Όλο ακούμε και ακούμε για τις μεγάλες ικανότητες της αμυντικής βιομηχανίας της Τουρκίας και πόσο μπορεί να κατασκευάζει τα δικά της αμυντικά πολεμικά συστήματα ώστε να είναι αυτάρκης και να μην εξαρτάται από τρίτες χώρες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς.
Έχουν γραφτεί πολλά για το θέμα και μάλιστα πολλές φορές ακούμε και πόσο υστερούμε σαν Ελλάδα έναντι αυτών των μεγάλων ικανοτήτων της αμυντικής βιομηχανίας της Τουρκίας. Πόσο όμως ισχύει αυτό και ποια είναι η πραγματικότητα, με στοιχεία, που σηματοδοτεί τις πραγματικές ικανότητες της Τουρκίας σήμερα;
Σύμφωνα λοιπόν με πρόσφατες δηλώσεις του Ισμαήλ Ντεμίρ, επικεφαλής των Αμυντικών Βιομηχανιών της Τουρκίας, που δημοσίευσε η Dailysabah, ανέφερε ότι Τουρκία και Μ. Βρετανία βρίσκονται σε απευθείας συνεννόηση, με την άρση του εμπάργκο όπλων να ερμηνεύεται από πολλούς ότι είναι γεγονός. Ένα γεγονός που ακόμη δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα από βρετανικά χείλη.
Γιατί όμως η Τουρκία ψάχνει διακαώς συνεργασίες με άλλες αμυντικές βιομηχανίες και δεν βασίζεται στις πολυδιαφημισμένες δικές της δυνάμεις
Ας δούμε όμως τα πράγματα λίγο πιο αναλυτικά. Τρία είναι θα λέγαμε τα κύρια βασικά προγράμματα της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας.
Τα «Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη» τύπου «Bayraktar», που κατασκευάζει η Baykar, η εταιρεία του γαμπρού του Ταγίπ Ερντογάν. Μετά το εμπάργκο όπλων από την Δύση, με αφορμή τον πόλεμο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, το καμάρι του εξαγωγικού τομέα της Τουρκίας δεν βλέπει πια, αφού ο Καναδάς απαγόρευσε την εξαγωγή του συστήματος κάμερας με τους αισθητήρες.
Το υπό ανάπτυξη εγχώριας σχεδίασης μαχητικό 5ης γενιάς, TF-X (Turkish Fighter – X), το οποίο προς το παρόν μένει αδρανές, αφού δεν έχουν καταφέρει να βρουν κινητήρες για να πετάξει. Όσες εγχώριες προσπάθειες ανάπτυξης κινητήρων έγιναν έπεσαν στο κενό ενώ όπου και αν έχει αποταθεί η Τουρκία έχει βρει είτε πόρτες κλειστές είτε υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.
Το επίσης εγχώριας ανάπτυξης άρμα μάχης ALTAY, που υποτίθεται πώς θα είχε παραδοθεί στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις από το 2015 ακόμα το περιμένουν καθόσον όλες οι προσπάθειες ανάπτυξης εγχώριου κινητήρα και κιβωτίου ταχυτήτων, έχουν πέσει στο κενό με το πρόγραμμα να έχει τελματώσει.
Τα αδιέξοδα της τουρκικής φούσκας θα λέγαμε ότι φαίνονται πέραν της προσπάθειας για την Βρετανική προσέγγιση και από τις σχετικά πρόσφατες (προ λίγων μηνών), δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ότι ήρθαν σε συμφωνία με την Νότια Κορέα για όλα τα προγράμματα, άρματα μάχης, κινητήρες για τα μαχητικά …, να γελάει ο κόσμος δηλαδή, καθόσον ένα μνημόνιο συναντήληψης παρουσιάζεται ως η αμυντική διέξοδος στα τουρκικά προβλήματα. Βέβαια φάνηκε στην συνέχεια η φαυλότητα του όλου θέματος για εσωτερική κατανάλωση.
Τώρα πόσο εύκολο είναι να υπάρξει μια συνεργασία με την Μ Βρετανία, δεν χρειάζεται κάποιος να είναι και απόλυτα ειδικός για να καταλάβει το σχεδόν αδύνατον του θέματος στην παρούσα συγκυρία. Λόγω λοιπόν του Ουκρανικού πολέμου και της ευνοϊκής στάσης της Τουρκίας προς την Ρωσία θίγονται άμεσα τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, δεν θα μπορούσε λοιπόν να εμφανιστεί μια Βρετανία που να εξοπλίζει την Τουρκία. Την ίδια στιγμή μάλιστα που είναι σε εφαρμογή και το σκληρό εμπάργκο των ΗΠΑ, ως αποτέλεσμα της προμήθειας των S-400, με την ενεργοποίηση του νόμου CAATSA, μια στήριξη της Βρετανίας προς την Τουρκία θα ήταν εντελώς αντίθετη με τα συμφέροντα της.
Θεωρούμε λοιπόν ότι όλη αυτή η φιλολογία για την πανίσχυρη αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας κλονίζεται σημαντικά και πως ο Ουκρανικός πόλεμος δεν θα επιτρέψει στην Τουρκία να συνεχίσει να τα έχει με όλους καλά , τα περιθώρια της στενεύουν σημαντικά.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
