.Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος -Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Η Δύση θα πρέπει να θυμάται την ιστορία της και συνεπώς είναι απαραίτητη μια επιχείρηση υποστήριξης των ανθρωπιστικών αναγκών της Ουκρανίας .
Καθώς η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία γίνεται καθημερινά πιο προβληματική και επικίνδυνη, η συζήτηση για τη χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων αναπόφευκτα εγείρει συγκρίσεις με την Κουβανική κρίση πυραύλων του 1962(πριν 60 χρόνια) . Αλλά, αν υποθέσουμε ότι μπορούμε να αποφύγουμε την επανάληψη εκείνης της τρομακτικής στιγμής του πυρηνικού Αρμαγεδδώνα η πιο κατάλληλη σύγκριση αυτή τη στιγμή ,είναι με τον αποκλεισμό και την ιστορική συμμαχική αερομεταφορά του Βερολίνου το 1948.
Τον Ιούνιο του 1948, ως απάντηση στα αμυντικά μέτρα που έλαβαν οι Δυτικές δυνάμεις στις ζώνες της ηττημένης Ναζιστικής Γερμανίας, η τότε Σοβιετική Ένωση απέκλεισε όλη την οδική, και σιδηροδρομική πρόσβαση προς τη διαιρεμένη πόλη του Βερολίνου. Ήταν μια ακραία προσπάθεια να τερματιστεί η Δυτική παρουσία στη Γερμανική πρωτεύουσα και μαζί της η επιρροή των συμμάχων στη μοίρα της χώρας.
Αντιμέτωπες με την προοπτική μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τον τότε πολύ μεγαλύτερο Κόκκινο Στρατό του Στάλιν οι ΗΠΑ αντ’ αυτής συνεργάστηκαν με τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία για να υλοποιήσουν μια ηρωική αποστολή εφοδιασμού μια πόλης με περισσότερους από δύο εκατομμύρια κατοίκους. Περισσότεροι από 5.000 τόνοι τροφίμων, φαρμάκων και ρουχισμού την ημέρα παρείχαν οι σύμμαχοι αεροπορικώς, μαζί με αρκετό άνθρακα για να επιτρέψουν στους κατοίκους του Βερολίνου να επιβιώσουν μέσα τον χειμώνα.Με τα μεταγωγικά αεροσκάφη της εποχής, οι σχεδιαστές δεν ήταν καν σίγουροι ότι ήταν δυνατή η μεταφορά τέτοιων ποσοτήτων. Και ήταν επικίνδυνο, με αεροπλάνα να προσγειώνονται με εντυπωσιακό ρυθμό ένα κάθε τρία λεπτά, μέρα και νύχτα. Περισσότεροι από 100 Αμερικανοί και Βρετανοί πιλότοι και πολίτες έχασαν τη ζωή τους στην επιχείρηση. Ο ανεφοδιασμός του Βερολίνου διήρκεσε περισσότερο από ένα χρόνο, περιλαμβάνοντας σχεδόν 300.000 πτήσεις και 2,3 εκατομμύρια τόνους προμηθειών, αλλά ήταν μια ιστορικά τεράστια υλικοτεχνική και πολιτική επιτυχία. Εξασφάλισε ένα ελεύθερο Δυτικό Βερολίνο καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και υπογράμμισε για πάντα τη Ευρωατλαντική δέσμευση των ΗΠΑ στην Ευρώπη.Όπως η Γερμανία το 1948, έτσι και η Ουκρανία σήμερα δεν είναι επίσημα σύμμαχος. Και όπως τότε, οι πολίτες είναι αυτοί που στοχοποιούνται και υποφέρουν. Οι περιοχές που απελευθερώθηκαν πρόσφατα από τις Ουκρανικές δυνάμεις σε Χερσώνα και περιφέρεια Χάρκοβου στερούνται τροφής, ενέργειας, φαρμάκων και σχεδόν όλα τα άλλα είδη επιβίωσης. Οι πυραυλικές επιθέσεις σε ενεργειακούς και άλλους μη στρατιωτικούς στόχους σε ολόκληρη την Ουκρανία έχουν ως στόχο να ακρωτηριάσουν την ικανότητα της χώρας να παρέχει βασικές ανθρώπινες ανάγκες στους πολίτες της. Αυτό ήταν και το σημείο πίεσης του αποκλεισμού του Βερολίνου.Όλες οι ιστορικές αναλογίες είναι σε κάποιο βαθμό λανθασμένες και η Ουκρανία, φυσικά, δεν είναι το Βερολίνο. Πρώτον, η κλίμακα της ανάγκης είναι πολύ μεγαλύτερη. Περίπου οκτώ εκατομμύρια Ουκρανοί είναι εκτοπισμένοι στο εσωτερικό και σχεδόν 16 εκατομμύρια χρειάζονται βοήθεια. Αντιμετωπίζοντας ένα διαρκώς διευρυμένο εύρος καταστροφής, ο πληθυσμός που βρίσκεται σε κίνδυνο εκτείνεται τώρα σε μια περιοχή περίπου στο μέγεθος του Τέξας.
