ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ
Τελευταία έγινε πολύς (και πάλι) λόγος για το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό της μειονότητας της Θράκης, σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ και συγκεκριμένα η κατάθεση από μέρους της ελληνικής κυβέρνησης σχετικής τροπολογίας που ανοίγει το δρόμο για την αναγνώριση ενός μειονοτικού σωματείου της Ξάνθης, με τον τίτλο « Τουρκική Ένωση Ξάνθης».
Εκ πρώτης όψης θα μπορούσε κανείς να μιλήσει εν θερμώ, ιδίως φωνές από την περιοχή της Θράκης και δευτερευόντως οι ακραίες φωνές από την υπόλοιπη Ελλάδα. Αναλύοντας την επιχειρηματολογία τους μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι, αυτή έχει βάση ιδίως στο σημείο που αγγίζει τα συμφωνηθέντα στη Συνθήκη της Λωζάννης, καθόσον η συνθήκη φέρει την υπογραφή τόσο της Ελλάδας, όσο και της Τουρκίας, στην οποία η μειονότητα της Θράκης αναγνωρίζεται ως θρησκευτική και όχι ως εθνοτική.
Ένα άλλο σημείο είναι ότι, εφόσον ανατραπεί η απόφαση του Αρείου Πάγου (κάτι που δεν είναι απολύτως βέβαιο ότι θα γίνει, ασχέτως της όποιας τροπολογίας που ψηφίσει η Βουλή των Ελλήνων), θα σπεύσουν και πολλοί άλλοι σύλλογοι της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης να καταθέσουν στα κατά τόπους πρωτοδικεία αιτήσεις τροποποίησης των καταστατικών τους, με αλλαγή της ονομασίας τους και να συμπεριλάβουν στην επωνυμία των συλλόγων τους και τον όρο «τουρκικός – τουρκική – τουρκικό».
Ένα τρίτο σημείο που εστιάζουν οι αντιρρήσεις είναι ότι σχεδόν ταυτόχρονα με τους μειονοτικούς συλλόγους θα υπάρξει ανάλογο αίτημα και από την λεγόμενη «μακεδονική μειονότητα» (η οποία δεν υφίσταται και δεν αναγνωρίζεται από το ελληνικό κράτος) και τον πολιτικό φορέα τους το «Ουράνιο Τόξο», όπως επίσης και από το κίνημα των «Τσάμηδων» στην νότια Αλβανία κλπ.
Και να που έχουμε και το εξής παράδοξο. Κατά την ψηφοφορία στο ελληνικό κοινοβούλιο και οι 4 μειονοτικοί βουλευτές δεν ψήφισαν την τροπολογία (!!!!!!) Ο λόγος είναι πολύ απλός. Διαβάζοντας προσεκτικά την τροποποίηση γίνεται μεν λόγος για το δικαίωμα επανυποβολής του αιτήματος αναγνώρισης του σωματείου στην επωνυμία του οποίου εμπεριέχεται ο όρος «τουρκική» ΑΛΛΑ δεν αποτελεί δέσμευση για την ελληνική δικαιοσύνη η αποδοχή του αιτήματος, καθόσον σύμφωνα με τη ρύθμιση, το αίτημα θα εξετάζεται από την ελληνική Δικαιοσύνη, με την τήρηση του άρθρου 11 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο προβλέπει παράλληλα και την απόρριψη του αιτήματος για λόγους εθνικής ή δημόσιας ασφάλειας.
Για να μην τρέφονται αυταπάτες, οι μειονοτικοί βουλευτές γνώριζαν εκ των προτέρων ότι η όποια επανεξέταση του θέματος, δεν θα έχει καμία απολύτως τύχη καθόσον η υπόθεση θα «σκαλώσει» στους περιορισμούς της εθνικής και δημόσιας ασφάλειας.
Επίσης δεν θα ήταν καθόλου αρεστό στην Άγκυρα η πολυδιάσπαση της μέχρι τώρα φαινομενικά συμπαγούς θρησκευτικής (μουσουλμανικής) μειονότητας, σε 3 εθνοτικές υποομάδες (τουρκική, πομακική και ρομά) γιατί δεν θα είχε πλέον κανένα απολύτως έρισμα ή επιρροή στις άλλες 2 (πλην της τουρκικής) γεγονός που θα εποτελούσε στρατηγική διπλωματική ήττα της στα Βαλκάνια υπό το πρίσμα της περίπτωσης να συμβεί το ίδιο και στη γειτονική Βουλγαρία με τις ανάλογες συνέπειες και απώλειες.
