Τελικά ο Πούτιν με υπομονή στην μέχρι τώρα κινητικότητα της Δύσης εναντίον του και δολοφονικό ξεκαθάρισμα των αντιπάλων του στο εσωτερικό του, φαίνεται να έχει φέρει τα πράγματα στο Ουκρανικό μέτωπο σε μια ισορροπία που θα λέγαμε ότι αρχίζει σιγά σιγά να τον ευνοεί.
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι όσο η Δύση και κυρίως οι ΗΠΑ μειώνουν την βοήθεια τους, τα πράγματα θα χειροτερεύουν όλο και περισσότερο βάζοντας τον ελεύθερο κόσμο στο σύνολο του σε μεγάλο κίνδυνο κλιμάκωσης της ειρήνης και της παγκόσμιας ασφάλειας.
Πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι μια επικράτηση Πούτιν θα έχει και συνέχεια με απρόβλεπτες συνέπειες στην Δύση αλλά και ευρύτερα
Τι μας επιφυλάσσει όμως μια πιθανή επικράτηση Πούτιν, το έχει περιγράψει εξαιρετικά ο σημαντικός στρατηγικός αναλυτής Δρ. κ. Αθανάσιος Δρούγος που επισημαίνει ότι έπειτα από μήνες αδιεξόδου λόγω κακών διαπραγματεύσεων, στις 8 Φεβρουαρίου η Γερουσία των ΗΠΑ ψήφισε με 67-32 υπέρ ενός νομοσχεδίου που θα παρέχει 61 δισ δολάρια σε απελπιστικά αναγκαία βοήθεια όπλων και πυρομαχικών στην Ουκρανία.
Σε απάντηση οι Τραμπιστές, που επευφημήθηκαν από τη Μόσχα κινητοποιούν μαζική πίεση στους Ρεπουμπλικάνους για να αποτρέψουν την τελική ψήφιση ή να την εμποδίσουν στη Βουλή (πέρασε από την ολομέλεια της γερουσίας). Δυστυχώς οι Ρεπουμπλικάνοι (όχι όλοι), δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν τις συνέπειες της στάσης τους που θα προκαλούσε μια επικράτηση των Ρώσων του Πούτιν
Η Ρωσία θα μπορούσε να κατακτήσει την Ουκρανία. Η κατάσταση στην Ουκρανία όπως πολύ εύστοχα χαρακτηρίζει ο κ. Δρούγος είναι ένα σπίρτο έτοιμο να πάρει φωτιά. Οι Ρωσικοί πύραυλοι που στοχεύουν την Ουκρανική αστική υποδομή αρχίζουν να μην αντιμετωπίζονται χωρίς την βοήθεια της Δύσης και προκαλούν αυξημένες απώλειες. Πλέον οι Ουκρανικές δυνάμεις πρώτης γραμμής έχουν ανεπαρκή βλήματα για να ανταποκριθούν στα φράγματα του Ρωσικού πυροβολικού (Κουπιάνσκ, Λίμαν, Αντριέφκα κα).
Ενώ δηλαδή η Ουκρανία θα μπορούσε ξεκάθαρα να κερδίσει αν εφοδιαζόταν ήδη με υπολογίσιμη αεροπορική δύναμη, θα μπορούσε επίσης να καταρρεύσει γρήγορα μόλις εξαντληθούν τα πυρομαχικά της.
Η πτώση της Ουκρανίας θα εξουδετέρωνε τον στρατό εκατομμυρίων ατόμων αυτού του έθνους από την διάταξη μάχης της Δύσης, θα ενίσχυε πολύ τη Ρωσία τόσο τεχνικά όσο και υλικά και θα προωθούσε τις Ρωσικές δυνάμεις στα σύνορα των συμμάχων του ΝΑΤΟ, Πολωνίας και Ρουμανίας. Όπως φαίνεται από τα στοιχεία ομαδικών τάφων που βρέθηκαν σε όλα τα εδάφη που ανακτήθηκαν στην Ουκρανία από τις δυνάμεις κατοχής του Κρεμλίνου, μια Ρωσική κατάκτηση της Ουκρανίας θα ακολουθούσε εκτεταμένες σφαγές, με εκατομμύρια δολοφονίες και πολλά εκατομμύρια άλλους να σταλούν ως πλημμύρα προσφύγων” στην Ευρώπη.
