Η πολιορκία του Πήτερσμπουργκ το 1865, κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου (1861-1865), διήρκεσε 9 μήνες. Η πολιορκία του Τομπρούκ, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κράτησε 8 μήνες. Η πολιορκία του Λένινγκραντ, επίσης κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, διήρκεσε 900 ημέρες. Η Τρίπολη της Λιβύης έπεσε το 2011, μετά από μόλις 8 ημέρες. Ο πόλεμος για το Χαλέπι μαίνεται από το 2012, και όμως, μέχρι στιγμής καμία από τις συγκρουόμενες πλευρές δεν έχει κατορθώσει να αποκομίσει κάποιο αποφασιστικής σημασίας πλεονέκτημα.
Το Χαλέπι δεν είναι η πρωτεύουσα της Συρίας, αλλά ο πληθυσμός του το 2012 ήταν 2,1 εκατομμύρια, μεγαλύτερος από εκείνον της Δαμασκού. Πρόκειται για ένα σημαντικό βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο, το οποίο, προτού ξεσπάσει αυτός ο πόλεμος, διέθετε έναν κόμβο παραγωγής ηλεκτρικών και χημικών προϊόντων, κλωστοϋφαντουργία και φαρμακευτικές βιομηχανίες. Στο Χαλέπι εισέρρεε το 60% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού της Συρίας από εξαγωγές. Η πόλη είναι επίσης έδρα διάφορων στρατιωτικών σχολών, όπως η Ακαδημία Αλ-Άσαντ, αλλά διαθέτει και αποθήκες όπλων.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η “αντιπολίτευση” αρχικά δεν διέθετε ισχυρή επιρροή στις δυτικές συνοικίες της πόλης. Απ’ εναντίας, στις ανατολικές συνοικίες τα τελευταία χρόνια εγκαταστάθηκαν κυρίως μετανάστες από την ύπαιθρο, φτωχοί και μουσουλμάνοι συντηρητικών πεποιθήσεων. Την ίδια στιγμή, στις δυτικές περιοχές εντοπίζονται οι πατρογονικές εστίες των κατοίκων, μεταξύ των οποίων και εκείνες της χριστιανικής μειονότητας.
Ο πόλεμος για το Χαλέπι θεωρείται εξαιρετικά κρίσιμος από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη της σύγκρουσης. Η “αντιπολίτευση” σχεδιάζει, σε περίπτωση μιας νίκης της στο Χαλέπι, να δημιουργήσει μια βάση, με σκοπό την διεξαγωγή περαιτέρω εχθροπραξιών κατά μήκος των βορειοδυτικών συνόρων της χώρας με την Τουρκία. Αντίθετα, ο Συριακός Στρατός έχει ως στόχο να αποτρέψει αυτές τις εξελίξεις, καθώς και την τουρκική παρέμβαση “για την σταθεροποίηση των συνόρων”, η οποία θα ακολουθήσει.
Αλλά γιατί άραγε μαίνεται ο πόλεμος αυτός για τόσο μεγάλο διάστημα; Για το γεγονός αυτό υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις.
1. Η πρώτη έγκειται στο πυκνό αστικό και βιομηχανικό περιβάλλον της πόλης. Οι πόλεμοι του 20ού αιώνα έχουν αποδείξει ότι το πιο δύσκολο είδος πολέμου είναι ο αστικός. Κάθε σπίτι ή άλλου είδους κτίριο μπορεί να μετατραπεί σε φρούριο, με “πολεμίστρες” για βαρέα όπλα.
Τα υπόγεια είναι ήδη εξοπλισμένα με καταφύγια προστασίας από βόμβες και βλήματα. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως χώροι ανάπαυλας και αναψυχής. Επιπλέον, τα υπόγεια είναι χώροι ιδανικοί για αποθήκευση όπλων, πυρομαχικών, τροφίμων και καυσίμων. Ακόμη και κατέστραμμένα σπίτια είναι δυνατόν να χρησιμεύουν ως κάλυψη για τη μετακίνηση στρατευμάτων και εξοπλισμού.
Οι μιναρέδες, τα καμπαναριά και οι καμινάδες είναι χώροι ιδανικοί για ελεύθερους σκοπευτές και παρατηρητές του πυροβολικού και της αεροπορίας. Οι υπόγειες επικοινωνίες χρησιμοποιούνται ενεργά από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, προκειμένου να κρύβουν τις δυνάμεις τους και να πραγματοποιούν αιφνιδιαστικές εμφανίσεις πίσω από τις γραμμές του μετώπου. Η πυκνή αστική και βιομηχανική ανάπτυξη κάνει δύσκολη την καταστροφή κτιρίων και κατασκευών, αφού απαιτούνται μεγάλα αποθέματα πυρομαχικών και ένας μεγάλος αριθμός μονάδων πυροβολικού, ή βόμβες αυτοκινήτων, προκειμένου να εξαπολυθούν αιφνίδιες επιθέσεις. Τα τεθωρακισμένα οχήματα έχουν υποβιβαστεί σε ρόλο υποστήριξης επιθέσεων για την προώθηση του πεζικού και δεν υπάρχει περιθώριο για εκμετάλλευση των δυνατοτήτων της μεγάλης κινητικότητάς τους, αλλά και της άμυνας που μπορούν να προσφέρουν.
