Η παγκόσμια στρατιωτική ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου ο ισχυρότερος δεν ήταν πάντα και ο νικητής. Αρκεί να θυμηθούμε τον Μ. Αλέξανδρο εναντίον των Περσών, τον Ιούλιο Καίσαρα εναντίον των Γαλατών, τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο κλπ.
Ιστορικά λοιπόν έχει αποδειχθεί ότι το μέγεθος δεν μετράει πάντα, άσχετα αν ο Στάλιν θεωρούσε ότι η ποσότητα έχει την δική της ποιότητα…. Η καλή γνώση της περιοχής επιχειρήσεων καθώς και η αξιοποίηση στο 100% των διατιθέμενων δυνάμεων και μέσων μπορεί να επιφέρει συντριπτικά χτυπήματα στις εχθρικές δυνάμεις σε βαθμό που να τις αναγκάσουν να υπαναχωρήσουν και να αναθεωρήσουν τους όποιους τακτικούς και στρατηγικούς σχεδιασμούς τους.
Ο συνδυασμός του χώρου, της ταχύτητας, της ικανότητας πολλών ελιγμών, αλλά και της δυνατότητας του να επιφέρουν καίρια χτυπήματα στον αντίπαλο θα πρέπει να κυριαρχούν στο δόγμα των ναυτικών επιχειρήσεων «κλειστών θαλασσών», ειδικά στο φως των νέων τακτικών του Τουρκικού Ναυτικού που έχει προωθήσει ο Αρχηγός των τουρκικών Ναυτικών Δυνάμεων ναύαρχος Α. Οζμπάλ.
Στο δόγμα μας λοιπόν το κυρίαρχο στοιχείο πρέπει να είναι μικρές ευέλικτες και ταχυκίνητες ναυτικές μονάδες οργανωμένες σε «αγέλες» στα πρότυπα των επιχειρήσεων των γερμανικών υποβρυχίων στον Ατλαντικό κατά το Β’ ΠΠ καθώς και σε ορισμένες σκέψεις που έχουνε προταθεί από Σκανδιναβούς ειδικούς τα τελευταία χρόνια. Επίσης πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα εξάγονται από το δόγμα και τις τακτικές των ασκήσεων του Ιρανικού ναυτικού ως και των ναυτικών δυνάμεων των Φρουρών της Επανάστασης στον Κόλπο των πετρελαίων.
Οι «αγέλες» θα αποτελούνται από σκάφη που θα μπορούν να αναπτύξουν μεγάλες ταχύτητες όπως κανονιοφόροι, πυραυλάκατοι, τορπιλάκατοι, ταχέα περιπολικά και ταχύπλοες εξοπλισμένες λέμβοι κρούσης ομάδων υποβρυχίων καταστροφών. Θα έχουν τη δυνατότητα εφόρμησης από λιμενικές εγκαταστάσεις μικρών δυνατοτήτων, όπως των ενδιαμέσων νήσων και μικρονήσων αλλά και από φυσικούς κόλπους και όρμους που θα μπορούν να παρέχουν στοιχειώδη ελλιμενισμό.
Λόγω της περιορισμένης ισχύος τους σε ναυτικό πυροβολικό, θα πρέπει να υπάρξει πρόβλεψη παροχής πυρών υποστήριξης από τμήματα του στρατού (όλμοι, ΠΑΟ, φορητοί εκτοξευτές RPG, TOW, MILAN, BOFFORS κλπ), ικανά να επιφέρουν πλήγματα στα εχθρικά σκάφη επιφανείας και με σκοπό τον εξαναγκασμό τους σε υποχώρηση ή ακόμη και σε απόσπαση της προσοχής ώστε η «αγέλη» της περιοχής να δράσει προκειμένου είτε να βυθίσει, είτε να θέσει εκτός μάχης, είτε να αιχμαλωτίσει τα εχθρικά πλοία – στόχους.
Η περιοχή δράσης των «αγελών» θα πρέπει να είναι νησιωτικά συμπλέγματα με αριθμό νήσων, μικρονήσων, νησίδων και μικρονησίδων, οι αποστάσεις να μην είναι μεγαλύτερες των 3 νμ από νήσο σε νήσο, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα υποστήριξης με πυρά και από ξηράς.
Σκοπός της κάθε «αγέλης» θα είναι η εκτέλεση καταδρομικών εφόδων εναντίον μεγάλων πλοίων επιφανείας όπως φρεγάτες ή κορβέτες, για την πρόκληση ζημιών ή και ολοκληρωτικών καταστροφών, με σκοπό την μείωση της ισχύος πυρός του εχθρικού πολεμικού ναυτικού, την πρόκληση κλίματος ηττοπάθειας και την εξουδετέρωση μεγάλου αριθμού πολεμικών σκαφών επιφανείας ώστε να αποκτηθεί τακτικό και αριθμητικό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου.
Εάν συνυπολογιστούν στις όποιες ναυτικές απώλειες και η επακόλουθη αδυναμία προστασίας του αποβατικού στόλου, τότε μπορούμε να μιλάμε για την πλήρη ναυτική επικράτηση, όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά και με αρκετά ικανοποιητικά αποτελέσματα στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα μπορούμε να μιλάμε με αρκετή σιγουριά ότι ο Τουρκικός στόλος θα βρεθεί μπροστά σε σοβαρά προβλήματα.
Οι ασύμμετρες αυτές επιλογές θα προκαλέσουν αδυναμία και σύγχυση στην τουρκική τακτική καθόσον θα σταματήσουμε να παραμένουμε προσηλωμένοι σε καθαρά συμβατικοποιημένη μορφή πολέμου.
Τα πράγματα έχουνε αλλάξει σημαντικά…
Δρ. Αθανάσιος Δρούγος
Διεθνολόγος – Στρατηγικός Αναλυτής
Ειδικός στα Θέματα Παγκόσμιας Ασφάλειας
