Ακούσαμε πρόσφατα τον Έλληνα Αρχηγό Στρατού να δηλώνει ότι, έχουμε τον καλύτερο στρατό του κόσμου, για τον οποίο ο ίδιος είναι πολύ υπερήφανος. Όπως επίσης σύμφωνα με πληροφορίες μας, ο νέος Αρχηγός προέτρεψε τα στελέχη, όπου και να βρίσκονται να χαμογελούν και να μην το βάζουν κάτω.
Όμως θα θέλαμε να ρωτήσουμε τον καθόλα άξιο Αρχηγό και με ειλικρινή διάθεση καλοπροαίρετης κριτικής, πως είναι δυνατόν να ζητάς από το στράτευμα να χαμογελάει και να πολεμήσει για τον Αρχηγό του, όταν δεν εισπράττει το αναμενόμενο ενδιαφέρον για την διαβίωση του και την οικογενειακή του ηρεμία, τουλάχιστον στον βαθμό που κάποια πράγματα μπορεί να διευκολύνονται από τον ίδιο, αλλά και την υπόλοιπη ιεραρχία του Στρατεύματος.
Και για να γίνουμε περισσότερο σαφείς, σύμφωνα με πληροφορίες από χαμηλόβαθμα στελέχη, που υπηρετούν σε ακριτικά μας νησιά και ενώ βρίσκονται με το δάχτυλο στην σκανδάλη, δεν τους επιτρέπεται να διαμένουν σε στρατιωτικά οικήματα. Υπάρχουν δηλαδή στρατιωτικά σπίτια κενά, όπου δεν τους επιτρέπεται να στεγαστούν, με αστείες δικαιολογίες. Απίστευτο και όμως συμβαίνει, υπάρχουν στρατιωτικά οικήματα που δεν διατίθενται σε στρατιωτικούς για διαμονή, αυτά παραμένουν κενά και οι άνθρωποι αναγκάζονται να πληρώνουν ενοίκια από τον πενιχρό μισθό τους.
Ακόμα πιο συγκεκριμένα σε υπαξιωματικούς, παρά την αίτηση τους, δεν τους επετράπη να κατοικήσουν σε στρατιωτικά σπίτια, διότι αυτά προβλεπόντουσαν για Αξιωματικούς. Επειδή όμως δεν υπήρχαν Αξιωματικοί για στέγαση εκείνη την περίοδο, προτίμησαν κάποιοι εγκέφαλοι να τα αφήσουν κενά και να μην μπούνε υπαξιωματικοί, διότι το προβλέπουν έτσι κάποιες διαταγές που έχουν εκδοθεί. Δηλαδή που αλλού «κολλάει» η παροιμία καλύτερα ότι, «όπου σταματάει η λογική αρχίζει το στράτευμα».
Αναρωτιόμαστε λοιπόν κ. Αρχηγέ, τόσο δύσκολο είναι αυτές οι παράλογες διαταγές να αλλάξουν και όταν υπάρχουν αδιάθετα σπίτια να μπορούν να μπούνε άλλες κατηγορίες στρατιωτικών, ώστε να γλυτώσουν έστω και ένα ενοίκιο. Πόσο μυαλό χρειάζεται και πόση μέριμνα για να καταλάβουν ορισμένοι ότι πρέπει να είναι ευέλικτοι και να βοηθάνε αυτούς τους ανθρώπους, από τους οποίους ο κάθε Αρχηγός και ο κάθε Διοικητής θα ζητήσει να δώσουν την ζωή τους για την Πατρίδα. Γιατί λοιπόν κύριε Αρχηγέ ο υπαξιωματικός από τον οποίο ζητάτε να είναι χαμογελαστός και για τον οποίο είστε υπερήφανος, ότι είναι ο καλύτερος στον κόσμο, να έχει τέτοια αντιμετώπιση…
Έτσι, σύμφωνα με τον τύπο, συγκινημένος από το πάθος, τη φιλοπατρία και τον επαγγελματισμό των στελεχών του Ελληνικού Στρατού, δήλωσε σε Ρώσους αξιωματικούς ο νέος Αρχηγός του Στρατού Αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής, μιλώντας τους κατά τη διάρκεια του εορτασμού της ημέρας των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων που πραγματοποιήθηκε στην ρωσική πρεσβεία.
