ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΔΡΑΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ/ΥΠΟΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΧΟΥΘΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΞΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ Ε
ΣΕ ΟΡΙΑΚΗ ΦΑΣΗ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΡΑΤΩΝ/ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ ./
ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΔΡΑΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ/ΥΠΟΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΧΟΥΘΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΞΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΛΕΧΘΕΙ.
.
Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολογος -Γεωστρατηγικός Αναλυτής
O πρόεδρος Μπάιντεν, στήριξε επί μήνες το Ισραήλ στον πόλεμο της Γάζας και τώρα είναι για μία ακόμα φορά βαθύτατα απογοητευμένος με τον ακραίο Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. Πύραυλοι έπεφταν στο Τελ Αβίβ όμως ο Μπάιντεν επισκέφθηκε το Ισραήλ για να δείξει έμπρακτα την υποστήριξή του. Έστειλε ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή για να αποτρέψει τη Λιβανέζικη Χεζμπολάχ από το να ανοίξει το βόρειο μέτωπο αλλά και πιο πρόσφατα, για να αντιμετωπίσει την απαραδέκτη εμπλοκή των ανταρτών των Χούτι στην Υεμένη. Πίεσε για δισεκατομμύρια δολάρια ως πρόσθετη στρατιωτική βοήθεια στο Ισραήλ και υποστήριξε τον πόλεμο στη Γάζα, παρόλο που γινόταν όλο και πιο αντιδημοφιλής.(και μάλιστα μέσα σε προεκλογική χρονιά )
Σε αντάλλαγμα, ο Μπάιντεν ζήτησε από τον Νετανιάχου να δεσμευτεί για ένα Παλαιστινιακό κράτος μόλις τελειώσει ο πόλεμος Ισραήλ-Χαμάς. Και ο Νετανιάχου είπε δημόσια όχι.(!) Οι Ηνωμένες Πολιτείες φέρεται τώρα να εμπλέκονται πιο ενεργά με άλλους ηγέτες και κόμματα στο Ισραήλ σχετικά με το μέλλον της Γάζας και των Παλαιστινίων γενικότερα. Το πρόβλημα είναι ότι η αντίθεση σε ένα Παλαιστινιακό κράτος εκτείνεται πολύ πέρα από το γραφείο του πρωθυπουργού. Ο Νετανιάχου έχει αναμφισβήτητα τους δικούς του λόγους για την απόρριψη του Παλαιστινιακού κράτους. Η κυβέρνησή του βασίζεται στην υποστήριξη των ακροδεξιών Σιωνιστών επικεφαλής κομμάτων που υποστηρίζουν τη μαζική εκδίωξη των κατοίκων της Γάζας από τη λωρίδα. Αν υποστήριζε το Παλαιστινιακό κράτος, ο, εκκεντρικός και προβληματικός συνασπισμός θα κατέρρεε και η κυβέρνησή του θα τελείωνε. Και οι δημοσκοπήσεις πεντακάθαρα δείχνουν ότι αν διεξαχθούν νέες εκλογές, ο Νετανιάχου θα μείνει χωρίς δουλειά και θα αντιμετωπίσει νομικά προβλήματα ακόμα και φυλάκιση..
Στη συνέχεια, υπάρχουν οι ευρύτερες πρακτικές δυνατότητες εφαρμογής μιας λύσης δύο κρατών, οριοθετώντας τα πάντα, από τα δικαιώματα σε υδάτινους πόρους ως τον εναέριο χώρο και χαράσσοντας τη γεωγραφία «από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα» χωρίς να διχοτομεί το Ισραήλ στη διαδικασία. Τα πιο τρομακτικά πολιτικά προβλήματα θα ήταν η μετεγκατάσταση των 700.000 παράνομων Ισραηλινών εποίκων από τη Δυτική Όχθη ως και η αιώνια πρόκληση της περίπτωσης του καθεστώτος της Ιερουσαλήμ. Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο πίσω από την αντίθεση του Νετανιάχου: μια θεμελιωδώς διαφορετική αντίληψη της βασικής αιτίας της σφαγής της 7ης Οκτωβρίου και του τρέχοντος πολέμου. Κατά την άποψή του , μια λύση δύο κρατών θα επιδεινώσει απλώς την απειλή που θέτει η Χαμάς.
