέρει το Al Jazeera, η τυραννία των αραβικών κρατών και η αποτυχία τους να αντιμετωπίσουν επαρκώς τα κουρδικά δικαιώματα, ώθησαν νέες γενιές Κούρδων στην αγκαλιά του Ισραήλ.
Οι κουρδικές μαχητικές ομάδες παραμένουν συνεπώς, ένα χαρτί στο χέρι του Ισραήλ, όπως αναφέρει το Middle East Monitor, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός κατά της Τουρκίας. Το Ισραήλ, επιδιώκει να οικοδομήσει μια φιλοϊσραηλινή οντότητα που θα διασχίζει τον αραβικό κόσμο και θα δημιουργεί το απαραίτητο στρατηγικό βάθος.
Εδώ κρίνω απαραίτητο να διαλύσω το μύθο της «φιλόξενης Τουρκίας», που έχει υποδεχτεί 3,5-4 εκ. Σύριους πρόσφυγες, τους οποίους χρησιμοποιεί για να εκφοβίζει την ΕΕ και να παίρνει χρήματα. Η αλήθεια είναι, ότι απώτερος στρατηγικός στόχος της είναι, να τους εγκαταστήσει στα Β – ΒΑ της Συρίας, απωθώντας τους εκεί Κούρδους, προκειμένου να δημιουργήσει μια ευρεία ζώνη ασφαλείας, με τις αντίστοιχες Κουρδικές περιοχές στα Ν-ΝΑ της χώρας του. Μάλιστα είχε το θράσος να προτείνει τη κατασκευή νέων πόλεων, στο Συριακό έδαφος, με ευρωπαϊκές επενδύσεις και τούρκους κατασκευαστές.
Ήδη, τόσο ο Νετανιάχου, όσο και ο πιο φιλελεύθερος Λαπίντ, σήκωσαν το γάντι των κατηγοριών που εξαπέλυσε ο Ερντογάν, κάνοντας λόγο για το κράτος των Κούρδων. Μοιραία, λοιπόν, η συζήτηση που άνοιξε πάλι για την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους, θα συμπεριλάβει και ανάλογη διευθέτηση του Κουρδικού έθνους.
Του Απόστολου Τσιμογιάννη
Ο Απόστολος Τσιμογιάννης είναι Υποστράτηγος (ε.α), με μεγάλη επιτελική και διοικητική εμπειρία στον τομέα των Millitary Logistics. Έχει υπηρετήσει σε ανάλογη επιτελική θέση του NATO/NSPA. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Logistics