Αυτό θα ακολουθήσει την καθιερωμένη μέθοδο του Πούτιν να εξοπλίζει τους πρόσφυγες για να τους χρησιμοποιήσει στο να αυξήσει τη δύναμη των υπερεθνικιστικών κομμάτων σε όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη που χρηματοδοτούνται από το Κρεμλίνο (και στην Ελλάδα)..
Η Ρωσία έχει εμπλακεί σε υπονόμευση της Δύσης χρησιμοποιώντας κόμματα της «αριστεράς» από το 1917 και συνεχίζει να το κάνει σήμερα. Ωστόσο, από την πτώση του κομμουνισμού, το Κρεμλίνο, ακολουθώντας το ιδεολογικό πολεμικό σχέδιο που έχει εκπονήσει ο εκκεντρικός ιστορικός Aλεξάντερ Ντούγκιν που δημιούργησε κάτι που ισοδυναμεί με μια Altright Comintern, για να ανατρέψει τη Δύση και από τη δήθεν «Δεξιά». Η βασική ιδέα είναι να προωθηθεί ο φυλετισμός, μέσω μιας συλλογής κινημάτων «Πρώτα η Γερμανία», «Πρώτα η Γαλλία», «Πρώτα η Αμερική» κ.λπ.υπονομεύοντας το ενοποιητικό θεμέλιο της δύσης στον ορθολογισμό και τα ουμανιστικά ιδεώδη του Διαφωτισμού.
Αν πέσει η Ουκρανία, ο Πούτιν θα κοιτάξει προς τα κράτη της Βαλτικής. Ο Πούτιν ανακοίνωσε δημόσια την πρόθεσή του να ανασυγκροτήσει τη Σοβιετική Ένωση, η οποία περιλάμβανε την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία. Το μόνο πράγμα που εμποδίζει τη Ρωσία από το να αρπάξει τα κράτη της Βαλτικής αυτή τη στιγμή είναι η ύπαρξη μιας μαχόμενης Ουκρανίας. Αλλά μόλις φύγει η Ουκρανία, δεν θα υπήρχε απολύτως τίποτα που να εμποδίζει τον Πούτιν να επεκταθεί και στην Βαλτική.
Το επιχείρημα μερικών Ρεπουμπλικάνων υποστηρικτών του Πούτιν ότι δεν πρέπει να σταλούν όπλα στην Ουκρανία επειδή είναι όλα απαραίτητα για την υπεράσπιση της Ταϊβάν είναι ανεδαφικό καθόσον το πρωταρχικό όργανο για την άμυνα της Ταϊβάν είναι ο στόλος του Ειρηνικού των ΗΠΑ, ο οποίος φυσικά δεν αποστέλλεται στην Ουκρανία.
Αντιθέτως μια εγκατάλειψη της Ουκρανίας θα ανησυχούσε την Ταϊβαν η οποία αν δεν είναι σίγουρη για την πλήρη και διαρκή υποστήριξη των ΗΠΑ στην άμυνά της, δεν θα είχε άλλη επιλογή από το να συνθηκολογήσει με την Κίνα κατόπιν αιτήματος. Πολλές επίσης άλλες Ασιατικές χώρες και νησιά του Ειρηνικού θα έπεφταν επίσης, μόλις οι Ηνωμένες Πολιτείες έδειχναν ότι είναι πρόθυμες να πετάξουν τους συμμάχους τους στους λύκους. Δεν θα ήταν λογικό, για παράδειγμα, οι Φιλιππίνες, το Βιετνάμ ή η Ινδονησία να προσπαθήσουν να αντισταθούν στον Κινεζικό εξαναγκασμό μόνες τους. Έτσι, δεν θα το κάνουν, και κάθε συνθηκολόγηση θα αυξήσει την Κινεζική κυριαρχία στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.
Θεωρούμε ότι τα σενάρια εγκατάλειψης της Ουκρανίας μας αφορούν όλους και δεν θα πρέπει ο ελεύθερος κόσμος να επηρεάζεται από Τραμπιστικές αντιλήψεις, που αφορούν στην εγκατάλειψη των συνόρων του ελεύθερου κόσμου στη Ρωσική εισβολή, εξασφαλίζοντας έτσι, όπως επισημαίνει ο κ Δρούγος, πρωταγωνιστικούς ρόλους σε μια μελλοντική παραγωγή του «How the West was Lost».
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
