Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος -Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Ειδικός σε θέματα παγκόσμιας ασφάλειας.
Η ώθηση του Τραμπ για την ειρήνη στην Ουκρανία είναι καταδικασμένη να αποτύχει.Η σύγκρουση μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας είναι πολύ πιο δυσεπίλυτη από ό,τι φαίνεται να συνειδητοποιεί ο Τραμπ και η ιστορία υποδηλώνει ότι ο ηγέτης των ΗΠΑ θα χάσει γρήγορα το ενδιαφέρον του.Ακόμα και αν υπάρξει χρονικά περιορισμένη ανακωχή,τα χειρότερα είναι μπροστά, για αυτό και το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται….για τα επερχόμενα,ενώ η Ευρώπη αναλαμβάνει ισχυρές πρωτοβουλίες…
Η ευφορία που συνόδευε την έναρξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας για τον τερματισμό των μαχών/ανακωχή στην Ουκρανία ήταν παραπλανητική. Η προσέγγιση του Ντόναλντ Τραμπ στην εξωτερική πολιτική υποδηλώνει ότι οι συνομιλίες είναι εξαιρετικά απίθανο να αποφέρουν κάτι.
Ο Τραμπ αρέσκεται να παρουσιάζει τον εαυτό του ως κάποιον που μπορεί να λύσει περίπλοκα διεθνή ζητήματα με απόλυτη ευκολία , αλλά η αλήθεια είναι ότι είχε πολύ περισσότερες αποτυχίες εξωτερικής πολιτικής από τις επιτυχίες. Μπορεί να μην ντρέπεται να εμπλακεί σε βαθιά ριζωμένες συγκρούσεις, αλλά είναι απρόθυμος να ξεπεράσει τις λεπτομέρειες και έχει την τάση να χάσει το ενδιαφέρον του αν δεν υπάρξουν άμεσα αποτελέσματα.
Η τρέχουσα στρατηγική των ΗΠΑ όταν πρόκειται για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία φαίνεται να έχει πολλά κοινά με τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ προσέγγισε το πρόβλημα των πυρηνικών όπλων της Βόρειας Κορέας το 2017-2018. Τότε, πολλοί ειδικοί στ εξωτερικό τόνισαν (συμπεριλαμβανόμενου και του υπογράφοντα) ότι ακόμη και οι σκληρές κυρώσεις ήταν απίθανο να λειτουργήσουν επειδή τα πυρηνικά όπλα ήταν ένα υπαρξιακό ζήτημα για την Πιονγκγιάνγκ (ο Πούτιν μιλά για την ανάγκη ελέγχου της Ουκρανίας με παρόμοιο τρόπο). Παρ” όλα αυτά, ο Τραμπ επιχειρεί να επιλύσει το ζήτημα.
Η πρώτη κίνηση του Τραμπ ήταν να εκδώσει απειλές κατά της Βόρειας Κορέας (όπως και η πρόσφατη υπόσχεσή του να αυξήσει δραστικά τις κυρώσεις στη Ρωσία αν αρνιόταν να διαπραγματευτεί). Στην αρχή, η Πιονγκγιάνγκ αγνόησε τον Τραμπ και συνέχισε να δοκιμάζει πυρηνικά όπλα και πυραυλικά συστήματα.. Ωστόσο, στις αρχές του 2018, η Βόρεια Κορέα άλλαξε πορεία και ανακοίνωσε ότι ήταν έτοιμη να μιλήσει.
Ως γλυκαντικό, ο Τραμπ προσέφερε μια σειρά σημαντικών παραχωρήσεων στον Βορειοκορεάτη ομόλογό του, Κιμ Γιονγκ Ουν. Ο Τραμπ συμφώνησε στην πρώτη, στη συνέχεια σε μια δεύτερη διμερή σύνοδο κορυφής μεταξύ των δύο αρχηγών κρατών, και ακύρωσε αυτό που είπε ότι ήταν “προκλητικές” στρατιωτικές ασκήσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Νότιας Κορέας το 2018 (συνδυάστε το αυτό με το πώς ο Τραμπ είπε πρόσφατα ότι η πλήρους κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία ήταν το σφάλμα του προκατόχου του, Τζο Μπάιντεν).
