ΓΡΑΦΕΙ ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ
Η παγκόσμια στρατιωτική ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου ο ισχυρότερος δεν ήταν πάντα και ο νικητής. Αρκεί να θυμηθούμε τον Μ. Αλέξανδρο εναντίον των Περσών, τον Ιούλιο Καίσαρα εναντίον των Γαλατών, τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο κλπ.
Ιστορικά λοιπόν έχει αποδειχθεί ότι το μέγεθος δεν μετράει πάντα άσχετα αν ο Στάλιν θεωρούσε ότι η ποσότητα ‘έχει την δική της ποιότητα…. Η καλή γνώση της περιοχής επιχειρήσεων καθώς και η αξιοποίηση στο 100% των διατιθέμενων δυνάμεων και μέσων μπορεί να επιφέρει συντριπτικά χτυπήματα στις εχθρικές δυνάμεις σε βαθμό που να τις αναγκάσουν να υπαναχωρήσουν και να αναθεωρήσουν τους όποιους τακτικούς και στρτηγικούς σχεδιασμούς τους.
Ο συνδυασμός του χώρου, της ταχύτητας, της ικανότητας πολλών ελιγμών, αλλά και της δυνατότητας του να επιφέρουν καίρια χτυπήματα στον αντίπαλο θα πρέπει να κυριαρχούν στο δόγμα των ναυτικών επιχειρήσεων «κλειστών θαλασσών», ειδικά στο φως των νέων τακτικών του Τουρκικού Ναυτικού που έχει προωθήσει ο Αρχηγός των Ναυτικών Δυνάμεων ναύαρχος Α. Οζμπάλ.. Στο δόγμα μας αυτό το κυρίαρχο στοιχείο πρέπει να είναι μικρές ευέλικτες και ταχυκίνητες ναυτικές μονάδες οργανωμένες σε «αγέλες» στα πρότυπα των επιχειρήσεων των γερμανικών υποβρυχίων στον Ατλαντικό κατά το Β’ ΠΠ καθώς και σε ορισμένες σκέψεις που έχουνε προταθεί από Σκανδιναβούς ειδικούς τα τελευταία χρόνια.(με τους οποίους έχω εκτενή συνεργασία).Επίσης πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα έχω εξάγει από το δόγμα και τις τακτικές των ασκήσεων του Ιρανικού ναυτικού ως και των ναυτικών δυνάμεων των Φρουρών της Επανάστασης στον Κόλπο των πετρελαίων.
Οι «αγέλες» θα αποτελούνται από σκάφη που θα μπορούν να αναπτύξουν μεγάλες ταχύτητες όπως κανονιοφόροι, πυραυλακάτοι, τορπιλακάτοι, ταχέα περιπολικά και ταχύπλοες εξοπλισμένες λέμβοι κρούσης ομάδων υποβρυχίων καταστροφών. Θα έχουν τη δυνατότητα εφόρμησης από λιμενικές εγκαταστάσεις μικρών δυνατοτήτων, όπως των ενδιαμέσων νήσων και μικρονήσων αλλά και από φυσικούς κόλπους και όρμους που θα μπορούν να παρέχουν στοιχειώδη ελλιμενισμό.
Λόγω της περιορισμένης ισχύος τους σε ναυτικό πυροβολικό, θα πρέπει να υπάρξει πρόβλεψη παροχής πυρών υποστήριξης από τμήματα του στρατού (όλμοι, ΠΑΟ, φορητοί εκτοξευτές RPG, TOW, MILAN, BOFFORS κλπ) ικανά και να επιφέρουν πλήγματα στα εχθρικά σκάφη επιφανείας και με σκοπό τον εξαναγκασμό τους σε υποχώρηση ή ακόμη και σε απόσπαση της προσοχής ώστε η «αγέλη» της περιοχής να δράσει προκειμένου είτε να βυθίσει, είτε να θέσει εκτός μάχης, είτε να αιχμαλωτίσει το εχθρικό πλοίο.
Η περιοχή δράσης των «αγελών» θα πρέπει να είναι νησιωτικά συμπλέγματα με αριθμό νήσων μικρονήσων νησίδων και μικρονησίδων, οι αποστάσεις να μη είναι μεγαλύτερες των 3 νμ από νήσο σε νήσο, ώστε να υπάρχει και η δυνατότητα υποστήριξης με πυρά και από ξηράς.
Σκοπός της κάθε «αγέλης» θα είναι η εκτέλεση καταδρομικών εφόδων εναντίον μεγάλων πλοίων επιφανείας όπως φρεγάτες ή κορβέτες, η πρόκληση ζημιών ή και ολοκληρωτικών καταστροφών σε μεγάλους εχθρικούς στόχους επιφανείας (φρεγάτες, κορβέτες), με σκοπό την μείωση της ισχύος πυρός του εχθρικού πολεμικού ναυτικού, την πρόκληση κλίματος ηττοπάθειας και στην εξουδετέρωση μεγάλου αριθμού πολεμικών σκαφών επιφανείας ώστε να αποκτηθεί και τακτικό και αριθμητικό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου.
Εάν συνυπολογιστούν στις όποιες ναυτικές απώλειες και η αδυναμία προστασίας του αποβατικού στόλου, τότε μπορούμε να μιλάμε για την πλήρη ναυτική επικράτηση, όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά κα με αρκετά ικανοποιητικά αποτελέσματα στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα μπορούμε να μιλάμε με αρκετή σιγουριά ότι ο Τουρκικός στόλος θα βρεθεί μπροστά σε σοβαρά προβλήματα. Διαβάστε προσεκτικά την ναυτική ιστορία και ναυτική παράδοση μας, αλλά καιγνωστές διαχρονικές αεροναυτικές επιχειρήσεις , θα βγάλετε πολλά και χρήσιμα συμπεράσματα.Επαναλαμβάνω τις σχετικές επιλογές , αν εξακολουθούμε να παραμένουμε προσηλωμένοι σε καθαρή συμβατικοποιημένη μορφή πολέμου. Γιατί τα πράγματα έχουνε αλλάξει σηαντικά…
