Η εξάρτηση που σταδιακά και ύπουλα καλλιεργείται με τον «πλάτανο» της ιστορίας, μας δίνει στην αρχή τη δυνατότητα να ξεφύγουμε από τα παραδοσιακά που είναι ξεπερασμένα, μας δίνει ένα αίσθημα ανεξαρτησίας αφού μπορούμε πλέον μόνοι μας να κάνουμε όλο και περισσότερα πράγματα, χωρίς να χρειάζεται να παρακαλέσουμε κάποιον. Είναι «το τυράκι στη φάκα» ! Πολύ νόστιμο μάλιστα, αφού μας προσφέρει άμεσο αποτέλεσμα, όπου και όταν εμείς το θέλουμε, εξοικονομώντας χρήμα και χρόνο και βέβαια εκτινάσσει στα ύψη το «εγώ» μας !!!
Ήδη οι έννοιες του χώρου και του χρόνου έχουν πάρει διασταλτικές διαστάσεις και τείνουν να χαθούν.
Αφήνουμε λοιπόν τα δύσκολα για τις μηχανές, εθιζόμαστε όλο και περισσότερο στην ευκολία και την ανυπομονησία. Οι αντιδράσεις μας αμβλύνονται, οι αντιστάσεις μας ομοίως. Δηλώνουμε αδυναμία μπροστά στα δύσκολα. Εκνευριζόμαστε όταν αργεί να «κατέβει» μια πληροφορία. Και εύκολα πλέον αποδεχόμαστε την υποταγή !
Η εξέλιξη σχεδιάζεται υποτίθεται για να εξυπηρετήσει τον άνθρωπο, αλλά είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το μέλλον δεν θα ανήκει στον άνθρωπο, της λογικής και κυρίως των συναισθημάτων. Σιγά -σιγά ανακαλύπτουμε ότι τα προϊόντα της εξέλιξης, μας δημιουργούν προβλήματα υγείας. Ο περιορισμός της μυϊκής εξάσκησης μειώνει τα επίπεδα τεστοστερόνης. Οι απαιτήσεις της καθημερινότητας αυξάνονται τεχνηέντως, ώστε να χρειαζόμαστε άμεση βοήθεια για ν’ ανταπεξέλθουμε. «Μιχάλη σήμερα δεν έστειλες τα βιομετρικά σου στοιχεία», μας ειδοποιεί το εξειδικευμένο βραχιόλι ή ρολόι, «οι σφυγμοί σου είναι πολύ ψηλά….», «ο ύπνος σου δεν ήταν βαθύς από 02:00 – 04:00». Και το άγχος εκτοξεύεται στα ύψη, αφού αυτά δεν μας απασχολούσαν παλιότερα ή τα ξεπερνούσαμε με πιο απλούς τρόπους.
Σ’ όλα αυτά έρχεται να προστεθεί η Gig economy, δουλίτσες ευκαιριακές, μέσα από πλατφόρμες τύπου Uber, Airbnb, κλπ., όπου αναπτύσσεται ένας συνεχής ανταγωνισμός και μια αγωνία καθημερινής επιβίωσης. Τέλος στη σιγουριά του σταθερού ωραρίου, της μόνιμης δουλειάς, της σύνδεσης με συναδέλφους που δουλεύεις χρόνια μαζί τους, του προκαθορισμένου μισθού. Είσαι stand–by , σε ειδοποιούν ότι ίσως αύριο εργαστείς, αλλά θα το μάθεις το επόμενο πρωί . Στο μεταξύ τρέχεις για να «τσιμπήσεις καμιά δουλίτσα». Απαραίτητη προϋπόθεση για όλα αυτά η έλλειψη προσωπικών σχέσεων και συναισθηματικών δεσμεύσεων.
Μα η εξέλιξη δεν μπορεί πλέον να σταματήσει. Ζητάμε όλο και περισσότερα. Έχουμε μπει σ’ ένα φαύλο κύκλο. Τι να κάνουμε ; Να κρατήσουμε όσο μπορούμε περισσότερο ζωντανές τις διαχρονικές αξίες, τις οικογενειακές σχέσεις, τις παραδόσεις, τις πραγματικές φιλίες και τη πίστη στη θρησκεία μας, όποια κι’ αν είναι αυτή. Αγάπα το φίλο σου με τα ελαττώματά του, είναι περισσότερο βέβαιο ότι θα σου σταθεί σε κάποια δυσκολία από τον διαδικτυακό φίλο με τον οποίο μοιράζεστε κοινά ενδιαφέροντα ,η απόψεις.
Να κρατήσουμε για το μυαλό μας απλές αριθμητικές πράξεις, να βρούμε κάποιο άγνωστο δρόμο ρωτώντας και όχι μέσω του GPS, να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο στην οικογένεια, τη θρησκεία μας, που σημειωτέον είναι η πιο ελεύθερη και η λιγότερο αυστηρή. Να κλείσουμε το κινητό μας τηλέφωνο για μία ώρα και να επιδιώξουμε να συναντήσουμε φίλους . Να μιλήσουμε, γιατί σε λίγο αυτό θα είναι μια άχρηστη δυνατότητα. Να αγγίξουμε τον άλλο, να τον δούμε πως είναι όταν θυμώνει επειδή τον κοροϊδεύουμε π.χ. για την ήττα της ομάδας του. Ν’ αναλάβουμε περισσότερες δυσκολίες που να μπορούμε να τις φέρουμε σε πέρας χωρίς τη βοήθεια τεχνητών συστημάτων. Να στείλουμε μια κάρτα στις γιορτές. Ν’ αποφύγουμε τη μοναξιά, να περιορίσουμε το εγώ μας. Να δυσκολέψουμε αντί να διευκολύνουμε τη ζωή μας. Να μην επιλέγουμε πάντα τις εύκολες λύσεις.
(Συνεχίζεται….)
Απόστολος Τσιμογιάννης
Υποστράτηγος (ε.α), με μεγάλη επιτελική και διοικητική εμπειρία στον τομέα των Millitary Logistics. Έχει υπηρετήσει σε ανάλογη επιτελική θέση του NATO/NSPA. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Logistics.
