Τα μυστικά της Αλάσκα και η αρνητική ιστορία τέτοιων υψηλόβαθμων συνομιλιών…

Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρτηγικός αναλυτής

Η απομακρυσμένη 49η πολιτεία των ΗΠΑ δεν είναι εύκολος προορισμός για κανέναν από τους δύο ηγέτες, αλλά η επιλογή του τόπου συνάντησης αντικατοπτρίζει τους πολλούς και άγνωστους παράγοντες που διαδραματίζουν υπολογίσιμο ρόλο. Η Αλάσκα είναι η πολιτεία που  πούλησε ο τσάρος Αλέξανδρος Β’ στις ΗΠΑ για 7,2 εκατομμύρια δολάρια  το 1867. Ο Πούτιν έχει στο μυαλό του μια άλλη συμφωνία γης, να πείσει τον  ιδιόρρυθμο Τραμπ για τα πλεονεκτήματα(!) της ανταλλαγής τμημάτων της ουκρανικής επικράτειας με αντάλλαγμα ίσως μια ομιχλώδη  εκεχειρία που  επιθυμεί τόσο απεγνωσμένα εδώ και 6 και πλέον μήνες αλλά δεν ξέρει πώς να την αποκτήσει.
Ισχυριζόμενο μυθοπλαστικούς  και φαντασιοπληκτικούς  «ιστορικούς δεσμούς», το Κρεμλίνο αναβιώνει τον ισχυρισμό του για την Αλάσκα ενόψει της συνάντησης Τραμπ-Πούτιν , ως « ζήτημα Αμερικανό ρωσικής καταγωγής»(!), ως και μακροχρόνιες εδαφικές φιλοδοξίες

 Ο σύμβουλος  του Πούτιν, στρατηγός εα  Γιούρι Ουσάκοφ, δήλωσε ότι η Αλάσκα ήταν ένα «λογικό σημείο συνάντησης» επειδή οι ΗΠΑ και η Ρωσία είναι στενοί γείτονες πέρα από τον Βερίγγειο Πορθμό και φέρεται να μοιράζονται «κοινά οικονομικά συμφέροντα» στην Αλάσκα και την Αρκτική περιοχή. 
Η αναδρομή στην Αλάσκα: Πώς η ιστορία τροφοδοτεί τα τελευταία αυτοκρατορικά όνειρα του Πούτιν Ο Ρώσος διαπραγματευτής Κίριλ Ντμίτριεφ επεσήμανε τους «ιστορικούς δεσμούς» της Αλάσκας με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς και την πρώην στρατιωτική και οικονομική παρουσία της Ρωσίας εκεί. Οι αναλυτές σημείωσαν ότι Ρώσοι αξιωματούχοι και τα μέσα ενημέρωσης έχουν ισχυριστεί προηγουμένως ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να «επιστρέψουν» την Αλάσκα στη Ρωσία.

 Τον Ιανουάριο του 2024, ο προβληματικός  αναπληρωτής πρόεδρος του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, δήλωσε ότι η Ρωσία περίμενε από τις ΗΠΑ να επιστρέψουν την Αλάσκα «από μέρα σε μέρα», απαντώντας σε μια δήλωση του υπεξ των ΗΠΑ που απέρριπτε τέτοιους ισχυρισμούς.
Επίσης, το 2024, οι Ρώσοι τηλεοπτικοί παρουσιαστές και  ακραίι προπαγανδιστές Βλαντιμίρ Σολοβιόφ και Όλγα Σκαμπέεβα υποστήριξαν επανειλημμένα ότι οι ΗΠΑ πρέπει να παραδώσουν την Αλάσκα στη Ρωσία. Τον Ιούλιο του 2022, ο πρόεδρος της Κρατικής Δούμας, Βιατσεσλάβ Βολόντιν, απείλησε ότι η Μόσχα θα απαιτούσε την Αλάσκα αν η Ουάσινγκτον πάγωνε ρωσικά περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό. 
Τον Οκτώβριο του 2018, ο κρατικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας RT ζήτησε να επισπευσθεί το ζήτημα της «επιστροφής» της Αλάσκας μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συνθήκη για τις Πυρηνικές Δυνάμεις Μεσαίου Βεληνεκούς(ΙΝF).


