Όλοι συμφωνούμε για την αναγκαιότητα των μέτρων που λαμβάνουν οι χώρες για την αντιμετώπιση της πανδημίας που έπληξε τον πλανήτη μας. Όλα βεβαίως επιβάλλουν στερήσεις και απομόνωση που φυσικά είναι αντίθετα στην φυσιολογική ζωή των πολιτών κάθε κράτους.
Τα υπομένουμε όλοι καρτερικά με σκοπό το ατομικό αλλά και κοινό καλό. Πόσες όμως είναι οι συνέπειες στην κοινωνική, εργασιακή, οικονομική, ψυχολογική, πολιτική καθημερινότητα … Πάρα πολλές βεβαίως, άλλες είναι φανερές και πάρα πολλές συζητήσεις γίνονται και άλλες είναι κρυφές και ύπουλες …
Σε αυτές τις ύπουλες και κρυφές θα ήθελα να αναφερθώ και μάλιστα σε κάποια που την έζησα πρόσφατα, όταν αναζητούσα μια σιλικόνη και τεφλόν για να αποκαταστήσω μια ζημιά στην οικία μου. Εν μέσω βεβαίως μέτρων και κλειστών καταστημάτων με τα σχετικά είδη προβληματίστηκα τι να κάνω, μια και η βλάβη δεν μπορούσε να περιμένει.
Φεύγω λοιπόν με το ποδήλατο μου και άρχισα να αναζητώ την τύχη μου … ήξερα ένα κατάστημα με είδη χρωματοπωλείου, πήγα λοιπόν εκεί και για καλή μου τύχη ήταν απέξω ο καταστηματάρχης, έλα όμως που ήταν κλειστά λόγω των μέτρων, οπότε τον ρωτώ «ξέρω είσαι κλειστά όμως εάν ένας άνθρωπος πάθει μια βλάβη από πού θα αγοράσει αυτά που χρειάζεται ;» και μου απαντά αφού κοίταξε προσεκτικά γύρω του για τίποτα αδιάκριτα βλέμματα «τι χρειάζεσαι ;» «ένα σωληνάριο σιλικόνη και τεφλόν του λέω» , ετοίμασε δύο Ευρώ μου λέει και μπαίνει στο μαγαζί. Μετά από ούτε ένα λεπτό είχα στα χέρια αυτά που χρειαζόμουνα. Πολύ καλά μου φέρθηκε σκέφτηκα και τον ευχαρίστησα. Εκείνη την στιγμή όμως ακούγεται μια φωνή από κάποιον διερχόμενο, που μάλλον κατάλαβε τι συνέβαινε, και απευθυνόμενος στον καταστηματάρχη του λέει «θα το πληρώσεις άσχημα αυτό που κάνεις», εγώ στάθηκα λίγο να βεβαιωθώ ότι θα έληγε εκεί το θέμα, κάτι που έγινε, και αναχώρησα για το σπίτι μου.
Συνδυάστε βεβαίως αυτό το περιστατικό και με την δήλωση της κυβέρνησης ότι να «δίνουμε» τον συμπολίτη μας δεν είναι ρουφιανιά αλλά προσφορά στην Δημοκρατία και ας βγάλουμε τα συμπεράσματα μας .
Θέλει πολύ προσοχή στις μέρες που ζούμε με όλες αυτές τις απαγορεύσεις να παραμείνουμε άνθρωποι και να καταπολεμήσουμε τους καταδότες, αυτούς που με μεγάλη ευκολία ξαναγεννιούνται από τα χρόνια της κατοχής, για να μας θυμίσουν ότι ακόμα υπάρχουν …
Το μέτρο και η ισορροπία δεν πρέπει να χαθούν, και τα όποια μέτρα ή μέρος αυτών, δεν πρέπει να διατηρηθούν περισσότερο από όσο πρέπει, είτε διότι θα τα «συνηθίσουμε» και βολεύουν κάποιους είτε διότι σε αυτά θα μπορούν να επενδύουν οι κυβερνήσεις. Την ισορροπία αυτή την αντιλαμβάνεται ο Ελληνικός λαός και ο οποίος δεν πρέπει να επιτρέψει να χαθεί και να γυρίσουμε πολλά χρόνια πίσω.
Ας ελπίσουμε να μην δικαιωθεί ο διάσημος ισραηλινός συγγραφέας, ιστορικός και στοχαστής, Χαράρι, που σε βαρυσήμαντο άρθρο του στους «Financial Times», όπως το ανέδειξε άλλωστε και ο Καθηγητής Αθ. Δρούγος στο site των ambassadorsatlarge , μιλάει για τον κίνδυνο διατήρησης των μέτρων για την πανδημία και μετά από αυτή, με στόχο να χαθεί κάθε ιδιωτικότητα και ο πληθυσμός να μετατραπεί σε ένα απέραντο πειραματόζωο.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
