Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος- Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Οι προβλέψεις και εκτιμήσεις για μια αποφασιστική επίθεση των Ρώσων στην περιοχή του Ντονμπάς( στην ανατολική Ουκρανία) από τη μια πλευρά ως και οι εικασίες και ανυπόστατες θεωρητικολογίες για ειρηνευτικές συνομιλίες από την άλλη, έχουν προσλάβει νέα “ένταση” τόσο στην ατελείωτη Ρωσική προπαγάνδα όσο και στο σχολιασμό τις τελευταίες ημέρες , αλλά καμία από τις δύο δεν έχει ουσία και νόημα.
Το Ρωσικό πυροβολικό ως και οι αεροπορικές επιδρομές εναντίον των Ουκρανικών αμυντικών γραμμών πάνω-κάτω στην πρώτη γραμμή του Ντονμπάς έχουν κλιμακωθεί, αλλά τα μηχανοκίνητα τάγματα της Μόσχας είναι πολύ εξαντλημένα από δύο μήνες απροσδόκητα σκληρών μαχών και μαζικών αποτυχιών (συν δύο μήνες χειμερινής κατασκήνωσης πριν από την εισβολή της 24ης Φεβρουαρίου 2022) και δεν μπορούν να κερδίσουν υπολογίσιμο έδαφος. Οι Ρώσοι βρίσκονται σε προβληματική θέση και όλα τα ενδεχόμενα πλέον είναι ανοικτά.
Οι τρέχουσες επισκέψεις του ΓΓ/ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες στη Μόσχα και στο Κίεβο, είναι καλοπροαίρετες αλλά σε πολύ μεγάλο βαθμό θα αποβούν άκαρπες. Ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι προφανώς θα τονίσει την ετοιμότητά του να συναντηθεί με τον Πούτιν. ενώ η Μόσχα σίγουρα θα κατηγορήσει την Ουκρανία για σαμποτάρισμα των διαπραγματεύσεων και θα επαναλάβει το μήνυμα που δόθηκε στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ ότι η συνάντηση με τον Zελένσκι εξαρτάται από τα «αποτελέσματα» των ειρηνευτικών συνομιλιών(!)
.Ο Ζελένσκι έχει δηλώσει προηγουμένως ότι οι συνομιλίες θα διακοπούν αν η Ρωσία συνέχισε τις σφοδρές επιθέσεις στους υπερασπιστές των ταγμάτων της Αζοφικής της πολιορκημένης Μαριούπολης . Ο Πούτιν απάντησε δίνοντας απευθείας εντολή στον υπουργό άμυνας Σεργκέι Σοιγκού να μην εισβάλει, αλλά απλώς να αποκλείσει το τελευταίο προπύργιο της γενναίας ένοπλης αντίστασης, στο τεραστίων διαστάσεων εργοστάσιο χάλυβα Azovstal, που βρίσκεται απέναντι από την κεντρική συνοικία του λιμανιού της μαρτυρικής πόλης.
Η τηλεοπτική συνάντηση Πούτιν-Σοιγκού παρείχε σε Ρώσους ειδικούς και ανθρώπους των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης μια σπάνια ευκαιρία να σχολιάσουν αυτή τη φορά το μικρό μέγεθος του τραπεζιού, το οποίο ο Πούτιν κρατούσε με ένα παράξενα άκαμπτο δεξί χέρι, ως και τη δημόσια εμφάνιση του Σοιγκού μετά από απουσία 14 ημερών και ενώ δεν φαίνονταν να είναι καλά.. Το κύριο σημείο, ωστόσο, ήταν η ουσία της φαινομενικά λογικής εντολής του Πούτιν, που ίσως αντανακλά έντονες αμφιβολίες στο Κρεμλίνο σχετικά με την αποφασιστικότητα που προκαλείται από την προπαγάνδα να σημειώσει κάποια ” νίκη” με οποιοδήποτε τίμημα .
