ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ
1. Η συμφωνία των Πρεσπών άνοιξε ένα νέο κύκλο πολιτικής αντιπαράθεσης στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και έντονο παρασκήνιο στο διεθνές περιβάλλον. Οι πιέσεις που ασκούνται από το σύνολο της δυτικής διπλωματίας και η καθαρή προπαγάνδα υπέρ του «ΝΑΙ» στο κρίσιμο όπως όλα δείχνουν δημοψήφισμα της προσεχούς εβδομάδας, προς τους πολίτες της ΠΓΔΜ, είναι χωρίς προηγούμενο.
2. Από την άλλη πλευρά ο πρωθυπουργός Ζάεφ γνωρίζοντας τις εύθραυστες ισορροπίες στο εσωτερικό της χώρας του ναι μεν τάσσεται υπέρ του «ΝΑΙ», πλην όμως έχεικατά διστήμτα ‘σκαμπανεβάσματα’ στους τόνους, καθόσον δεν έχει ξεκαθαρίσει με σαφές προβάδισμα το υποστηριζόμενο «ΝΑΙ» μιας και η αντιπολίτευση έχει ισχυρά ερείσματα στην κοινωνία αρνούμενη τη συμφωνία με την Ελλάδα σε ότι αφορά την ονομασία της χώρας, διεκδικώντας γι’ αυτή μόνο τον όρο «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», ενώο Ζαέφ προσπαθεί να αποδείξει ότι υπάρχει Σλαβικό ενδιαφέρον και δεν είναι αποκλειστικά δέσμιος των Αλβανών του Τετόβου που μαζικά θα ψηφίσουν τοΝΑΙ.
3. Μια άλλη παράμετρος που θα πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι η Ρωσική προσπάθεια τόσο για περαιτέρω διείσδυση στην Βαλκανική, αλλά και για παρεμπόδιση της επέκτασης του ΝΑΤΟ αλλά και των γεωπολιτικών συμφερόντων των ΗΠΑ, με παράλληλη στρατηγική περικύκλωση της Μόσχας.Η Μόσχα διεξάγει υβριδικό πόλεμο και συντεαγμένη παραπληροφόρηση σε βάρος της Δύσης.
4. Η γεωγραφική θέση των Σκοπίων με σημαντική και εξέχουσα θέση στον άξονα Θεσσαλονίκη – Βελιγράδι, καθιστά το κρατίδιο αυτό ιδίως στον τομέα των στρατηγικών μεταφορών (οδικό και σιδηροδρομικό) εξαιρετικά πολύτιμο και αναγκαίο για την συνεχή τροφοδότηση της «στεγνής» από υδρογονάνθρακες Ευρώπης, τόσο από τη Μ. Ανατολή, όσο και από τα νέα κοιτάσματα της Αν. Μεσογείου. Να σημειωθεί επίσης η πρόθεση για τη διασύνδεση Δούναβη και Αξιού μέσω εκτροπής της κοίτης του Μοράβα (με παράλληλη μετατροπή του δεύτερου σε πλεύσιμο), ώστε να δημιουργηθεί επιπρόσθετη ποτάμια οδός πέραν των χερσαίων για τη μεταφορά αγαθών και εμπορευμάτων από και προς την Ευρώπη.
5. Μια ματιά στο χάρτη και καταλαβαίνει κανείς την αξία όλων αυτών των επίδοξων και φαραωνικών σε μέγεθος σχεδίων, αλλά και το μέγεθος των συγκρουόμενων συμφερόντων των μεγάλων παικτών, όχι μόνο για τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων και πηγών αλλά και τον έλεγχο των εμπορικών οδών προς τις αγορές της Ευρώπης, στοχεύοντας στην ολοένα απεξάρτηση από τη Ρωσική ενέργεια, με την εξασφάλιση εναλλακτικών πηγών.
6. Κάπου εδώ μπορεί να αναρωτηθεί κανείς για ποιο λόγο από το πουθενά και ξαφνικά αποφάσισε η Ελληνική κυβέρνηση να τελειώσει με το θέμα του ονόματος, γιατί αυτή η βιασύνη και η εμμονή, ποιος κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά και τι ανταλλάγματα εξασφάλισε η Αθήνα για να προχωρήσει σε μια ενέργεια που την φέρνει απέναντι στην πλειοψηφία των Ελλήνων.
