Είναι γεγονός ότι όλη η Ελληνική κοινωνία διανύει πολύ δύσκολα χρόνια, μέσα στα μνημόνια, στα οποία δυστυχώς οδηγήθηκε η Ελλάδα κάτω από την άφρονα πολιτική όλων όσων κυβερνήσανε από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Δεν έχει επίσης κανένα νόημα ποιοι έχουν πληγεί περισσότερο ή λιγότερο, όλοι βρισκόμαστε στο ίδιο καζάνι.
Μπροστά λοιπόν στην φτώχια που ο καθένας έχει να αντιμετωπίσει, προσπαθεί με κάθε τρόπο να μειώσει τις δαπάνες του και να προσπαθήσει να βρει τρόπους να αντιμετωπίσει όλη αυτή την ανεργία και φορολογική καταιγίδα. Σε αυτές τις περιπτώσεις το σύνηθες είναι οι οικογένειες να προσπαθούν να συσπειρώνονται, για να αντιμετωπίσουν καλύτερα τα έξοδα, για παράδειγμα μένουν στο ίδιο σπίτι, μοιράζονται τα έξοδα, αλληλοβοηθιούνται μεταξύ τους συγγενείς και φίλοι ώστε να επιβιώσουν όσο καλύτερα γίνεται.
Υπάρχει όμως μια κατηγορία πολιτών, οι στρατιωτικοί και μιλάμε για τους ακρίτες μας, που δεν μπορούν να συσπειρωθούν γιατί απλά δεν ζουν στον τόπο τους και είναι υποχρεωμένοι να μετακινούνται σε ακριτικούς προορισμούς, που δεν έχουν συγγενείς και φίλους, οπότε δεν μπορούν να μπουν κάτω από αυτή την κοινή ομπρέλα προστασίας της ευρύτερης οικογένειας. Αυτό σημαίνει ότι έχουν ένα τεράστιο μειονέκτημα έναντι όλων των άλλων Ελλήνων πολιτών. Μιλάμε δηλαδή για τους ανθρώπους αυτούς που ειδικά στις μέρες μας, κάτω από όλο αυτό το ασταθές περιβάλλον στην περιοχή μας, θα πρέπει να εκτελούν τα δύσκολα καθήκοντα τους απερίσπαστοι από τα οικογενειακά τους προβλήματα, παρέχοντας προστασία και ασφάλεια στους Έλληνες πολίτες. Και φυσικά θα ήταν ουτοπία να περιμέναμε από τους πολιτικούς να τους σκεφτούν διότι από την μεταπολίτευση και μετά, μέχρι την κρίση, τους έβλεπαν σαν υποψήφιους δικτάτορες και προσπαθούσαν να τους εξαθλιώσουν, ενώ μετά την κρίση πλέον δεν έχουν την δυνατότητα με τα μνημόνια να τους βοηθήσουν, αν και θα έπρεπε να τους διαχωρίσουν σαν μια ειδική κατηγορία πολιτών, που για τους λόγους που αναφέραμε είναι απροστάτευτη στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που διανύουμε.
Εδώ λοιπόν θα περιμέναμε οι τοπικές κοινωνίες στις οποίες ζουν οι στρατιωτικοί και για την ασφάλεια των οποίων πρωτίστως, θα αντιμετωπίσουν όποια εχθρική δράση, να αποτελούσαν τους χορηγούς τους. Σε επίσκεψη μας σε διάφορα φυλάκια ειδικά στην Κύπρο, εφαρμοζότανε ο θεσμός της υιοθεσίας, δηλαδή όλα τα λειτουργικά έξοδα των φυλακίων τα αναλαμβάνανε οι τοπικές κοινωνίες, όπως και το φαγητό των στρατιωτών που κάνανε βάρδια. Θα μπορούσανε λοιπόν στα νησιά για παράδειγμα, οι τοπικές κοινωνίες να αναλαμβάνανε τα έξοδα ενοικίου των στρατιωτικών, όσων δεν στεγάζονται σε στρατιωτικά σπίτια. Επίσης θα μπορούσαν να επιδοτούν τις αγορές τους σε είδη διατροφής. Θα μπορούσαν σε όσους έχουν βρέφη να επιδοτούν εξολοκλήρου την διατροφή τους. Όμως δυστυχώς όχι μόνο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά σύμφωνα και με όσα μας είπε μόνιμος στρατιωτικός που υπηρετεί σε ακριτικό νησί, οι τοπικοί πληθυσμοί τους εκμεταλλεύονται και τους βλέπουν σαν προσοδοφόρα επιχείρηση.