Στην Αμερικανική αφήγηση, το πλαίσιο της 7ης Οκτωβρίου είναι η αποτυχία της ειρηνευτικής διαδικασίας Ισραήλ-Παλαιστινίων της εποχής του 1990. Σε αυτή την αφήγηση, η προσέγγιση του Ισραήλ για το «κόψιμο του γρασιδιού» – σκοτώνοντας μαχητές χωρίς ταυτόχρονα να παρέχει στους Παλαιστίνιους πραγματικές πολιτικές ή οικονομικές ευκαιρίες – είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει.Επομένως, η ειρήνη ξεκινά με την παροχή αυτών των ευκαιριών και ενός μονοπατιού προς μια λύση δύο κρατών.
Στην εκδοχή του Ισραήλ για τα γεγονότα, το λάθος ήταν η αποχώρηση του Ισραήλ από τη Γάζα το 2005, η οποία έδωσε στη Χαμάς ένα καταφύγιο για να σχεδιάσει, να εκπαιδεύσει και τελικά να εξαπολύσει μια σχετικά ανεμπόδιστη επίθεση στο Ισραήλ τον περασμένο Οκτώβριο. Το Ισραήλ σημειώνει ότι όχι μόνο επέτρεψε, αλλά ενθάρρυνε το Κατάρ να διοχετεύσει χρήματα στη Γάζα για να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης, μερικά από τα κεφάλαια πιθανότατα δαπανήθηκαν για όπλα. Το Ισραήλ ισχυρίζεται επίσης ότι οι άδειες εργασίας που επιτρέπουν σε χιλιάδες πολίτες της Γάζας να κερδίζουν υψηλότερους μισθούς στο Ισραήλ έγιναν ένα μέσο για τη Χαμάς για τη συλλογή πληροφοριών. Κατά την άποψη του Ισραήλ, μια λύση δύο κρατών το μόνο που θα κάνει είναι να επιδεινώσει αυτό το πρόβλημα
Η Παλαιστινιακή Αρχή θεωρείται ευρέως ως αδύναμη και διεφθαρμένη. Σχεδόν 9 στους 10 Παλαιστίνιους θέλουν να παραιτηθεί ο πρόεδρος της, Μαχμούντ Αμπάς. Εν τω μεταξύ, το 57 % και το 82 % των Παλαιστινίων της Δυτικής Όχθης ενέκριναν την επίθεση της Χαμάς τον Οκτώβριο και η συνολική υποστήριξη προς την Ισλαμιστική οργάνωση έχει αυξηθεί και στις δύο περιοχές. Λοιπόν, το Ισραήλ ρωτά, τι θα εμπόδιζε τη Χαμάς ή μια παρόμοια ομάδα να σφετεριστεί τον έλεγχο ενός Παλαιστινιακού κράτους όπως έκαναν στη Γάζα; Αυτή δεν είναι μόνο η άποψη του Νετανιάχου αλλά και αρκετων Ισραηλινών.
Η υποστήριξη για μια λύση δύο κρατών μεταξύ των Ισραηλινών μειώνεται εδώ και μια δεκαετία, σύμφωνα με το Pew Research Center. Σε μια έρευνα που διεξήχθη αρκετούς μήνες πριν από την επίθεση της Χαμάς, μόλις το 35% των Ισραηλινών πίστευε ότι δύο κράτη θα μπορούσαν να «συνυπάρξουν ειρηνικά». Όπως παρατήρησε πρόσφατα ο Ισραηλινός πρόεδρος Χέρτζοκ στο Νταβός, κανένας Ισραηλινός «με το σωστό μυαλό του» δεν είναι πρόθυμος να σκεφτεί ειρηνευτικές συμφωνίες. Ακόμη και αν ο Νετανιάχου αποχωρούσε από την πολιτική σκηνή, αυτή η Ισραηλινή αντίθεση μπορεί να παραμείνει.
