.
Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε.Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Καθώς η Τουρκική επιχείρηση στη Συρία τερματίζεται, είναι φρόνιμο και απαιτείται από Ελληνικής πλευράς να γίνει ένας απολογισμός, διότι το αποτέλεσμα αυτής της επιχείρησης δεν μπορεί παρά να ενθαρρύνει τη γείτονα στην παρεκλίνουσα συμπεριφορά της (γιατί πάντα υστερούμε σε LESSONS LEARNED), η οποία τελικώς θα φέρει δυστυχία όχι μόνο στους γείτονές της, αλλά και στην ίδια.Ηπολιτική ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας θα πρέπει μαζί με τα Επιτελεία να ασχολούνται με τα σοβαρά θέματα , και να μην επιδιώκει να φανεί καλή στον Πρωθυπουργό για το μεταναστευτικό σε βάρος άλλων θεμάτων άμυνας και ασφάλειας.Το Υπουργείο Άμυνας έχει άλλους στόχους. Βρισκόμαστε σε οδυνηρή και ιδιαίτερα προβληματική κατάσταση ,απέναντι στην Τουρκία. Ας μην την χειροτερευούμε.Τελικά πόσο λάθος ήταν η κατάργηση της χωροφυλακής στην χώρα μας. Οι απέναντι γείτονες πολύ σωστά έχουν πανίσχυρη στρατοχωροφυλκή και την χρησιμοποιούν ανάλογα.
Λόγω της σοβαρότητας του ζητήματος, ο απολογισμός δεν θα πρέπει να γίνει με καφενειακές εκτιμήσεις σαν και αυτές που ακούσαμε περί “Βιετνάμ” και ότι θα εμπλακεί η Άγκυρα σε μακροχρόνιο πόλεμο.. Οι απώλειες του Τουρκικού στρατού ανέρχονται σε λιγότερα από είκοσι άτομα, ενώ οι απώλειες των “μσθοφόρων της Τουρκίας” βρίσκονται κάπου ανάμεσα στους περίπου 100 που παραδέχεται η Άγκυρα και τους 200 που αναφέρει το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (SOHR). Οι απώλειες αφορούν μάχες περίπου δύο εβδομάδων σε εκτεταμένη περιοχή πλάτους 120 χλμ (από Ταλ Αμπιάντ μέχρι Ρας ε Λείν) και βάθους μέχρι 30 χλμ. Δεν πρόκειται λοιπόν για σοβαρές απώλειες, αν σκεφτεί κανείς ότι το 2000 (επί προεδρίας Πούτιν) οι Ρώσοι έχασαν 84 επίλεκτους αλεξιπτωτιστές σε μια μόνο μάχη επί του υψώματος 776 στο χωριό Ulus Kurt. Στη μάχη αυτή οι Τσετσένοι εξολόθρευσαν έναν ολόκληρο λόχο Ρώσων αλεξιπτωτιστών (οι οποίοι είναι γνωστοί στη Ρωσία ως οι “84 του Πσκώφ”)
. Στερούμενα σοβαρότητας είναι και τα σχόλια άλλων “ειδικών”(κάποιοι απόστρατοι στρατιωτικοί), οι οποίοι, αναφερόμενοι στο tempo των επιχειρήσεων (δηλ. στο ρυθμό εξέλιξής τους), αναρωτήθηκαν “τι στρατός είναι αυτός που θέλει τόσες μέρες για να καταλάβει την τάδε περιοχή”. Αυτοί δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί τη διαφορά του υβριδικού πολέμου του σήμερα, από τον κεραυνοβόλο πόλεμο του Β’ ΠΠ και το κυριότερο, τις δυνατότητες ορισμένων οπλικών συστημάτων που καθιστούν δυνατή την ανοικτή αντιπαράθεση ασύμμετρων αντιπάλων.(είναι για φροντιστήρια) Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι η “Πηγή της Ειρήνης” προχώρησε πολύ γρηγορότερα από τις προηγούμενες δύο επιχειρήσεις των Τούρκων στη Συρία,(δηλαδή την επιχείρηση του 2016 σε Τζαραμπλούς-Αλ Μπαμπ-Αλ Ράι-Ντεμπίκ και εκείνη του 2018 στο Αφρίν)) αλλά και από ανάλογες επιχειρήσεις στην Ουκρανία (όπου παρόμοια Ρωσική υβριδική επιχείρηση με στόχο τη Μαριούπολη δεν προχώρησε καθόλου, καίτοι η αντίσταση απέναντι στα Ρωσικά άρματα μάχης ήταν ελαχιστότατη, από τον μάλιστα πολύ προβληματικό τότε στρατό του Κιέβου ,ειδικά στο μέτωπο της Αζοφικής).
