.Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Από την πρώτη ημέρα της βάναυσης εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου ο αυταρχικός ηγέτης της Ρωσίας χρησιμοποιεί μία γκάμα λέξεων , σε απόλυτη εξυπηρέτηση των ύπουλων συμφερόντων του . ενώ συστηματικά παραπλανά, παραπληροφορεί και παραποιεί την πραγματικότητα και την αλήθεια. Έχουμε γίνει μάρτυρες διαφόρων εννοιών που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα της άθλιας και προκλητικής στρατιωτικής ενέργειας,η οποία έχει οδηγήσει και θα φέρει ακόμα περισσότερο λίαν προσεχώς τα ‘πράγματα πολύ πέρα από τα όρια”.Σε αυτή την σύρραξη , όλα είναι πλέον πιθανά στο έδαφος πέραν των τεραστίων ενεργειακών και επισιτιστικών ως και πολύ κρίσιμων επηρεαζόμενων καταστάσεων Δεν αποκλείεται η επέκταση της Ρωσικής επίθεσης πέραν της Ουκρανίας, δεν αποκλείεται η περίπτωση μαζικών κυβερνοεπιθέσων , στρατιωτικά ή ναυτικά επεισόδια μεταξύ Νατοϊκών και Ρωσικών δυνάμεων , μαζικές απελάσεις διπλωματών , περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της έντασης , εμπλοκή της Λευκορωσίας , και απευκταίο (αλλά μέσα στις πιθανές υποτροπές) , η χρήση από πλευράς Μόσχας τακτικού πυρηνικού όπλων.Και τέλος δεν μπορεί να αποκλειστεί η ευρύτερη γεωγραφική κλιμάκωση στην “καυτή ζώνη” Ασίας- Ειρηνικού.(από την Αλάσκα και τον Βερίγγειο πορθμό ,μέχρι τα στενά της Ταϊβάν και νοτιότερα).Για να δούμε μερικές από τις παραπλανητικές και παραπληροφορικής διάστασης εκφράσεις του πρώην αντισυνταγματάρχη της διαβόητης KFB/FSB στην αλήστου μνήμης ανατολική Γερμανία και επί 20 και πλέον χρόνια αυταρχικού προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Από το βράδυ που τα Ρωσικά στρατεύματα διέσχισαν για πρώτη φορά τα σύνορα με την Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, το Κρεμλίνο χρησιμοποιεί χαρακτηριστικά και περίτεχνα μια ΄”ευφημιστική” γλώσσα για να υποβαθμίσει την απόλυτα εγκληματική φύση της εξελισσόμενης εισβολής. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία μιας ολόκληρης εναλλακτικής πραγματικότητας όπου τα Ρωσικά δολοφονικά στρατεύματα είναι “ευγενείς απελευθερωτές” που διεξάγουν μια “ιπποτική” εκστρατεία ενάντια στους κακούς και άτακτους Ουκρανούς Ναζί που βομβαρδίζουν και οργανώνουν ψεύτικες φρικαλεότητες σφαγιάζοντας τον άμαχό τους πληθυσμό(!). Αυτά τα πιστεύουν και διακηρύσσουν και αρκετοί άσχετοι, Ρωσοψέκ ,χωρίς λογική και γνώσεις ιστορίας γεωγραφίας και διεθνών σχέσεων δυστυχώς και στην πατρίδα μας.
Ενώ η επίσημη Ρωσική εκδοχή των γεγονότων είναι αυτονόητα παράλογη, η κατανόηση του αληθινού νοήματος πίσω από την προτιμώμενη ορολογία της Μόσχας είναι απαραίτητη για το διεθνές κοινό που θέλει να κατανοήσει τις συχνά περίεργες δηλώσεις που βγαίνουν από το Κρεμλίνο. Από τις τάχα «χειρονομίες καλής θέλησης» μέχρι τον «απο-ναζισμό» και την «ανάκτηση Ρωσικών εδαφών», που είναι μερικές από τις βασικές φράσεις από το λεξικό του Πολέμου της Ουκρανίας του Πούτιν, αποκωδικοποιημένες σε απλά Ελληνικά
Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση του εκκεντρικού Ρώσου προέδρου
Πότε ένας πόλεμος δεν είναι πόλεμος; Όταν πρόκειται για Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση. Αυτή φαίνεται να ήταν η λογική του Πούτιν όταν ανακοίνωσε την «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρησή» του κατά της Ουκρανίας τα ξημερώματα της 24ης Φεβρουαρίου. Παρά το γεγονός ότι διεξήγαγε τον μεγαλύτερο και πιο ευρέως αναφερόμενο Ευρωπαϊκό πόλεμο από την εποχή του Χίτλερ και του Στάλιν, ο Ρώσος δικτάτορας παραμένει έτσι “παρανοϊκός” για την αρνητική σημασία της λέξης «war » και έχει απαγορεύσει εντελώς τη χρήση της στα Ρωσικά μέσα ενημέρωσης.