Σε απάντηση στα ανοίγματα της Ουάσιγκτον, η Πιονγκγιάνγκ έγινε διαχυτική για τον Τραμπ, απονέμοντας του το είδος του δημόσιου επαίνου που δεν λάμβανε στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή. Αλλά αυτό κατέληξε να είναι το μόνο συγκεκριμένο αποτέλεσμα όλων των προσπαθειών του Trump για αρκετά χρόνια. Η Βόρεια Κορέα δεν εγκατέλειψε τα πυρηνικά της όπλα, οι σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες συνέχισαν να επιδεινώνονται και δεν σταμάτησε τις πυραυλικές δοκιμές.
Από πολλές απόψεις, η τακτική του Tραμπ με τον Κιμ ήταν χαρακτηριστική του διπλωματικού του στυλ. Ήλπιζε σαφώς ότι ο δικτάτορας της Βόρειας Κορέας θα τρόμαζε από τις απειλές των ΗΠΑ και στη συνέχεια θα γινόταν εύπλαστος μπροστά στη μεγαλοψυχία των ΗΠΑ.
Είναι αλήθεια ότι αυτές οι τακτικές μερικές φορές λειτούργησαν για τον Trump το 2017 και το 2018 – αλλά μόνο με τις χώρες που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Για παράδειγμα, ο Τραμπ έπεισε τον Καναδά, το Μεξικό και τη Νότια Κορέα να επανεξετάσουν τις εμπορικές συμφωνίες και να κάνουν πρόσθετες παραχωρήσεις. Αλλά ήταν περίεργο να πιστεύουμε ότι αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε να λειτουργήσει με τη Βόρεια Κορέα, η οποία λειτουργεί σε απόλυτη οικονομική απομόνωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πολλές άλλες αποτυχίες της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του αναπτύχθηκαν συχνά σύμφωνα με τις παρόμοιες γραμμές με αυτό που συνέβη με τη Βόρεια Κορέα. Παρά τις πολλές απειλές και τις υποσχέσεις που έδωσε ο Τραμπ στην Κίνα, για παράδειγμα, δεν ήταν σε θέση να επιτύχει μια ικανοποιητική εμπορική συμφωνία. Ο Τραμπ απέτυχε επίσης να συμφωνήσει με τον Πούτιν όταν ήρθε στα θέματα της Συρίας και του αφοπλισμού του Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα, με τα περισσότερα Αραβικά κράτη να εξομαλύνουν τους δεσμούς με το Ισραήλ, και με τους Ταλιμπάν για τη διατήρηση μιας κοσμικής κυβέρνησης στο Αφγανιστάν μετά την αποχώρηση των Αμερικανικών στρατευμάτων.(μη λησμονούμε τις αποτυχημένς επαφές στο Κατάρ ,που τις κληρονόμησε ο Μπάιντεν .με τελικά απαράδεκτα αποτελέσματα…)
Στην πραγματικότητα, η μόνη μεγάλη επιτυχία της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ στην πρώτη του θητεία ήταν οι Συμφωνίες του Αβραάμ, οι οποίες είδαν το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μαρόκο και το Σουδάν (όχι τελικά) να αναγνωρίζουν το κράτος του Ισραήλ και να εξομαλύνουν τους εμπορικούς δεσμούς μαζί του. Ενώ η συμφωνία ήταν επιτυχής, ο Τραμπ απέτυχε να πάρει τη Σαουδική Αραβία – που αρχικά προοριζόταν να είναι ο μεγαλύτερος παίκτης από την Αραβική πλευρά – να υπογράψει. Επιπλέον, η Ουάσιγκτον επιβράβευσε τους υπογράφοντες γενναιόδωρα (τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα ελάμβαναν από τις ΗΠΑ. μαχητικά αεροσκάφη F-35, για παράδειγμα). Στην πραγματικότητα, η Ουάσιγκτον απλά έπαιξε το ρόλο ενός διοργανωτή.
