ME ΠΟΛΛΕΣ “ΠΑΓΙΔΕΣ “Η ΠΕΝΤΑΜΕΡΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Η Επικείμενη πενταμερής για το Κυπριακό(Ελλάδα-Τουρκία-Μ.Βρετανία-Κύπρος-κατεχόμενα) κρύβει πολλές επιμέρους “παγίδες “και απαιτείται πολύπλευρη προσοχή , αφού στο εθνικό μας θέμα “κάθε αύριο και χειρότερα”. Η Αθήνα και η Λευκωσία θα πρέπει να μεταβούν γνωσιολογικά πανέτοιμες, εθνικά συντεταγμένες, πολιτικά καχύποπτες για την στάση Λονδίνου και Άγκυρας ως και διεθνολογικά λαμβάνουσες υπόψη της εν εξελίξει σημαντικές αλλαγές στα θέματα περιφερειακής ασφάλειας και συνεργασίας.Πρώτο: Η προσεχής έκτη ιστορικά πενταμερής για το Κυπριακό από το 1960 μέχρι το το Μον Πελεράν και το Κραν Μοντανά του 2017 είναι για μία ακόμα φορά έργο της υποκριτικής και ύπουλης διπλωματίας του Λονδίνου, που δεν χαρακτηρίζεται από υγιείς σκέψεις και κινείται τάχα μεταξύ φαινομενικής “κατανόησης των θέσεων μας ‘, αλλά στην πραγματικότητα με μύριους τρόπους ευνοεί την Τουρκική θέση. Είναι γνωστοί οι Βρετανοί στην προώθηση των διαιρετικών μεθόδων και του “διαίρει και βασίλευε”. Είναι οπαδοί ενός εκκεντρικού μοντέλου σε θέματα διεθνών σχέσεων και αρχιερείς των χειρότερων θέσεων μιας παραπαίουσας και προς εξάλειψη αποικιοκρατικής διπλωματίας του ετσιθελισμού και της φλεγματικής αντιμετώπιση των πραγμάτων.Δεύτερο : Δεν είναι διόλου σταθεροποιητική και ισοϋψής η θέση του νυν ΓΓ/ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, που με τον τρόπο του έχει αφήσει ανοικτό το θέμα του να “κατατεθούν και εξεταστούν” και άλλες επιλογές , που προφανώς ο Αττίλας και οι εντολοδόχοι των κατεχομένων αναφέρονται σε διαίρεση της νήσου, δύο κράτη, κάποιες ομιχλώδεις συνομοσπονδιακές θέσεις, κλπ. Ακόμα και η εκ μέρους της Ελληνικής πλευράς διζωνική-δικοινοτική είναι έργο των Αγγλο-τούρκων του 1996 που την ασπάστηκε η Λευκωσία(κακώς) και είναι προάγγελος της δημιουργίας δύο κρατών. Ένα τέτοιο σχήμα ισχύει λόγω Ντέητον στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη , αλλά παρά τα αρκετά αρνητικά “στοιχεία” της καλύπτεται με στρατιωτική δύναμη των ΝΑΤΟ-ΕΕ. Στην Κύπρο δεν υπάρχουν τέτοιες εγγυήσεις Τρίτο : Πρέπει να κατανοήσουμε ότι αν χαθεί τελείως η Κύπρος μέσα σε εκτρωματικά γεωγραφικό-πολιτικό-διαχωριστικά μορφώματα, τότε η Ελλάδα κινδυνεύει άμεσα να χάσει έδαφος και ο Ελληνισμός να ακρωτηριαστεί Με ότι αυτό συνεπάγεται. Πρέπει διαχρονικά να ήμαστε “οχυρωμένοι” με ισχυρά και υπολογίσιμα ψηφίσματα του ΟΗΕ και όχι μόνο με το 2561. Δεν χρειάζονται ανοησιογίες και παρουσία προβληματικών “έραστών του Ανανικού μοντέλου του 2004” για την Κύπρο. Δεν χρειάζεται Τουρκοφοβία, και γλοιώδεις κινήσεις προς το Λονδίνο , και υποκύψεις προς τους ξεπερασμένους “αυλικούς των κτιρίων του Τάμεση”.Τέταρτο : Η Κύπρος έχει κρατική οντότηtα. Eίναι μέλος του ΟΗΕ και της ΕΕ. Δεν μπορεί να εξισώνεται με τους πειρατές και βιαστές της εδαφικής της ακεραιότητας. Είναι επιεικώς απαράδεκτη η στάση ορισμένων υψηλόβαθμων πολιτικών στελεχών του Δημοκρατικού Συναγερμού και εκείνων της ύπουλης στάσης του ξεχασμένου στην Σοβιετική ντουλάπα ΑΚΕΛικού μηχανισμού. Ο Αναστασιάδης στις προσεχείς επαφές μεταβαίνει “πληγωμένος” αφού η διακυβέρνησή του χαρακτηρίζεται από έλλειψη εναλλακτικών σχεδίων ,και εμπλοκή του σε σκάνδαλα με προεξέχον αυτό των “χρυσών διαβατηρίων”. Δεν χρειάζεται να βιάζεται, και το Λονδίνο γνωρίζει τις τεράστιες αδυναμίες του….Πέμπτο : Ακόμα και η προτεινόμενη Μεσογειακή Διάσκεψηαπαιτεί προσοχή. Η Αθήνα και η Λευκωσία θα πρέπει να την μελετήσουν σε βάθος , γιατί ‘εκεί και αν υπάρχουν παγίδες”. Δεν είναι απαραίτητη η άμεση απάντησή μας , αλλά επισημαίνω ότι δεν χρειάζεται διάσκεψη για την έννοιατης διάσκεψης, αλλά διάσκεψη για πραγματική πολυδιάστατη -οικοδόμηση εμπιστοσύνης ,και κάτι τέτοιο επί του παρόντος δεν διαφαίνεται.