Αποναζισμός
Ο Πούτιν δήλωσε ότι ο κύριος στόχος της «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησής» του στην Ουκρανία είναι ο «απο-ναζισμός» της χώρας(!). Αυτή η προσπάθεια να δικαιολογηθεί η εισβολή παρουσιάζοντάς την ως μια σταυροφορία ενάντια στον ακροδεξιό εξτρεμισμό αντικατοπτρίζει τις ιστορικές προσπάθειες του Κρεμλίνου να δυσφημήσει το Ουκρανικό πατριωτικό κίνημα ανεξαρτησίας εξισώνοντάς το με τον φασισμό. Οι ισχυρισμοί του Πούτιν για «αποναζισμό» είναι συναισθηματικά ελκυστικοί στο χαοτικό Ρωσικό κοινό που στοιχειώνεται από τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τις μάχες σε Κούρσκ, Στάλινγκραντ, Λευκορωσικό μέτωπο τω στραταρχών Ζούκοφ, Βορόσιλοφ, Μαλινόφσκι κα ,αλλά είναι επίσης βαθιά και θρασύτατα παραπλανητικό.
Η σημερινή Ουκρανία είναι στην πραγματικότητα μια αναδυόμενη δημοκρατία με έναν Εβραίο πρόεδρο και έχει μόνο ένα ακροδεξιό περιθωριακό ποσοστό που αγωνίστηκε για να εξασφαλίσει το 2% των ψήφων στις τελευταίες εθνικές εκλογές της χώρας. Στην πραγματικότητα, οι συχνά άγριες και αποκρουστικές ενέργειες των Ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία επιβεβαίωσαν ότι το Κρεμλίνο θεωρεί οτιδήποτε αναγνωρίσιμο Ουκρανικό ως «ναζιστικό» και δεν κάνει καμία διάκριση μεταξύ των δύο. Η διακηρυγμένη θέση από τον Πούτιν του «απο-ναζισμού» σημαίνει στην πραγματικότητα «αποουκρανοποίηση» Όσον αφορά τους περισσότερους Ουκρανούς, οι μόνοι Ναζί στη χώρα είναι οι Ρώσοι στρατιώτες που διεξάγουν έναν πόλεμο γενοκτονίας για λογαριασμό ενός δικτάτορα.Στρατιωτικοί αντικειμενικοί στόχοι
Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία συνοδεύτηκε από μια τεράστια εναέρια εκστρατεία βομβαρδισμών και πυραυλικών επιθέσεων σε ολόκληρη τη χώρα. Στο μεταξύ τα στρατεύματα του Πούτιν έχουν υποστεί τακτικές ήττες (εκτός ανατολικής Ουκρανίας) , και προχωρούν αργά εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από αδιάκριτες, ανεξέλεγκτες ως και συντριπτικές επιθέσεις βαρέος πυροβολικού που έχουν αφήσει χιλιάδες νεκρούς/τραυματίες και έχουν μετατρέψει δεκάδες πόλεις και πόλεις της Ουκρανίας σε ερείπια. Ενώ ολόκληρος ο κόσμος μπορεί να δει ότι μεγάλο μέρος της Ουκρανίας είναι ερείπια, το Κρεμλίνο παραμένει εξαιρετικά ευαίσθητο στις κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και συνεχίζει να επιμένει ότι οι Ρωσικές δυνάμεις στοχεύουν μόνο σε στρατιωτικές βάσεις .Με βάση την εμπειρία των τελευταίων τεσσάρων μηνών, η κατανόηση της Ρωσίας για τα «στρατιωτικά αντικείμενα» περιλαμβάνει προφανώς το Δραματικό Θέατρο της Μαριούπολης, τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Kραματόρσκ και το εμπορικό κέντρο Kρεμέντσουκ μαζί με εκατοντάδες σχολεία, νοσοκομεία και κτίρια κατοικιών σε όλη την Ουκρανία. Με τις διεθνείς έρευνες για εγκλήματα πολέμου να βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη, οι ισχυρισμοί της Ρωσίας σχετικά με «στρατιωτικά αντικείμενα» πιθανότατα θα δοκιμαστούν στο διεθνές δικαστήριο. Η Ρωσία περίμενε έναν γρήγορο και νικηφόρο πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά τα πράγματα δεν πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο του Κρεμλίνου. Αντί να καταλάβουν το Κίεβο μέσα σε λίγες μέρες όπως αναμενόταν, οι Ρωσικές δυνάμεις αντιμετώπισαν σθεναρή αντίσταση και υπέστησαν μια σειρά οδυνηρών απωλειών στο πεδίο της μάχης.
Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να συγκαλύψει αυτές τις ήττες και να προστατεύσει τη ρωσική αξιοπρέπεια, το Κρεμλίνο έχει αναλάβει να περιγράψει επίσημα τις υποχωρήσεις του ως «χειρονομίες καλής θέλησης». Η πρώτη «χειρονομία καλής θέλησης» ήρθε στα τέλη Μαρτίου, όταν η Ρωσία υποχώρησε εξ ολοκλήρου από τη βόρεια Ουκρανία μετά την ήττα στη Μάχη του Κιέβου Μετά την πιο πρόσφατη υποχώρηση της Ρωσίας από το στρατηγικά και ζωτικής σημασίας φυλάκιο της Μαύρης Θάλασσας Snake Island/Φιδονήσι κοντά στις εκβολές του Δούναβη στις 30 Ιουνίου, το Κρεμλίνο δήλωσε ομοίως ότι αποσύρεται ως «χειρονομία καλής θέλησης» προς την Ουκρανία.(!) Οι Ουκρανοί θα ελπίζουν σε πολλές άλλες τέτοιες «χειρονομίες καλής θέλησης» τις επόμενες εβδομάδες/μήνες καθώς επιδιώκουν να εκτοπίσουν τις Ρωσικές δυνάμεις από τα νότια και τα ανατολικά της χώρας τους.
Ανάκτηση Ρωσικών εδαφών
Στους μήνες που προηγήθηκαν της Ρωσικής εισβολής, ο Πούτιν προσποιήθηκε ότι ανησυχούσε πρωτίστως για την επέκταση του ΝΑΤΟ στην ζώνη της πρώην και αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ. Έκτοτε εγκατέλειψε αυτή την προσποίηση και δήλωσε ότι είναι διάδοχος του Μεγάλου Πέτρου. Μιλώντας στις αρχές Ιουνίου, ο Πούτιν συνέκρινε τον τρέχοντα πόλεμο με τις κατακτήσεις του φημισμένου τσάρου του δέκατου όγδοου αιώνα και δήλωσε ότι όπως ο Πέτρος, τώρα ο ίδιος επικεντρώνεται στην ιστορική(!) προσπάθεια «ανάκτησης Ρωσικών εδαφών». Ο Πούτιν δεν έκρυψε ποτέ το γεγονός ότι βλέπει το έδαφος της σύγχρονης Ουκρανίας ως ιστορικά Ρωσική γη. Για χρόνια, αρνείται το δικαίωμα της Ουκρανίας να υπάρχει ενώ ισχυρίζεται ότι όλοι οι Ουκρανοί είναι στην πραγματικότητα Ρώσοι («ένας λαός»).Το πραγματικό ερώτημα είναι ποια άλλα κυρίαρχα έθνη θα μπορούσαν επίσης να ταιριάζουν στον ορισμό του Πούτιν. Πρόσφατα χτύπησε τον κώδωνα του κινδύνου σχολιάζοντας ότι ολόκληρη η πρώην Σοβιετική Ένωση ήταν ιστορικά Ρωσικό έδαφος.(!). Αστοιχείωτος, ανιστόρητος , αγεωγράφητος και απαράδεκτος. Ούτε είναι σαφές αν η “όρεξη’ του Πούτιν για την ανάκτηση Ρωσικών εδαφών περιορίζεται στα 14 μη Ρωσικά μετασοβιετικά κράτη. Η αυτοκρατορική Ρωσία κάποτε κυβέρνησε επίσης τη Φινλανδία και την Πολωνία, ενώ η Σοβιετική Αυτοκρατορία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εκτεινόταν βαθιά στην Κεντρική Ευρώπη και περιλάμβανε την Ανατολική Γερμανία. Ένα πράγμα είναι σαφές: αν δεν σταματήσει στην Ουκρανία, οι αυτοκρατορικές, ιμπεριαλιστές, εκτρωματικές και προσβλητικές για την Ευρώπη, φιλοδοξίες του Πούτιν είναι βέβαιο ότι θα επεκταθούν.Και η Δύση είναι υποχρεωμένη και η μόνη δυνατή να τον σταματήσει.
Το κείμενό μου έχει εμφανιστεί σε 6 γλώσσες (Ολλανδία, Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία,Ουκρανία και Βαλτικά κράτη )