Προς το παρόν, οι διαπραγματεύσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία φαίνεται να κατευθύνονται με τον ίδιο τρόπο όπως η διπλωματική εμπλοκή των ΗΠΑ με τη Βόρεια Κορέα το 2017 και το 2018.(ήδη τα βλέπουμε….)
Πρώτο, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι θα τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία γρήγορα – και μόνιμα. Στη συνέχεια απείλησε τόσο τη Μόσχα όσο και το Κίεβο αν δεν λάβουν μέρος σε συνομιλίες. Στη συνέχεια, όπως και με τη Βόρεια Κορέα, ο Τραμπ είπε ότι κατανοεί τη θέση του αντιπάλου του (Ρωσία), και κατηγόρησε την Ουκρανία για ακαμψία.
Δεύτερο Δεν είναι δύσκολο να προβλέψουμε ότι το επόμενο βήμα θα είναι να οργανωθεί μέσα στις προσεχείς εβδομάδες μια πολυτελής σύνοδος κορυφής σε ένα ακριβό ξενοδοχείο, με τους δημοσιογράφους να συνωστίζονται στην περίμετρο, άφθονες φωτογραφίες και αμοιβαίες διαβεβαιώσεις του σεβασμού.
Μετά από αυτό, θα υπάρξει μια ανακοίνωση σχετικά με μια επιτυχημένη έναρξη των διαπραγματεύσεων και οι συνομιλίες θα αρχίσουν να απευθύνουν τις λεπτομέρειες. Και αυτό θα είναι το τέλος οποιασδήποτε συμφωνίας, λόγω της έλλειψης κοινού εδάφους μεταξύ των δύο πλευρών.
Σε ένα καλύτερο σενάριο, θα υπάρξει άλλη μια σύνοδος κορυφής έξι μήνες αργότερα, όταν ο Πούτιν θα χαλαρώσει και ο Αμερικανός ομόλογός του κάπως μπερδεμένος αλλά θα εξακολουθεί να είναι αισιόδοξος. Και οι δύο ηγέτες θα πουν ότι η διαδικασία είναι αργή, αλλά ότι οι προοπτικές μιας συμφωνίας είναι καλές. Αμέσως μετά, ο Τραμπ θα αρχίσει να χάνει το ενδιαφέρον του και το πρόβλημα του πολέμου στην Ουκρανία θα μεταφερθεί στους Ευρωπαίους που ήδη έχει φθάσει…
Ομολογουμένως, ο Τραμπ συναντήθηκε με τον Κιμ Γιονγκ Ουν για τρίτη φορά (στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη μεταξύ Βόρειας Κορέας και Νότιας Κορέας στον 38ο γεωγραφικό παράλληλο ), αλλά αυτό ήταν απλώς συμβολικό. Όταν δεν υπήρχε συμφωνία, ο Τραμπ σύντομα έστρεψε την προσοχή του σε άλλα προβλήματα. Η Βόρεια Κορέα επανέλαβε τις εκτοξεύσεις πυραύλων και η Ουάσινγκτον και η Σεούλ επανεκκίνησαν τις κοινές στρατιωτικές τους ασκήσεις (Τύπου TEAM SPIRΙT και ‘Έγκυος Αετός”.). Και όταν χτύπησε η πανδημία COVID-19 το 2020, οι περισσότεροι άνθρωποι ξέχασαν αυτό το ανεπιτυχές διπλωματικό επεισόδιο….και την ατέρμονη παραφιλολογία και συνωμοσιολογία του Τραμπ…
Αν η ώθηση του Tραμπ να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία καταλήξει σε αποτυχία, ωστόσο, η σύγκρουση δεν θα εγκαταλείψει τη διπλωματική ατζέντα. Σε αντίθεση με τη Βόρεια Κορέα, η κατάσταση στην Ουκρανία αλλάζει κάθε μέρα, γεγονός που θα αναγκάσει τόσο την Ευρώπη όσο και τις Ηνωμένες Πολιτείες να απαντήσουν. Τελικά, η αναπόφευκτη αποτυχία των εσπευσμένων ειρηνευτικών προσπαθειών του Τραμπ σημαίνει ότι η Ουκρανία και η Ευρώπη θα πρέπει να καταλήξουν σε μια νέα στρατηγική.
