Σε εντελώς αχαρτογράφητα νερά κινούνται οι διμερείς ως και πολυμερείς σχέσεις της Ελλάδας αναφορικά με το Σκοπιανό, τις Ελληνοαμερικανικές σχέσεις καθώς και την κατάσταση που επικρατεί στην πάντοτε ανήσυχη Βαλκανική (Βοσνιακό μετά τις εκλογές ως και στο Κοσοβαρικό, στο φως ενδεχόμενης ανταλλαγής εδαφικών τμημάτων μεταξύ Κοσόβου και νότιας Σερβίας). Τα ζητήματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα εξ αιτίας των «περίεργων» δηλώσεων του Π. Καμμένου στις ΗΠΑ και στις επαφές που είχε στο Πεντάγωνο με τον ομόλογο του των ΗΠΑ στρατηγό ε.α. των πεζοναυτών Τζειμς Μάτις.
Πρώτα στο θέμα των Σκοπίων. Παρά τα τεράστια αρνητικά της σημεία, η διεθνής κοινότητα έχει επισημάνει ότι δεν υπάρχει PLAN B, δηλαδή κάτι ουσιαστικό εναλλακτικό της διμερούς Συμφωνίας των Πρεσπών. Το έχει θίξει πολλές φορές ο ΓΓ/ΝΑΤΟ Γιενς Στόλντεμπεργκ, και μάλιστα για πολλοστή φορά προ πέντε ημερών στο Βελιγράδι, όπου παρακολούθησε την ειδική άσκηση «Σερβία 2018» στο Μλαντένοβατς, παρόντος του Σέρβου προέδρου Αλεξάντερ Βούσιτς ως και εκπροσώπων 40 κρατών που έστειλαν μονάδες και παρατηρητές στην άσκηση για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών.
Επιπρόσθετα στα όσα είπε ο Έλληνας Υπουργός Άμυνας στις ΗΠΑ, για εναλλακτική επιλογή, μια κάποια ομιχλώδη περιφερειακή σύγκλιση κρατών που θα εγγυηθούν διασυνοριακά την ασφάλεια της FYROM, αξίζει να σημειωθεί ότι η Αλβανία, η Βουλγαρία και η Ελλάδα είναι κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ (και καλύπτονται από τα Άρθρα του Καταστατικού της Συμμαχίας, ενώ δεν έχουνε το δικαίωμα συμμαχικο-περιφερειακά να καλύψουν υποψήφιο κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ). Όσον αφορά δε την Σερβία όπως κατ επανάληψη επίσημα έχει δηλώσει η πολιτική και στρατιωτική της ηγεσία της, εμμένει στην «στρατιωτική ουδετερότητα», και δεν εμπλέκεται σε περιφερειακές και άλλες συμμαχίες και συγκλίσεις. Μάλιστα προμηθεύεται αεροσκάφη από την Μόσχα και την Λευκορωσία, ενώ συνεργάζεται σε πλειάδα προγραμμάτων αμυντικού ως και μη-στρατιωτικού χαρακτήρα με το ΝΑΤΟ και ειδικά με τις ΗΠΑ.
Ευρύτερα το ΝΑΤΟ, πέραν εξοπλιστικών συνεργασιών, δεν επιθυμεί τέτοιου είδους μικρό συγκλίσεις, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις όπως στην Αδριατική, στην Βαλτική και στην Μαύρη θάλασσα οι ΗΠΑ συμμετέχουν με διακλαδικές και συγκεκριμένες δυνάμεις κρούσης σε ζητήματα περιφερειακής ασφάλειας.
Συμπερασματικά λοιπόν δεν μπορεί να υποκαταστήσει το μείζον θέμα της Μακεδονίας μας, μία νεφελώδης και ανούσια συμφωνία γειτονικών χωρών. Και ας μην λησμονούμε ότι τα Σκόπια έχουνε και σύνορα με το Κόσοβο-Μετόχια, το θέμα του οποίου δεν έχει επιλυθεί με την Σερβία. Μάλιστα με γνωστούς φίλους αναλυτές που επικοινώνησα σε Σκόπια-Τίρανα-Πρίστινα-Βελιγράδι και Σόφια ,όλοι τους ήσαν αρνητικοί, για τις εναλλακτικές «ιδέες» του Έλληνα Υπουργού Άμυνας.
