Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο κοινοβουλευτικός βραχίονας της ΕΕ, πριν μία βδομάδα ψήφισε με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της αναγνώρισης της Ρωσίας ως “κράτους χορηγού τρομοκρατίας”. Αυτό το συμπέρασμα είναι πραγματικά καθυστερημένο, αλλά ευπρόσδεκτο, καθώς εκφράζει με ακρίβεια τη φύση του Ρωσικού κράτους και την πολιτική του. Το Κογκρέσο, αν όχι και ο Λευκός Οίκος, θα πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμά του να μιμηθεί αυτήν την απόφαση , επιβάλλοντας έτσι τις κυρώσεις για αυτόν τον χαρακτηρισμό που ενσωματώνεται στη νομοθεσία των ΗΠΑ. Ήδη οι κοινοβουλευτικές συνελεύσεις του ΣυμβουλίουτηςΕυρώπης και του ΝΑΤΟ , έχουν υιοθετήσει παρόμοιες αποφάσεις.
Μια τέτοια απόφαση συμβάλει με τον τρόπο της στην Δυτική πολεμική προσπάθεια κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία, ενισχύοντας τις υφιστάμενες κυρώσεις και θα ήταν επίσης επιθυμητή για πολλούς λόγους.Αυτός ο χαρακτηρισμός της Ρωσίας ως “κρατικού χορηγού της τρομοκρατίας” είχε καθυστερήσει πολύ, ενώ υπήρχαν άφθονα προπολεμικά στοιχεία και αποδείξεις ότι η συμπεριφορά του Κρεμλίνου άξιζε τέτοια νομοθετική δράση.Η Ρωσία ήταν από καιρό και συνεχίζει να είναι ο κύριος εφοδιαστής με όπλα του Ιράν, (δεδομένο-κράτος χορηγός της διεθνούς τρομοκρατίας, και μέσω αυτού της Συρίας και των αναμφισβήτητα τρομοκρατικών ομάδων της Χεζμπολάχ και της Χαμάς. Από το 2013 η Ρωσία έστελνε όπλα και παρέχει πληροφορίες στους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Τα Ρωσικά όπλα, που πουλήθηκαν στη Βενεζουέλα, πήγαν με την πλήρη συμφωνία του Κρεμλίνου στην Κολομβιανή ανταρτική-τρομοκρατική ομάδα, FARC(προ χρόνων) .Το τεράστιο οπλοστάσιο μη καταχωρημένων όπλων της Ρωσίας αποτέλεσε πηγή μαζικών μεταφορών όπλων σε ανταρτικές Αφρικανικές δυνάμεις κάθε είδους ως και πεποιθήσεων.Η γνωστή ιδιωτική μισθοφορική στρατιωτική εταιρεία της Ρωσίας ,η Wagner, η οποία είναι πραγματικά ο ενισχυτικός βραχίονας του Ρωσικού κράτους, διεξήγαγε σφαγές Αφρικανών στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και στο Μάλι, λεηλατώντας τους πόρους αυτών των χωρών. Ρωσικά εγκλήματα πολέμου στη Συρία, π.χ. Ο βομβαρδισμός των νοσοκομείων είναι επίσης γνωστός και πολλές από αυτές τις φονικές επιχειρήσεις έγιναν κατόπιν εντολής του σημερινού διοικητή των Ρωσικών δυνάμεων στην Ουκρανία, στρατηγού Βλαντιμίρ Σουροβίκιν. Τέλος, η Ρωσία έχει πραγματοποιήσει δολοφονίες και απόπειρες δολοφονιών αντιφρονούντων στη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστρία, τη Γερμανία και τη Μέση Ανατολή.(με χρήση δηλητηριωδών και πυρηνικών ουσιών , όπως οι περιπτώσεις Λιτβινένκο, Πολιτόφσκαγια , Σκριμπάλ κα)
Εφόσον όλες αυτές οι δραστηριότητες εμφανίστηκαν πριν από τον πόλεμο του Πούτιν στην Ουκρανία, υποδηλώνουν ένα μοτίβο συμπεριφοράς που ασφαλώς πληροί τις προϋποθέσεις για τον χαρακτηρισμό μιας κυβέρνησης ως “κρατικού χορηγού της τρομοκρατίας”.