Ωστόσο, οι Ρωσικές δυνάμεις προφανώς έκαναν άλλη μια προσπάθεια εισβολής στο επιβλητικό εργοστάσιο το Μεγάλο Σάββατο, με βομβαρδισμούς και χερσαίες επιθέσεις επί τριήμερο χωρίς επιτυχή έκβαση. Η ματαιότητα των διαπραγματεύσεων δεν καθορίζεται από την πολυπλοκότητα των θεμάτων που σχετίζονται με τις εγγυήσεις ασφαλείας, αλλά από τη σταθερή ουκρανική απαίτηση να αποσυρθούν όλα τα Ρωσικά στρατεύματα στις θέσεις που κατείχαν πριν από τις 24 Φεβρουαρίου, όταν ξεκίνησε ο σημερινός πόλεμος με εντολή του Πούτιν . Αυτή η ξεκάθαρη και κρυστάλλινη πρόταση αρνείται στη Ρωσία οποιαδήποτε εδαφικά κέρδη, συμπεριλαμβανομένης της Μαριούπολης, ενώ διαγράφει οριστικά τον χερσαίο διάδρομο προς την Κριμαία, τον οποίο η Μόσχα προσπαθεί να εδραιώσει εγκαθιστώντας τοπικές κυβερνήσεις-μαριονέτα στην εν μέρει κατεχόμενη περιοχή Χερσώνα , και περιφερειακά της πόλης Ζαπορίζια.
Ο Πούτιν δεν ανακοίνωσε ποτέ επίσημα την πρόθεσή του να κατασκευάσει έναν τέτοιο διάδρομο, αλλά το ύπουλο σχέδιο διατυπώθηκε πρόσφατα από τον στρατηγό Ρουστάμ Μινεκάγιεφ, εν ενεργεία διοικητή της Ρωσικής Κεντρικής Στρατιωτικής Περιφέρειας στο Σβέρτλοφσκ.. Το πρόβλημα με αυτό το εκτεταμένο στρατηγικό σχέδιο δεν είναι ότι έρχεται σε αντίθεση με τον πιο προσεκτικό λόγο που προτιμούν οι περισσότεροι από τα κορυφαία στελέχη της Ρωσίας, αλλά ότι έρχεται και σε σύγκρουση με την κατάσταση στο έδαφος, όπου τα ρωσικά στρατεύματα έχουν υποχωρήσει από το Mικολάεφ . Η Ουκρανία δεν μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο αυτή την χρονική στιγμή απλά αμυνόμενη στις Ρωσικές επιθέσεις, αλλά η αυξημένη προμήθεια βαρέων όπλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς , το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ολλανδία και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, καθιστά δυνατή την έναρξη επιχειρήσεων αντεπίθεσης με στόχο συγκεκριμένα την ανακατάληψη της Χερσόνας και όχι μόνο.
Εκνευρισμός στη Μόσχα
Η Μόσχα είναι πολύ εκνευρισμένη και ιδιαίτερα ανήσυχη από τις πολλές αποτυχίες για διάφορους λόγους.
Πρώτο. Οι Δυτικοί (και ειδικά οι Αμερικανο-Βρετανοί) υποστηρίζουν πολυδιάστατα την Ουκρανία όπως απέδειξε και η επίσκεψη στο Κίεβο των υπουργών εξωτερικών και άμυνας των ΗΠΑ .
Δεύτερο η Μόσχα είναι αναστατωμένη επειδή το Ρωσικό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα που έχει στοχοποιηθεί ειδικά από τις δυτικές κυρώσεις, αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο ότι δεν είναι σε θέση να παράγει βασικά οπλικά συστήματα που είναι απαραίτητα για να αντισταθμίσει τις βαριές απώλειες στα πεδία μάχης της Ουκρανίας. Ο Πούτιν προσπάθησε να κρύψει αυτό το τεράστιο μειονέκτημα καυχόμενος για την πρώτη δοκιμαστική εκτόξευση του διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου Sarmat (IBCM), τον οποίο ανακοίνωσε ότι θα ήταν έτοιμος για ανάπτυξη τον Μάιο του 2018(!) . Το Sarmat μπορεί τελικά να τεθεί σε λειτουργία σε άλλα τέσσερα χρόνια. …
Τρίτο.Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι η πλήρης αποδιοργάνωση της Ρωσικής βιομηχανίας κατασκευής αεροσκαφών, η οποία δεν μπορεί να αποκτήσει κρίσιμα τεχνολογικά στοιχεία λόγω της κατάρρευσης των αλυσίδων εφοδιασμού . Τα προβλήματα με την παραγωγή όπλων έχουν άμεσο αντίκτυπο στη βιωσιμότητα των πολεμικών επιχειρήσεων, αλλά είναι επιπλέον μια εκδήλωση βαθύτερων προβλημάτων με την οικονομία της Ρωσίας, για την οποία, υποσχέθηκε ο Πούτιν, ότι μπορεί να αντέξει το «blitzkrieg» των δυτικών κυρώσεων Στην πραγματικότητα, οι κυρώσεις δεν προκαλούν ποτέ μια στιγμιαία καταστροφή. αλλά ο αντίκτυπος τους αυξάνεται καθημερινά και καμία έκτακτη χρηματοδότηση από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό δεν μπορεί να αντισταθμίσει το αναπόφευκτο κλείσιμο πολλών Ρωσικών παραγωγικών εγκαταστάσεων.