Πιο ειδικά ο Αντγος Α.Στεφανής δήλωσε:
«Ηγούμαι ίσως του καλύτερου Στρατού του κόσμου: Του ελληνικού. Σε πρόσφατη επίσκεψη μου στο ακριτικό νησί της Παναγιάς, στις Οινούσες φυσούσαν άνεμοι εντάσεως 8 μποφόρ με αποτέλεσμα ούτε το ΛΣ ούτε και το ΠΝ να εγκρίνουν την δια θαλάσσης κίνηση μας προς το νησί, για λόγους ασφάλειας. Οι αμφίβιοι καταδρομείς μας όμως, ανέλαβαν από μόνοι τους χωρίς καν να τους ρωτήσω τη μετακίνηση λέγοντάς μου “Κύριε Αρχηγέ αυτή είναι η δουλειά μας. Να πλέουμε με 8 και 10 μποφόρ και στον τελευταίο βράχο του Αιγαίου”», «Όντως αυτό έγινε και όταν πιάσαμε στο νησί ρώτησα έναν από τους καταδρομείς: “Τι θα έκανες για την πατρίδα ρε;”. Και μου απαντά δυνατά και χωρίς κανένα ενδοιασμό: “Τα πάντα Αρχηγέ”.
Την ίδια στιγμή υπαξιωματικός που για ευνόητους λόγους δεν αποκαλύπτουμε το όνομα του, μας δήλωσε για το θέμα της στέγασης τους ότι,
«δεν είναι ωραίος ο διαχωρισμός πλέον, μας ”πληγώνει” σαν ανθρώπους. Μιλάω για αξιωματικούς και υπαξιωματικούς. Όλοι έχουμε πρόβλημα και πρέπει πιστεύω να κοιταζόμαστε στα μάτια ως άνθρωποι πρώτα. Εδώ στο νησί, για παράδειγμα, υπάρχουν άδεια διαμερίσματα πολύ καιρό, και επειδή είναι για αξιωματικούς, ενώ δεν υπάρχουν αξιωματικοί να μπουν, δεν βάζουν ούτε υπαξιωματικούς που έχουν 20 χρόνια υπηρεσίας γιατί λένε απλά ότι είναι για αξιωματικούς. Είναι κρίμα να περνάμε τέτοια χρόνια (εννοεί την κρίση και τις ετοιμότητες) και να γίνονται τέτοια πράγματα»!!!
Θεωρούμε ότι η μέριμνα για το στρατιωτικό προσωπικό θα πρέπει να είναι διαρκής και οι ανώτεροι να σκύβουν με πραγματικό ενδιαφέρον στα προβλήματα των μαχητών. Αυτό θα πρέπει να το κάνουν όχι μόνο στο πλαίσιο των διαταγών αλλά γενικότερα όπου μπορούν να βοηθήσουν, ώστε το χαμόγελο να είναι αληθινό και όλοι οι πραγματικά Άξιοι μαχητές μας να είναι και αυτοί με την σειρά τους περήφανοι για την Ιεραρχία τους. Το ηθικό και το χαμόγελο δεν επιβάλλονται, εμπνέονται …
Περιμένουμε ο καθόλα Άξιος Αρχηγός του Στρατού μας, να δώσει μια οριστική και μόνιμη λύση στο θέμα, ώστε οι πανάξιοι υπαξιωματικοί μας να νοιώθουν την ισότιμη μεταχείριση τους μέσα στο στράτευμα.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
