Είναι αλήθεια ότι εδώ και χρόνια έχουν γραφτεί εκατοντάδες διθυραμβικά άρθρα σχετικά με τις προοπτικές, τα οφέλη και τις δυνατότητες του εμπορικού άξονα. Θεωρητικά η Κίνα θα περιέκλειε σε ένα ιστό εμπορικών διαδρόμων την Ευρασία, καθώς επίσης την Αφρική και θα εξασφάλιζε οικονομική ανάπτυξη στις εμπλεκόμενες χώρες.
Ο δρόμος του μεταξιού (One Belt one Road/BRI), στηρίζεται σε 5-6 χερσαίους και ένα θαλάσσιο άξονα.
Η Κίνα κατάφερε να εξαπλωθεί σε Ασία και Αφρική, χρησιμοποιώντας μια τακτική, που ονομάζεται «παγίδα χρέους», δηλαδή δάνειζε χώρες, που δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν και στη συνέχεια έπαιρνε ως αντάλλαγμα κρατικά περιουσιακά στοιχεία (λιμάνια , σιδηροδρόμους, ορυχεία, κλπ).
Αυτή η τακτική έχει αρχίσει να αποκαλύπτει το πραγματικό ρόλο της και σε συνδυασμό με τις κατηγορίες για τη διάδοση του κορονοϊού και την καθυστέρηση ενημέρωσης της παγκόσμιας κοινότητας, έχει δώσει αφορμή για να χαθεί η αξιοπιστία της και να αμαυρωθεί το όραμά της. Παράλληλα ξεσηκώνονται αντιδράσεις από τοπικούς πληθυσμούς και φυλές, που δεν επωφελούνται.
Κομβικής σημασίας θεωρείται ο οικονομικός εμπορικός άξονας Κίνας – Πακιστάν( CPEC) ,μάλιστα χαρακτηρίζεται ως εμβληματικό έργο, όπου έχουν επενδυθεί τεράστια ποσά για τη δημιουργία υποδομών μεταφορών και ενέργειας, έργα που συγκρίνονται με το αμερικανικό σχέδιο Μάρσαλ. Ο άξονας καταλήγει στο λιμάνι Γκουαντάρ(Gwadar).
Το περασμένο μήνα εκδηλώθηκε μια επίθεση αυτοκτονίας στο Πανεπιστήμιο του Καράτσι, που στόχευε σε κινέζους υπηκόους, με αποτέλεσμα το θάνατο τριών μελών του Ινστιτούτου «Κομφούκιος». Τη ευθύνη ανέλαβε η απαγορευμένη Ταξιαρχία του απελευθερωτικού στρατού των Μπαλόχ (Βελουχιστάν).
Είχαν προηγηθεί στο παρελθόν και άλλα αιματηρά χτυπήματα, εναντίον κινεζικών στόχων. Οι αυτονομιστές απειλούν με ισχυρότερα χτυπήματα, καθώς εναντιώνονται στις επικερδείς επιχειρήσεις των Κινέζων, που αξιοποιούν πόρους της περιοχής τους. Εκτός των άλλων η περιοχή του Βελουχιστάν, αντιμετωπίζεται με σκληρότητα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και επιδιώκει την αυτονομία του.
Ινδοί αναλυτές, θεωρούν ότι η ολοκλήρωση του εμπορικού άξονα Κίνας – Πακιστάν, θα αποτελέσει απειλή για την εθνική ασφάλεια της Ινδίας, καθώς θα την περικύκλωνε και θα την απειλούσε με προβολή ισχύος. Επίσης η υποστήριξη της Κίνας στο παραδοσιακό εχθρό της, το Πακιστάν και η μεγάλη πιθανότητα ανάπτυξης ναυτικής βάσης στο Γκουαντάρ, θα έδινε, εκτός των άλλων, τη δυνατότητα στο Κινεζικό ναυτικό να υποστηρίξει επιχειρήσεις στον Ινδικό ωκεανό. Από τα παραπάνω προκύπτει το έντονο ενδιαφέρον της Ινδίας για την καθυστέρηση ή ματαίωση της Κινεζικής επέκτασης στη περιοχή.