Αναφορικά με το θέμα της διάθεσης περισσότερων στρατιωτικών διευκολύνσεων στις ΗΠΑ από την χώρα μας, είναι θέμα μείζον και πολύ βασικό της εξωτερικής μας πολιτικής. Είναι απαραίτητο να αναλυθεί το ότι οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για την ενεργειακή ασφάλεια στην Βόρειο Ελλάδα, ως και για την παρακολούθηση των Τουρκικών και Ρωσικών κινήσεων σε Λήμνο και παραλίες του νομού Έβρου, με έμφαση τα Τουρκικά Στενά. Παράλληλα θέλουνε μετά από την ιδιωτικοποίηση του λιμένα της Αλεξανδρούπολης να έχουνε πρόσβαση για την μεταφορά στρατιωτικού και άλλου υλικού σε Βουλγαρία και Ρουμανία.
Επιπλέον, βάσει διαβαθμισμένων πληροφοριών, στις Βουλγαρικές βάσεις AITS-BEZMIR-NOVO SELO -GNAF IGNATIEVO, στην βάση MICHAEL KOGALNICEANU στην Κωστάντζα της Ρουμανίας, ως επίσης και στην διαρκώς αναβαθμιζόμενη βάση DEVESELU, της αντιπυραυλικής ασπίδας του ΝΑΤΟ, οι Αμερικανοί έχουνε εκπονήσει ειδικά διακλαδικά σχέδια. Υψηλόβαθμοι παράγοντες της Αμερικανικής Διοίκησης Ευρώπης (USEUCOM) και του Αμερικανικού Στρατού και Αεροπορίας (USARMY-USAFE), έχουνε επισκεφθεί διάφορες περιοχές της χώρας μας για τη μελέτη και σύσταση προσεχώς εξειδικευμένων βάσεων.
Ειδικότερα πέραν της Λάρισας που είναι βάση για μη-επανδρωμένα αεροσκάφη/DRONES/PREDATOR-REAPER, υπάρχει ενδιαφέρον για την Σκύρο, το Καστέλι και τον Βόλο. Ειδικά για τον Βόλο υπάρχουν προτάσεις σε τρισέλιδη έκθεση των Αμερικανών Πεζοναυτών.
Τέλος αν και δεν έχουνε ληφθεί οριστικές αποφάσεις, η Ελλάδα είναι μαζί με την Ρουμανία, την Γερμανία, την Πολωνία και την Ιταλία στον κατάλογο μελλοντικής ανάπτυξης ενός μικρού αριθμού νέας γενιάς τακτικών πυρηνικών όπλων (των εκσυγχρονισμένων Β61 ), ενώ συνεπικουρείται η συγκεκριμένη εξέλιξη και από την αβεβαιότητα που διέπει τις σχέσεις των Αμερικανών με την Άγκυρα σχετικά με την βάση του Ιντσιρλίκ όπου είναι αποθηκευμένα σε ειδικούς θόλους 52 τακτικά πυρηνικά όπλα. Λογικά μέχρι το 2020 θα έχουμε οριστικές αποφάσεις. Όπως και να έχουνε τα πράγματα σε τόσο λεπτά θέματα απαιτείται ενδελεχής ανάλυση, υπεύθυνη εξωτερική πολιτική, σοβαρή στρατιωτική διπλωματία, εξειδικευμένο άνθρωποι να τα χειριστούν ως και να πάρουμε ανταλλάγματα από τους Δυτικούς και ειδικά από τις ΗΠΑ.
Δρ. Αθανάσιος Δρούγος
Διεθνολόγος – Στρατηγικός Αναλυτής
Ειδικός στα Θέματα Παγκόσμιας Ασφάλειας