Ούτε πρέπει να εκπλαγούμε. Προφανώς, πολλές, αν όχι όλες, από τις ενέργειες που δεν συνδέονται με την Ουκρανία ήταν ζητήματα υψηλής πολιτικής και τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στην Ουκρανία που ισοδυναμούν με σκόπιμη γενοκτονία – βασανιστήρια, μαζικές δολοφονίες, μαζικοί βιασμοί, μαζικές απελάσεις, ιδιαίτερα παιδιών, απρόβλεπτη καταστροφή της υποδομής της Ουκρανίας και η λεηλασία των πολιτιστικών της θησαυρών — είναι σαφές ότι επίσης δεν είναι τυχαία, αλλά είναι επίσης πολιτικές εγκεκριμένες από τον Πούτιν και την κυβερνόσα ελίτ.Πράγματι, αυτά τα εγκλήματα πολέμου και η δηλωμένη πρόθεση να καταστρέψουν την ιδέα και τη φυσική βάση της Ουκρανικής εθνικότητας και κρατικότητας, ως και η δολοφονία των διαφωνούντων Ουκρανών προέρχεται από το δοκίμιο του Πούτιν το 2021 που αρνείται την εγκυρότητα μιας ανεξάρτητης Ουκρανίας. Όταν μια κυβέρνηση είναι ένοχη για συνήθη εγκλήματα στο εξωτερικό, η ανάσταση των Γκουλάγκ και η λατρεία του Στάλιν από τον Πούτιν προκαλούν εύλογα ερωτήματα .Έτσι, κατά μία έννοια, τα “προσόντα” της Ρωσίας για τον τίτλο του κρατικού χορηγού της τρομοκρατίας είναι υπερκαθορισμένα. Ομοίως, καθώς τώρα διαπράττει εσκεμμένα μια γενοκτονία σε αυτόν τον πόλεμο,(Ιζιούμ.Μπούτσα, Μποροντίνα κα) η Ρωσία, οι ηγέτες της και όσοι έχουν διαπράξει εγκλήματα πολέμου πρέπει να λογοδοτήσουν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, δηλαδή τις ίδιες κατηγορίες που απαγγέλθηκαν κατά των Ναζί στη Νυρεμβέργη ως και των ηγετών της φασιστικής/μιλιταριστικής κυβέρνησης της Ιαπωνίας στον Β παγκόσμιο πόλεμο. Η κλίμακα και η φύση αυτών των εγκλημάτων θυμίζουν όχι μόνο το Ολοκαύτωμα αλλά και τον Ρωσικό εμφύλιο πόλεμο, τη Σοβιετική κολεκτιβοποίηση, τον επιβληθέντα λιμό από τους Σταλινικούς στην Ουκρανία την περίοδο 1932-1933 (Χολοντομόρ) ως και τις μεγάλες εκκαθαρίσεις υπό τον Στάλιν. (εν ολίγοις, ένα συντριπτικό μέρος του φάσματος των ναζιστικών και Σοβιετικών εγκλημάτων.)
Ενώ οι ΗΠΑ μπορεί να είναι “απρόθυμες” να επιβάλουν τώρα αυτή την ετικέτα του “κρατικού χορηγού της τρομοκρατίας” στη Ρωσία για πολιτικούς λόγους — δεδομένων των κυρώσεων που πρέπει στη συνέχεια να επιβληθούν βάσει αυτού του νόμου — δεν είναι μόνο θέμα ηθικής δικαίωσης προς χρήση μιας παλιάς έκφράσης, αλλά εξίσου απαίτηση στρατηγικής-πολιτικής σαφήνειας.
Όχι μόνο πρέπει να ζητήσουμε από τη Ρωσία να λογοδοτήσει για ηθικούς λόγους, αλλά επίσης δεν μπορούμε να περιμένουμε ειρήνη στην Ευρώπη έως ότου η Ρωσία αναγνωρίσει τα εγκλήματα του παρελθόντος και του παρόντος, όπως έκανε η Γερμανία και, σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, ή η Νότια Αφρική για το απαρτχάιντ. κα Κανείς σήμερα δεν φοβάται τη Γερμανική δύναμη, ούτε η Νότια Αφρική θεωρείται απειλή, επειδή και τα δύο αυτά κράτη, αν και μέσα από διαφορετικούς δρόμους, συμβιβάστηκαν δημόσια με το παρελθόν τους και αναγνώρισαν την ευθύνη τους για εγκλήματα του παρελθόντος.
Ως ότου η Ρωσία ενεργήσει με παρόμοιο τρόπο, θα συνεχίσει να δοξάζει τα εγκλήματα του Λένιν, του Μολότοφ, του Καγκάνοβιτς και του Στάλιν μαζί με τις πιο πρόσφατες φρικαλεότητες του Πούτιν, για να θεωρεί τον εαυτό της και ως θύμα της Δύσης και ως ένα κράτος πρόνοιας που έχει προκαθοριστεί σε αυτοκρατορία. Έτσι, θα είναι μια απειλή για όλους τους γείτονές της και θα επιβάλει μια μόνιμη κατάσταση πολιορκίας, αν όχι πολέμου, σε όλες τις εξωτερικές της σχέσεις.
Πρέπει, τόσο για τις αξίες όσο και για τα συμφέροντά μας, να υποστηριχθεί η απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου και της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΝΑΤΟ . Η Ρωσία σήμερα δεν είναι απλώς ένας κρατικός χορηγός της τρομοκρατίας. Είναι επίσης ένα κράτος παράνομο. Πράγματι, πολλοί ειδικοί στη Ρωσία έχουν παρομοιάσει την κυβέρνησή της με ένα συνδικάτο εγκληματικότητας, μια φήμη που ο Πούτιν και οι κολλητοί του φαίνεται να ασπάζονται.
Αυτό το παράνομο κράτος πρέπει να ηττηθεί και να λογοδοτήσει για τις πράξεις του, όχι μόνο για στοιχειώδεις λόγους ηθικής, αλλά επειδή είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ και των δημοκρατικών συμμάχων .Διαφορετικά, θα πρέπει να επαναλάβουμε ξανά όλη αυτή τη διαδικασία από μια χειρότερη στρατηγική θέση και να πληρώσουμε ακόμη υψηλότερο τίμημα από ό,τι συμβαίνει τώρα.