7. Είναι τουλάχιστον αστείο να ισχυρίζεται κάποιος ότι με αυτή την απόφαση τίθεται ένα σοβαρό ανάχωμα στον Τουρκικό επιχειρηματικό επεκτατισμό στη γειτονική χώρα και ότι η Ελληνική επιχειρηματικότητα στα Σκόπια θα επανακάμψει. Η υποχώρηση των Ελληνικών επιχειρήσεων δεν είχε σχέση με το θέμα του ονόματος, γιατί κάτι τέτοιο ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας. Είναι ανήκουστο να εκχωρείται ένα όνομα Ελληνικότατο από την αρχαιότητα, σε σφετεριστές της ιστορίας, οι οποίοι κατοίκησαν στην περιοχή 1000 σχεδόν χρόνια μετά τον Μ. Αλέξανδρο. Αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία η παραχώρηση του δικαιώματος της επαναδιατύπωσης της ιστορίας. Είναι ένα γεγονός που πραγματικά δεν θα το αποδεχόταν ούτε οι τριτοκοσμικές χώρες. Όλοι οι λαοί διδάσκονται την ιστορία τους όπως έχει διαμορφωθεί και διατυπωθεί από τους προγόνους τους και έχει καταγραφεί αλλά και έχει ιστορικά αποδειχθεί. Ποτέ όμως δεν διατυπώθηκε καθ’ υπόδειξη τρίτων επειδή έτσι βολεύουν τα συμφέροντά τους.
8. Η Ελληνική διπλωματία απέτυχε. Η Ελληνική κυβέρνηση απέτυχε. Και απέτυχε σε ένα πολύ κρίσιμο εθνικό θέμα. Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά τουλάχιστον στις προηγούμενες δεν είχαμε την αντιμετώπιση του ηττημένου. Τέτοιοι όροι στη συμφωνία επιβάλλουν οι νικητές στου ηττημένους. Κι εμείς (οι κυβερνώντες) χαιρόμαστε για την επιτυχία της αποτυχίας. Δεν αφουγκραστήκαμε το λαό. Αλίμονο αν ο άρχων δεν αφουγκράζεται το λαό του. Και αντ’ αυτού συνεχίζουμε με περίσσιο θράσος να θέλουμε να λύσουμε με τον ίδιο τρόπο και σε βάρος των εθνικών συμφερόντων μας και τις κατά φαντασία διαφορές μας με την Αλβανία αλλά και με την Τουρκία. Γι’ αυτές τις 2 περιπτώσεις έγινε αναφορά σε προηγούμενα άρθρα μου.
9. Είναι κρίμα να ασκούμε εξωτερική πολιτική καθ’ υπαγόρευση τρίτων και όχι σύμφωνα με την εθνική γραμμή και κυρίως σύμφωνα με τα εθνικά μας συμφέροντα, αλλά να ικανοποιούμε μια χώρα που εάν και εφόσον ολοκληρώσει τη διαδικασία της ονομασίας, θα λάβει πρόσκληση για ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε., ενώ παράλληλα δημιουργούμε αλγεινή εντύπωση αλλά και αρνητική διάθεση σε μια ήδη σύμμαχο, που για τους δικούς της λόγους δεν θέλει επ’ ουδενί ονομασία με προσδιορισμό τον όρο «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ». Και αναφερόμαστε στη Βουλγαρία. Άραγε μπήκε στο κόπο ο Έλληνας ΥΠΕΞ να έρθει σε επαφή με τον Βούλγαρο ομόλογό του, για να εξετάσουν τις όποιες αντιδράσεις και επιπτώσεις που θα έχει μια τέτοια απόφαση, μιας και είναι γνωστές οι διαχρονικές Βουλγαρικές θέσεις γύρω από τη «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΙΡΙΝ»;
10. Στο σημείο αυτό πρέπει να τεθεί μια ακόμα παράμετρος που ενδεχομένως να αποδειχθεί κλειδί στο όλο θέμα. Αφορά το Πεκίνο…που θα ανταγωνιστεί το σχέδιο Δούναβη – Αξιού, με δική του αντιπρόταση.Επίπλέον το ονοματολογικό συνδεέται με ευρύτερες παραμέτρους που αφορούν τα ανοικτά προβλήματα των Δυτικών Βαλκανιών και ειδικά το Κοσοβαρικό .Τελικά ή πολύ έξυπνοι είμαστε παίζοντας το στους Σκοπιανούς και στη Δύση ως οι καλοί γείτονας και στη Ρωσία ως οι κακοί Έλληνες, ή πολύ χαζοί γιατί δεν ξέρουμε τι μας γίνεται.
11. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μας κρίνει για τις όποιες επιλογές μας, που έχουν και ειδικό ιστορικό βάρος, επηρεάζοντας την ιστορική συνέχεια της χώρας μας αλλά και του πολιτιστικού και πολιτισμικού της πεδίου.