Αυτό αφήνει τις Ηνωμένες Πολιτείες με λίγους μοχλούς επιρροής . Μπορεί να προσφέρουν σχέδια για εκ νέου σχεδίαση του χάρτη, αλλά αυτό δεν θα μπει στην ουσία του θέματος. Μπορεί να υποσχεθεί κίνητρα όπως η εξομάλυνση των σχέσεων με τη Σαουδική Αραβία, αλλά ο φόβος μιας άλλης 7ης Οκτωβρίου θα υπερκεράσει τυχόν πιθανά οφέλη. Προϋποθέσεις μπορούν να συνδέονται με τη στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ, αλλά αυτό ενδέχεται να επιδεινώσει την ανασφάλεια του Ισραήλ και, κατά συνέπεια, την αδιαλλαξία. Αν γίνει σωστά, η ανοικοδόμηση θα μπορούσε να ενισχύσει την αμοιβαία εμπιστοσύνη που απαιτείται για μια πιο διαρκή πολιτική διευθέτηση. Ίσως η πορεία προς τα εμπρός είναι να ξεκινήσει με τα μικρότερα.
Όπως σημείωσε ο Χέρτζογκ, ο μέσος Ισραηλινός «θέλει να ξέρει: Μπορεί να μας υποσχεθεί πραγματική ασφάλεια στο μέλλον;» Μετά το τραύμα της 7ης Οκτωβρίου, θα χρειαστεί χρόνος για να χτιστεί τέτοια εμπιστοσύνη. Οι στρατιωτικοί ηγέτες του Ισραήλ έχουν υποστηρίξει ότι η ασφάλειά του απαιτεί σχεδιασμό για το τέλος του πολέμου και την ανοικοδόμηση της Γάζας. Ο Νετανιάχου αντιστάθηκε σε οποιαδήποτε τέτοια συζήτηση, αλλά η Αμερικανική πίεση μπορεί να αλλάξει τον συλλογισμό του. Αν γίνει σωστά, η ανοικοδόμηση θα μπορούσε να ενισχύσει την αμοιβαία εμπιστοσύνη που απαιτείται για μια πιο διαρκή πολιτική διευθέτηση. Ένας τέτοιος αυξανόμενος ρυθμός είναι βέβαιο ότι θα απογοητεύσει τους πάντες (βεβαίως τους Παλαιστίνιους που λαχταρούν για κρατική υπόσταση καθώς και τους δεξιούς Ισραηλινούς που αντιστέκονται σε κάθε σκέψη ανοικοδόμησης της Γάζας, αλλά και την κυβέρνηση Μπάιντεν, η οποία θα προτιμούσε μια μεγάλη νίκη σε αυτό το εκλογικό έτος.) Όμως, όπως κάθε αριθμός προηγούμενων προέδρων, ο Μπάιντεν μαθαίνει ότι ενώ η δυναμική της Μέσης Ανατολής μπορεί να αλλάξει, η απογοήτευση είναι σταθερή.
Δεν είναι εύκολη περίπτωση οι Χούθι .Είναι βαθιά ριζωμένος εχθρός…
Οι Χούτι δεν είναι μια ομάδα που μπορεί να βομβαρδιστεί και να εξαφανιστεί και όπως έχει επισημάνει πολλές φορές ο υπογράφων ο «άξονας της αντίστασης» είναι κάτι περισσότερο από μια ομάδα πολιτοφυλακών που υποστηρίζονται από το Ιράν. Είναι μια ιδεολογική συμμαχία Ο πόλεμος που ξεκίνησε ο «άξονας αντίστασης» εναντίον του Ισραήλ και των ΗΠΑ σηματοδοτεί την πρώτη φορά στην ιστορία που ένας συνασπισμός μη κρατικών παραγόντων υπερασπίζεται συλλογικά έναν άλλο μη κρατικό παράγοντα, δηλαδή τη Χαμάς. Με επικεφαλής το Ιράν, ο άξονας περιλαμβάνει Συριακές πολιτοφυλακές, τις Παλαιστινιακές ομάδες Χαμάς και Ισλαμική Τζιχάντ, τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου, τις Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης του Ιράκ (PMU) και τους Χούτι της Υεμένης ή, για να τους δώσουμε το επίσημο όνομά τους, Ανσάρ Αλλάχ.