Εκτός από την αποτελεσματικότητά της στις σύγχρονες μορφές πολέμου (όχι μόνο στη Συρία αλλά και στη Λιβύη) η Τουρκία απέδειξε ότι μπορεί εύκολα να αφαιρέσει τους “στρατηγικούς συμμάχους” των αντιπάλων της. Αφαίρεσε τους συμμάχους των Κούρδων (ΗΠΑ) αλλά και της Συρίας, αφού στη συμφωνία του Σότσι η Ρωσία ουσιαστικά επέτρεψε στην Τουρκία να παραμείνει για αόριστο χρόνο μέσα στην υπό κατάληψη περιοχή αλλά και διευρυμένα εκτασιακά σε κοινές περιπολίες με τους Ρώσους που φθάνουν μέχρι την Αλ Μαλικίγια προς το τριεθνές Τουρκίας-Συρίας-Ιράκ ως )και να ασκεί έλεγχο ή εποπτεία σε συριακό έδαφος.
Τέλος, αυτό το εμπάρκο όπλων της ΕΕ σε βάρος της Τουρκίας θα προκάλεσε πολύ γέλιο στην Άγκυρα (αυτό μου αναφέρουν τώρα πολλοί Τούρκοι στρατιωτικοί αναλυτές). Η Τουρκία προετοιμάζεται από το 1975 για το ενδεχόμενο του εμπάργκο όπλων.Τα περισσότερα οπλικά συστήματα που χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι ήταν δικής τους κατασκευής. Στον τομέα αυτό η Ελλάδα δεν έχει απάντηση, παρότι όλοι συμφωνούμε ότι η ανάπτυξη εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας είναι προτεραιότητα. Εδώ υπάρχουν όμως και δυσάρεστες αναμνήσεις, όπως αυτή του Συστήματος Ηλεκτρονικού Πολέμου του Στρατού Ξηράς, που ανατέθηκε σε εγχώρια εταιρία, η οποία όμως δεν κατάφερε να ανταπεξέλθει. Υπάρχει και το αντίθετο παράδειγμα εγχώριων εταιριών που αποδεδειγμένα μπορούν να ανταπεξέλθουν (αφού σημειώνουν σημαντικές εξαγωγικές επιτυχίες και μάλιστα με πλούσιους πελάτες) αλλά που δεν τους ανατίθενται προγράμματα από τους μόνιμα άσχετους και ερασιτέχνες του Υπουργείου Άμυνας.
Αυτή η αντίφαση του να αναθέτεις σε κάποιον που δεν μπορεί και να μην αναθέτεις σε κάποιον που μπορεί, αναδεικνύει και το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα, το οποίο είναι πρόβλημα μάνατζμεντ. Η ουσία του μάνατζμεντ είναι το να βάζεις τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση. Το πρόβλημά μας δεν είναι ούτε στρατιωτικό, ούτε διπλωματικό, ούτε οικονομικό. Εϊναι πρόβλημα αξιοκρατίας. ‘Η, αν λάβουμε υπόψη το brain drain που υφίσταται η χώρα, είναι πρόβλημα διωγμού της αξιοκρατίας. Υπό τέτοιες συνθήκες οι ανταγωνιστές μας και οι αντίπαλοι μας θα συνεχίσουν να μας ξεπερνούν και να μας αφήνουν να “ευφυολογούμε” μέσα στη σκόνη τους, και να πιστευούμε ότι η Άγκυρα θα βαλτώσει σε Μεσοποταμικό Βιετνάμ”