Οι καθυστερήσεις των έργων υποδομής στη περιοχή του Γκουαντάρ, υποχρέωσαν το περασμένο χρόνο, τη Σαουδική Αραβία, να τροποποιήσει ένα μεγαλόπνοο σχέδιο για τη δημιουργία ενός τεράστιου διυλιστηρίου της ARAMCO, καθώς και μιας σύγχρονης πόλης, που θα τη μετέτρεπε σε «Σιγκαπούρη του Πακιστάν». Η απόφαση αυτή θεωρήθηκε ως τεράστια οπισθοδρόμηση για τον υπόψη άξονα CPEC, άλλο ένα χτύπημα στο BRI, το δρόμο του μεταξιού.
Η πρόσφατη πτώση του πρωθυπουργού του Πακιστάν, Ίμραν Χάν και η αλλαγή καθεστώτος, που έχει τις ρίζες της στην αντίθεση των ΗΠΑ, στον άξονα CPEC, αλλά και στην αντίθεση της Ινδίας, φαίνεται να δημιουργεί σοβαρούς προβληματισμούς στη Κίνα, που φοβάται ότι μετά το πέρας της εμπλοκής στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ θα εστιάσουν στη ματαίωση αυτού. Η νέα κυβέρνηση, είναι πιθανόν να εγκρίνει μια Αμερικανική βάση, που είχε ζητηθεί κατά την αποχώρηση από το Αφγανιστάν και η οποία θα αποτελέσει σφήνα στα Κινεζικά συμφέροντα.
Ανάλογες δυσκολίες παρουσιάζονται και στις χερσαίες διαδρομές, τόσο μετά τις αναταραχές στο Καζακστάν, όσο και μετά τις ρωσικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία, όπου η Κίνα έχει κάνει πολύ σημαντικές επενδύσεις.
Η Ρωσία είχε αρχίσει να νοιώθει τη καυτή ανάσα του «κινεζικού δράκου» στο πρόσωπό της. Καταλαβαίνεται λοιπόν, ότι δεν έχει να κάνει μόνο με την επέκταση του NATO!
Σύμφωνα με έρευνα του «Βαρομέτρου Κεντρικής Ασίας», που μετρά ανά διετία τη κοινωνικοοικονομική ατμόσφαιρα στη περιοχή, διαπιστώθηκε σημαντική διεύρυνση του χάσματος αξιοπιστίας, που τείνει να γίνει εχθρότητα, έναντι της Κινεζικής «εισβολής» και εξάρτησης.
Τέλος η πρόσφατη χρεοκοπία της Σρι Λάνκα, η άρνηση της Κίνας να συμμετάσχει στην αναδιάρθρωση του χρέους και η απομάκρυνση της οικογένειας που καθεστωτικά κυβερνούσε για δεκαετίες, θέτει πλέον σε κίνδυνο τις σημαντικές κινεζικές επενδύσεις στο κύριο λιμάνι της χώρας.
Καθώς οι αντιπαραθέσεις στη διεθνή σκακιέρα συνεχίζονται άμεσα ή έμμεσα, θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε σ’ αυτή τη «κανονικότητα», που η μακρόχρονη ειρηνική περίοδος, τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, μας είχε κάνει να ξεχάσουμε.
Απόστολος Τσιμογιάννης
Ο Απόστολος Τσιμογιάννης είναι Υποστράτηγος (ε.α), με μεγάλη επιτελική και διοικητική εμπειρία στον τομέα των Millitary Logistics. Έχει υπηρετήσει σε ανάλογη επιτελική θέση του NATO/NSPA και εξειδικεύεται σε θέματα Ευρασίας – Ινδοειρηνικού. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Logistics.