Τέταρτο Το Κρεμλίνο πιστεύει ότι τα χρηματοοικονομικά αποθέματα (ακόμα και αν μειωθούν στο μισό από τα δυτικά μέτρα) και η συνεχιζόμενη εισροή εσόδων από πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μπορούν να εξασφαλίσουν την ανθεκτικότητα των βασικών βιομηχανιών. Ωστόσο, αυτό προδίδει μια άγνοια για το πώς λειτουργούν οι σύγχρονες οικονομίες . Η αποχώρηση από τη Ρωσία των περισσότερων δυτικών επενδυτών και εμπορικών σχημάτων επηρεάζει όχι μόνο τον τομέα των υπηρεσιών αλλά και την απόδοση των ζωτικών υποδομών πετρελαίου και φυσικού αερίου, ενισχύοντας σημαντικά τον αντίκτυπο των κυρώσεων. Έτσι, μπορεί να μην υπάρχει ιδιαίτερη ανάγκη για τους δυτικούς σχεδιαστές πολιτικής να ενισχύσουν περαιτέρω αυτά τα τιμωρητικά οικονομικά μέτρα . Τους δύο πρώτους μήνες της εγχώριας καταστροφής που προκλήθηκε από τον πόλεμο, η Ρωσική ανεργία παρέμεινε κρυφή λόγω καθυστερημένων απολύσεων και προσωρινών πληρωμών μισθών. αλλά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, εκατομμύρια εργαζόμενοι θα βρεθούν απολυμένοι .
Πέμπτο Οι Σοβιετικού τύπου μέθοδοι «οικονομίας εντολών» δεν μπορούν να επιφέρουν πολλά για την εκκίνηση της Ρωσικής οικονομίας, η οποία έχει αναπτυχθεί και είναι βαθιά εξαρτημένη από τους δεσμούς συνεργασίας με τους Δυτικούς εταίρους. Ωστόσο, το “διευθυντήριο” του Πούτιν έχει ελάχιστη κατανόηση αυτών των πολυπλοκοτήτων και προτιμά να πιστεύει ότι λίγο περισσότερες κοινωνικές δαπάνες και άφθονη προπαγάνδα μπορούν να διατηρήσουν περιεχόμενο για τον πληθυσμό . Αυτή η κακοδιαχείριση είναι τόσο επιζήμια για την ταλαιπωρημένη Ρωσική οικονομία όσο οι επίμονες απαιτήσεις των ανθρώπων του Κρεμλίνου για μια πειστική” νίκη” στην εκτέλεση της παραπαίουσας στρατιωτικής εκστρατείας.
Οι δύο αρχικές τραγικές και απίστευτες γκάφες της κρίσης του Πούτιν – ότι το Ουκρανικό κράτος θα καταρρεύσει κάτω από τη στρατιωτική επίθεση της Μόσχας ως και ότι η Δύση θα επιβάλει μόνο συμβολικές κυρώσεις ,οδηγούν τη Ρωσία(μαθηματικά βέβαιο) σε παράλληλους δρόμους προς έναν πόλεμο και οικονομική υποβάθμιση που δεν μπορεί με τίποτα να κερδίσει. Η προβλεπόμενη σειρά επιτυχιών για το Κίεβο ,πρώτα, η πλήρης ανακατάληψη του Ντονμπάς, στη συνέχεια, η επιβολή κατάπαυσης του πυρός και, τέλος, η χαλάρωση του καθεστώτος των Δυτικών κυρώσεων- αποτελεί ήδη ένα ισχυρότατο στρατιωτικό οδόφραγμα , ενισχύει την Ουκρανική “ανυπακοή” καθώς και την αποφασιστικότητα της Δύσης να αρνηθεί την όποια θεωρητική “νίκη” της Μόσχας . Κάθε πυραυλική επίθεση στο Κίεβο ή την Οδησσό προστίθεται στη διεθνή δυναμική της Δύσης- Κιέβου και στρέφει την πορεία του πολέμου προς την άδοξη ήττα της Ρωσίας.