Ο αστικός πόλεμος δημιουργεί προβλήματα διοίκησης και ελέγχου, λόγω της εγγύτητας των φιλικών και εχθρικών δυνάμεων, καθώς και της αδυναμίας διατήρησης μιας σαφούς πρώτης γραμμής. Ο κίνδυνος φίλιων πυρών είναι υψηλός. Ο αστικός πόλεμος συνίσταται σε αιφνίδιες, βραχύπνοες συγκρούσεις, γεγονός που προκαλεί στους αντιμαχόμενους ένα διαρκές ψυχολογικό στρες. Επίσης, τα αστικά περιβάλλοντα παρεμποδίζουν τις συγκεντρώσεις στρατευμάτων, δυσχεραίνουν τις δραστηριότητες της ανταλλαγής πληροφοριών και εντολών και εμποδίζουν τις ραδιοεπικοινωνίες. Χωρίς αμφιβολία, στην πόλη είναι κατά πολύ προτιμότερο να διατηρεί κανείς άμυνα από ό, τι να διεξαγάγει επιθέσεις.
2. Η δεύτερη εξήγηση είναι τα κίνητρα των εμπλεκομένων. Το Χαλέπι έχει μετατραπεί σε φρούριο, με πολιορκητές (τον Συριακό Στρατό) και πολιορκούμενους (την ένοπλη “αντιπολίτευση”). Ο Συριακός Στρατός έχει ματώσει μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου και υποφέρει λόγω της ανάγκης ανεφοδιασμού και αναπλήρωσης του έμψυχου δυναμικού του. Πολλοί από τους συμμάχους του Στρατού, όπως οι κουρδικές πολιτοφυλακές, ο Στρατός των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης και οι Ιρακινοί εθελοντές, προέρχονται από περιοχές εκτός της πόλης, γεγονός που περιορίζει την αποτελεσματικότητά τους.
Παράλληλα, υπάρχει συνεχής πίεση των διεθνών μέσων ενημέρωσης κατά του Συριακού Στρατού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ένα σώμα εγκληματιών πολέμου. Πολλοί από τους νεαρούς άνδρες, οι οποίοι θα είχαν κανονικά στρατολογηθεί, έχουν εγκαταλείψει την πόλη και έγιναν πρόσφυγες. Οι μισθοφόροι τρομοκράτες υπέστησαν επίσης μεγάλες απώλειες και έχουν αποκοπεί από τον υπόλοιπο κόσμο. Ωστόσο, εξακολουθούν να απολαμβάνουν προπαγανδιστική υποστήριξη διεθνώς και δεν έχουν κανένα κίνητρο να παραδοθούν λόγω των φρικαλεοτήτων που έχουν διαπράξει. Επομένως, θα πρέπει να αναμένουμε μάχες μέχρις εσχάτων κατά τη διάρκεια της επικείμενης επιχείρησης.
3. Τρίτον, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον παράγοντα της αριθμητικής ισορροπίας. Καμία από τις δύο πλευρές δεν διαθέτει σαφές πλεονέκτημα από την άποψη του ποσοστιαίας υπεροχής στρατευμάτων και εξοπλισμού, όταν είναι κοινώς αποδεκτή η άποψη ότι ένας εισβολέας χρειάζεται να διαθέτει τριπλάσια υπεροχή, προκειμένου να έχει εγγυημένη την επιτυχία. Επιπλέον, οι δυνάμεις που προωθούνται πρέπει επίσης να είναι σε θέση να υπερασπίζονται σθεναρά τα απελευθερωμένα εδάφη, να αποτρέπουν τις επιθέσεις του εχθρού, και να καθαρίζουν την πόλη από νάρκες και παγίδες, ενώ παράλληλα θα αποφεύγουν να υφίστανται βαριές απώλειες, οι οποίες θα μπορούσαν να υπονομεύσουν το δυναμικό του Συριακού Στρατού ακόμη περισσότερο.
4. Τέλος, οι πρόσφατες νίκες του Συριακού Στρατού και των συμμάχων του στην περιοχή ενέπνευσαν τους υποστηρικτές της συριακής κυβέρνησης, οι οποίοι αναμένουν την περαιτέρω προέλαση των φιλοκυβερνητικών δυνάμεων στο ανατολικό Χαλέπι και τα νοτιοδυτικά προάστια της πόλης. Ωστόσο, από την πλευρά τους, οι τρομοκράτες επανασυσπειρώνονται για περαιτέρω προσπάθειες, με στόχο το σπάσιμο του αποκλεισμού των ελεγχόμενων από αυτούς περιοχών της πόλης.
Από όλα τα παραπάνω είναι προφανές, ότι δεν θα πρέπει να αναμένουμε μια ειρηνική διευθέτηση αυτού του πολέμου, δεδομένου ότι η “αντιπολίτευση” δεν φαίνεται διατεθειμένη να καταθέσει τα όπλα. Επίσης, δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος στο διπλωματικό μέτωπο, ενώ και οι ειρηνευτικές πρωτοβουλίες του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ έχουν φθάσει σε αδιέξοδο.
πηγή: https://southfront.org/