Συγκεκριμένα μιλώντας με Υπαξιωματικό του Στρατού σε ερώτηση μας πως νοιώθει που υπηρετεί στο ακριτικό νησί και ποιες οι σχέσεις της με την τοπική κοινωνία, ανέφερε ότι, «Είναι τιμή μου που υπηρετώ τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις στην πρώτη γραμμή απέναντι από την Τουρκία. Είμαι Ποντιακής καταγωγής και λένε ότι εμείς οι Πόντιοι κουβαλάμε στο αίμα μας τον ξεριζωμό των προγόνων μας από την Πατρίδα. Δύσκολα τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, το ίδιο και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Κόσμος φεύγει και κόσμος δεν έρχεται. Με την κρίση έχουν ”κοπεί” μεταθέσεις, υπάρχει κόσμος που μένει ήδη πάνω από 10 χρόνια σε ένα μέρος, ενώ δεν το θέλει, και καταλαβαίνετε ότι αυτό επηρεάζει πολύ την οικονομική και φυσικά την ψυχολογική μας κατάσταση. Έχουμε πολλές παραιτήσεις και συνταξιοδοτήσεις. Προσλήψεις δεν γίνονται, καθώς μειώνεται και ο αριθμός των οπλιτών θητείας. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, έχουμε πρόβλημα με τα οικονομικά, καθώς και οι ντόπιοι έχουν πάντα ανεβασμένες τις τιμές στα ενοίκια και στα καθημερινά προϊόντα. Δυστυχώς είναι πολύ λίγοι εκείνοι που μας βλέπουν θετικά, που σέβονται και γνωρίζουν το έργο των Ε.Δ στη χώρα μας, και αυτοί είναι που πιστεύω ότι θα βοηθήσουν αν συμβεί το οτιδήποτε».
Θεωρούμε ότι η τόσο η Πολιτική όσο και η Στρατιωτική Ηγεσία πρέπει άμεσα να σταθούν στο πλευρό των στρατιωτικών ακριτών μας, όχι με παχιά λόγια και ευχολόγια του τύπου «υπάρχει ηθικό και θα πράξουμε στο ακέραιο το καθήκον μας». Αυτά είναι λόγια του αέρα, εδώ χρειάζονται χειροπιαστές αποδείξεις ότι υπάρχει ενδιαφέρον και σε αυτό θα πρέπει να δραστηριοποιηθούν και οι τοπικές κοινωνίες και όχι να θησαυρίζουν στις πλάτες των Ακριτών. Κάποτε στους ένδοξους Βυζαντινούς χρόνους, οι Ακρίτες απαλλάσσονταν από την φορολογία και σε όλους δινόντουσαν εκτάσεις για διαμονή και εκμετάλλευση, με αποτέλεσμα να νοιώθουνε δικό τους τον τόπο και όχι ξένοι ή φιλοξενούμενοι. Οι Δήμαρχοι ας «υιοθετήσουν» τους στρατιωτικούς, που θα μπούνε μπροστά σε οποιαδήποτε κρίση για την ελευθερία της Πατρίδας ή τουλάχιστον ας μην επιτρέπουν να γίνεται πάρτι συμφερόντων στις πλάτες τους.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
