Χωρίς πολλά λόγια και κοιτώντας αντικειμενικά τα πράγματα διαπιστώνουμε ότι στις διεθνείς σχέσεις αλλά και στην διπλωματία, για να σε υπολογίζουνε πρέπει να μην θεωρείσαι δεδομένος ή για να το πούμε διαφορετικά να μην διστάζεις να συγκρουστείς για τα εθνικά σου συμφέροντα.
Η Ελλάδα στην τρέχουσα συγκυρία παρατηρούμε ότι πράττει το εντελώς αντίθετο, με αποτέλεσμα να οδηγείται όλο και περισσότερο στην ανυποληψία και να χάνει εθνικό κεφάλαιο κάθε φορά που εφαρμόζει την θεωρία του καλού παιδιού …
Επειδή πολύ λόγος γίνεται για τα F-35 και την προσπάθεια του Προέδρου Τράμπ να ξεπεράσει τα εμπόδια ώστε να καταστεί δυνατόν να επανέλθει η Τουρκία στο συγκεκριμένο πρόγραμμα, είναι οφθαλμοφανές ότι ένας κακός σύμμαχος, που όμως δείχνει αποφασιστικότητα και θάρρος της γνώμης, άσχετα αν συμφωνούμε ή όχι, αποτελεί το κέντρο του ενδιαφέροντος.
Είναι ολοφάνερο ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αλλάξει πλεύση και να παρουσιάζει ξεκάθαρα τις αντιρρήσεις της και όχι να λέει ότι εμείς δεν παρεμβαίνουμε στις αποφάσεις του «Θεού Τράμπ» …
Εάν λοιπόν η Τουρκία θέλει όπλα από τις ΗΠΑ θα πρέπει να κάνει τέσσερα σημαντικά πράγματα που η Ελλάδα θα πρέπει να αναδεικνύει συνεχώς χωρίς φόβο και πάθος
Να αποσυρθεί πλήρως από την Κύπρο, να ακυρώσει το casus belli εναντίον της Ελλάδας, να τερματίσει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και να αποδεχθεί το Διεθνές Δίκαιο, το Δίκαιο της Θάλασσας, τις αποφάσεις του ΟΗΕ και τις ισχύουσες διεθνείς συμβάσεις.
Με λίγα λόγια θα πρέπει η Τουρκία στην πράξη να αποδείξει ότι είναι αξιόπιστος σύμμαχος του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης και επιτέλους να τερματίσει να στρέφει τα όπλα της κατά των συμμάχων της .
Αναλυτικότερα η Ελλάδα θα πρέπει, προκειμένου να επανέλθει η Τουρκία στο πρόγραμμα των F-35 αλλά και στην παραχώρηση οποιουδήποτε αμυντικού υλικού των ΗΠΑ ή της Ευρώπης ή προκειμένου να πραγματοποιηθεί όποια μορφή συνεργασίας στην αμυντική βιομηχανία, τουλάχιστον να απαιτήσει
Την πλήρη αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, καθόσον δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τη διατήρηση περίπου 40.000 στρατιωτών στο νησί.
Την κατάργηση του casus belli, της απόφασης της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης που προβλέπει απειλή πολέμου σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων, όπως προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο.
Την εγκατάλειψη του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο αγνοεί την ύπαρξη ελληνικών νησιών, και συνεπώς τα ενεργειακά συμφέροντα της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Τον πλήρη σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου
Τότε μόνο μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε συγκατάθεση της Ελλάδας ή σκέψη συζήτησης για οποιαδήποτε συμφωνία.
Θεωρούμε ότι είναι βέβαιο ότι μια τέτοια στάση της Ελλάδας θα προκαλούσε τον σεβασμό τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ευρώπης, και θα δημιουργούσε μεγάλες αναταράξεις στην τουρκική εξωτερική πολιτική. Όσον αφορά το θέμα του πολέμου που ισχυρίζονται κάποιοι ότι θα οδηγούσε μια τέτοια στάση είναι πέρα για πέρα υποθετικό και ανυπόστατο καθόσον ένας πόλεμος για να ξεκινήσει δεν είναι θέμα διπλωματικών θέσεων και επιδιώξεων αλλά απόφασης να το επιδιώξει κάποιος, ενδεχομένως και χωρίς λόγο, απλά και μόνο γιατί θεωρεί ότι είναι ο ισχυρότερος και έτσι θα επιβάλλει την θέληση του. Όμως βλέπουμε ότι στο σύγχρονο πεδίο η απόφαση πολέμου δεν δικαιώνει πάντα αυτόν που τον επιδιώκει και όλοι το γνωρίζουν καλά αυτό. Συνεπώς ο φόβος του πολέμου δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επηρεάζει τον τρόπο που η Ελλάδα θα πρέπει να διαπραγματεύεται προκειμένου να υποστηρίζεται το Εθνικό Συμφέρον.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