Τους τελευταίους τρεις μήνες, οι τρεις τελευταίοι ανέλαβαν την πρωτοβουλία, εξαπολύοντας επιθέσεις σε Ισραηλινούς και Αμερικανικούς στόχους για να υποστηρίξουν τους Παλαιστίνιους συμμάχους τους. Ωστόσο, αντί να αναγνωρίσουν ότι αυτές οι ομάδες έχουν δικά τους κίνητρα και συμφέροντα, οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ισραήλ συνεχίζουν να τις ανάγουν σε ένα διεθνικό δίκτυο αποκλειστικά Ιρανών πληρεξούσιων που πιστεύουν ότι μπορούν να απειληθούν και να βομβαρδιστούν για να υποταχθούν, κάτι που έγινε σαφές από έναν άλλο κύμα αεροπορικών επιδρομών (τις τελευταίες ημέρες) Αυτή είναι μια θεμελιώδης παρανόηση της υποβόσκουσας δυναμικής εντός του άξονα και της ακλόνητης ενότητας των μελών του, που όλα αυτά θα μπορούσαν να καταστήσουν ακόμη πιο δαπανηρή την επέμβαση των δυτικών δυνάμεων στην περιοχή.
Σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς δυτικούς συνασπισμούς, που δημιουργούνται ad hoc από ομοϊδεάτες κράτη για την καταπολέμηση μιας κοινής απειλής χωρίς μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις, ο άξονας της αντίστασης ξεκίνησε ως μια διαρκής συμμαχία που εξελίχθηκε σε συμμαχία εν καιρώ πολέμου. Από την έναρξή του, αυτό που συνέδεε τα βασικά μέλη ήταν η αμοιβαία παροχή στρατιωτικής και πολιτικής υποστήριξης για την αντιμετώπιση του Ισραήλ. Ενώ το Ιράν παρείχε τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και άλλες Παλαιστινιακές ομάδες με μακροχρόνια στρατιωτική και οικονομική βοήθεια, η Συρία πρόσφερε το έδαφός της ως ασφαλή οδό εφοδιασμού για τη Χεζμπολάχ και ως ασφαλές καταφύγιο για τους ηγέτες της Χαμάς. Από την πλευρά της, η Χεζμπολάχ παρείχε τεχνική και στρατιωτική εκπαίδευση στη Χαμάς, συμπεριλαμβανομένης της εμπειρογνωμοσύνης στην κατασκευή βομβών και τούνελ, και μαζί με το Ιράν, μετέφερε λαθραία τεχνολογία κατασκευής όπλων στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα.
Το 2013 ο άξονας σχημάτισε τον πρώτο του συνασπισμό εν καιρώ πολέμου, για την υποστήριξη του Συριακού κράτους. Η Χεζμπολάχ επενέβη επίσημα σε αυτόν τον πόλεμο και έπεισε το Ιράν να αναπτύξει τους Φρουρούς της Επανάστασης στη Συρία, ενώ το νεοσύστατο PMU ακολούθησε το παράδειγμά του, επεκτείνοντας περαιτέρω τον άξονα. Παράλληλα με τον ρόλο του συνασπισμού στη Συρία, το Ιράν και η Χεζμπολάχ παρενέβησαν απευθείας στο Ιράκ το 2014 για να βοηθήσουν το PMU στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους. Η τελική προσθήκη στον άξονα ήταν οι Χούτι, οι οποίοι έλαβαν στρατιωτική και πολιτική βοήθεια από το Ιράν και, (σύμφωνα με ορισμένες αναφορές,) στρατιωτική εκπαίδευση από τη Χεζμπολάχ, στον πόλεμο τους με έναν συνασπισμό υπό τη Σαουδική Αραβία που ξεκίνησε το 2015.