Αλλά οι δυνατότητες των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων συμμάχων τους είναι επίσης τρομερές, όπως έχει δείξει η παροχή όπλων και πυρομαχικών στην Ουκρανία.. Μαζί οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ έχουν διαθέσει σχεδόν 100 δισεκατομμύρια δολάρια σε κάθε είδους βοήθεια από την έναρξη του πολέμου. Η στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ είναι σχεδόν τριπλάσια της επίσημης ανθρωπιστικής βοήθειας, ενώ η οικονομική βοήθεια (δάνεια, επιχορηγήσεις) από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και άλλες είναι σχεδόν ίση με αυτή που παρέχουν οι ΗΠΑ.
Το ποσό της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους αμάχους είναι μικρό σε σύγκριση με άλλες μορφές βοήθειας, αλλά δεν χρειάζεται να είναι. Ιδιωτικοί οργανισμοί έχουν εμπλακεί από την αρχή, αλλά οι ηρωικές προσπάθειές τους (περίπου 1,6 δισεκατομμύρια δολάρια) δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις οικονομικές δυνάμεις των πλουσιότερων χωρών του κόσμου. Ο ανεφοδιασμός της Ουκρανίας δεν υπερβαίνει τις δυνατότητες της ΕΕ, του μεγαλύτερου εμπορικού μπλοκ στον κόσμο
Οι ίδιοι σύμμαχοι που με πολλούς τρόπους μεταφέρουν πολεμικό υλικό και κρίσιμα πυρομαχικά στο Κίεβο θα μπορούσαν από κοινού να εφαρμόσουν έναν «ανεφοδιασμό της Ουκρανίας», παρόμοιο με την αερομεταφορά του Βερολίνου, αλλά όχι απαραίτητα μόνο αεροπορικώς. Από υλικοτεχνική άποψη, το ΝΑΤΟ έχει βάσεις στη Ρουμανία, τη Σλοβακία και την Πολωνία, στα τρία κράτη της Βαλτικής και στην Τουρκία, καθώς και στη Γερμανία, την Ιταλία και τη Μεγάλη Βρετανία, Επίσης έχουν σημαντική εμπειρία παροχής βοήθειας οδικώς και σιδηροδρομικώς. Όπως η αεροπορική μεταφορά στο Βερολίνο, ο ανεφοδιασμός του άμαχου πληθυσμού δεν είναι μια επιθετική στρατιωτική κίνηση — σίγουρα λιγότερο από τον ανεφοδιασμό όπλων και πυρομαχικών. Δεν αποτελεί άμεση στρατιωτική απειλή για τη Ρωσία ή τις κατοχικές δυνάμεις της εντός της Ουκρανίας. Αλλά υποστηρίζει άμεσα την αποφασιστικότητα του πολιορκημένου πληθυσμού να αμβλύνει το πιο τρομακτικό όπλο της Ρωσίας που είναι η απειλή για τις ζωές των ανθρώπων ακόμη και μακριά από το μέτωπο. Μια μη στρατιωτική αποστολή ανεφοδιασμού στην Ουκρανία είναι επίσης πολιτικά βιώσιμη. Θα μπορούσε να περιλαμβάνει εκείνους τους συμμάχους του ΝΑΤΟ που μέχρι στιγμής δίσταζαν να στείλουν όπλα, όπως η Ουγγαρία, ή που προσπάθησαν να ακολουθήσουν μια στρατηγική γραμμή ισορροπίας μεταξύ των συμμάχων τους και της Ρωσίας, όπως η Τουρκία. Συμπληρώνει ακόμη και τις γνωστές προσπάθειες της Άγκυρας να διατηρήσει ανοιχτές τις γραμμές παροχής σιτηρών. Για τις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, ένας πολυεθνικός «ανεφοδιασμός της Ουκρανίας» έχει τόσο πραγματική όσο και συμβολική ισχύ . Θα μετατόπιζε ένα μεγάλο μέρος του αγώνα σε ένα πεδίο στο οποίο η Δύση έχει ένα σαφές πλεονέκτημα, που είναι ο πλούτος και οι υλικοτεχνικές δυνατότητες. Είναι μια αποστολή που οι σύμμαχοι της Ουκρανίας θα μπορούσαν, καταρχήν, να πληρώσουν και να διατηρήσουν σε λειτουργία όσο χρειαστεί. Μια τέτοια συντονισμένη δράση θα έστελνε ένα ενθαρρυντικό μήνυμα στον λαό της Ουκρανίας σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή. Ταυτόχρονα, θα καθιστούσε σαφές στους εχθρούς του ΝΑΤΟ και ευρύτερα της Δύσης ότι αυτή είναι μια επιλογή ως και ένα χρονοδιάγραμμα στο οποίο είναι απίθανο να επικρατήσουν.