Η Αλάσκα είναι μια  τοποθεσία  αποστασιακά αμοιβαίας ταλαιπωρίας, γεγονός που υποδηλώνει ότι παίζουν ρόλο και άλλοι παράγοντες. Η απομακρυσμένη πολιτεία απέχει πολύ από την Ουκρανία και τους Ευρωπαίους συμμάχους της και κινδυνεύει να ωθήσει και τους δύο στο μακρινό παρασκήνιο. Αν και ο Τραμπ φαίνεται ανοιχτός, θεωρητικά, να επιτρέψει στον πρόεδρο της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, να παραστεί, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον Πούτιν να είναι τόσο φιλόξενος. 

Ο Πούτιν εξακολουθεί να καταζητείται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου σε σχέση με την αναγκαστική απέλαση παιδιών από την Ουκρανία στη Ρωσία τον Μάρτιο του 2023. Υπάρχει ένταλμα σύλληψης, αλλά ούτε η Ρωσία ούτε, το πιο σημαντικό, οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν το δικαστήριο. Ούτε υπάρχουν μη φιλικές χώρες για να πετάξουν πάνω από αυτήν. Ένα ταξίδι στην κορυφή του πλανήτη είναι απίθανο να αντιμετωπίσει απροσδόκητες δυσκολίες που θα μπορούσαν να κάνουν το ταξίδι πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα προς την Κωνσταντινούπολη στην Τουρκία μη ελκυστικό
Μια πρόχειρη ανάμνηση υποδηλώνει ότι οι σύνοδοι κορυφής ΗΠΑ-Ρωσίας ή, πηγαίνοντας πιο πίσω, οι σύνοδοι κορυφής ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης έχουν πραγματοποιηθεί σε ψυχρότερα μέρη, αντανακλώντας χαλαρά τις βορειότερες θέσεις των δύο χωρών. Η πιο αξιοσημείωτη είναι εύκολα το Ελσίνκι. Ήταν στη φινλανδική πρωτεύουσα το 2018, την τελευταία φορά που ο Τραμπ και ο Πούτιν συναντήθηκαν ενώ ήταν στο αξίωμα, που ο ηγέτης των ΗΠΑ δήλωσε ότι εμπιστευόταν τον Πούτιν περισσότερο από τις δικές του υπηρεσίες πληροφοριών όσον αφορά τους ισχυρισμούς για παρέμβαση στις εκλογές των ΗΠΑ το 2016.
Όσοι έχουν αναμνήσεις από τον Ψυχρό Πόλεμο θα θυμούνται τη σύνοδο κορυφής στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας  του 1986, όπου ο Ρόναλντ Ρέιγκαν και ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ συζήτησαν την εξάλειψη των πυρηνικών όπλων ενδιαμέσου βεληνεκούς  αλλά δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν απόλυτα. Ο Γκορμπατσόφ ήθελε ο Ρείγκαν να εγκαταλείψει τις δοκιμές της πρωτοβουλίας πυραυλικής άμυνας του Πολέμου των Άστρων/SDI , αλλά ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ δεν συμφώνησε να το κάνει και η σύνοδος κορυφής κατέρρευσε με αποτυχία.
 Αλλά τη δεκαετία του 1990, όταν οι συναντήσεις κορυφής μεταξύ των δύο χωρών ήταν πιο συχνές, ο Μπιλ Κλίντον και ο Μπόρις Γέλτσιν συναντήθηκαν ακόμη και στο Μπέρμιγχαμ και το Σρόπσαϊρ το 1998, μια εποχή που η Ρωσία μόλις είχε ενταχθεί σε αυτό που τότε έγινε η G8. 
Σήμερα, ωστόσο, ο πυρηνικός αφοπλισμός και η συνεργασία της G8 είναι γραφικά μηνύματα από μια διαφορετική εποχή – μια εποχή στην οποία η ομάδα είναι και πάλι η G7. Η συνάντηση στην Αλάσκα είναι μόλις η τέταρτη σύνοδος κορυφής ΗΠΑ-Ρωσίας από το 2010 και, ενώ παραμένει πιθανό οι συζητήσεις να οδηγήσουν σε κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, υπάρχουν λίγοι λόγοι για αισιοδοξία όταν ο πόλεμος συνεχίζει να διεξάγεται τόσο σκληρά στην πρώτη γραμμή και στα μετόπισθεν.