Αυτό που κάνει τον άξονα μια τόσο συνεκτική και ανθεκτική συμμαχία είναι οι βαθιά ριζωμένοι ιδεολογικοί πυλώνες και οι κοινοί στρατηγικοί του στόχοι. Όλοι οι συντελεστές του προσυπογράφουν μια αντιιμπεριαλιστική και αντισιωνιστική ατζέντα, με επίκεντρο την Παλαιστινιακή υπόθεση. Σήμερα, έχει δύο κοινούς στόχους: να αναγκάσει το Ισραήλ σε μια άνευ όρων κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και να εκδιώξει τα Αμερικανικά στρατεύματα από το Ιράκ και τη Συρία. Κατά την επιδίωξη αυτών των στόχων, οι μη κρατικοί φορείς αυτής της συμμαχίας ενεργούν σύμφωνα με τις δικές τους πολιτικές πεποιθήσεις και στρατηγικά συμφέροντα αντί να ακολουθούν απόλυτα τις Ιρανικές επιταγές. Ενώ το Ιράν έχει προσφέρει υλική υποστήριξη στους μη κρατικούς παράγοντες εντός του άξονα, αυτή η βοήθεια δεν έχει μεταφραστεί σε είδος άσκησης εξουσίας που χαρακτηρίζει τις σχέσεις χορηγών-αντιπροσώπων. Αυτή την άποψη υποστηρίζει και ο υπογράφων τονίζοντας ότι οι μη κρατικοί σύμμαχοι του Ιράν «δεν είναι πλέον απλώς Ιρανοί πληρεξούσιοι. Αντίθετα, έχουν γίνει μια συλλογή ιδεολογικά ευθυγραμμισμένων, στρατιωτικά αλληλεξαρτώμενων, ώριμων πολιτικοστρατιωτικών παραγόντων που είναι αφοσιωμένοι στην αμοιβαία άμυνα..
Στην ουσία, η φύση αυτής της συμμαχίας είναι οργανική και συμβιωτική, σε αντίθεση με τη συναλλακτική και ιεραρχική. Αυτό φάνηκε πιο πρόσφατα από την αιφνιδιαστική επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου για την οποία, σύμφωνα με Ισραηλινούς και Αμερικανικούς αναλυτές , το Ιράν δεν είχε καμία προγενέστερη ενημέρωση.Τούτου λεχθέντος, φαίνεται ότι υπήρχε μια προσχεδιασμένη στρατηγική «μπροστινής άμυνας» σύμφωνα με την οποία η Χεζμπολάχ, οι Χούτι και οι ομάδες PMU θα αναλάμβαναν επίθεση και θα ξεκινούσαν χτυπήματα κατά του Ισραήλ και των ΗΠΑ αν η Χαμάς απαιτούσε τέτοια βοήθεια. Αυτή η στρατηγική εκτελείται σήμερα μέσω τακτικού στρατιωτικού συντονισμού, ο οποίος φέρεται να συμβαίνει σε διάφορα δωμάτια κοινών επιχειρήσεων σε διάφορες πρωτεύουσες σε όλη την περιοχή. Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, η Χεζμπολάχ αναλαμβάνει τον ρόλο της διαχείρισης μάχης με τον οποίο κατευθύνει, σχεδιάζει και συντονίζει στρατιωτικές επιχειρήσεις στα διάφορα θέατρα συγκρούσεων.
Τρεις αρένες μάχης έξω από τη Γάζα διεξάγονται σε συγχρονισμό: ο μέτριας έντασης πόλεμος της Χεζμπολάχ με το Ισραήλ, οι επιθέσεις του PMU σε στόχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Συρία, το Ιράκ και το ίδιο το Ισραήλ και οι επιθέσεις των Χούτι σε φορτηγά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα και περιστασιακά χτυπήματα στο Ισραήλ. Όλα τα μέτωπα συγχρονίζονται για να σταματήσουν όταν ανασταλούν οι μάχες στη Γάζα, όπως αποδείχθηκε από την προσωρινή εκεχειρία στη Γάζα στα τέλη Νοεμβρίου. Μια συμμαχία που χαρακτηρίζεται από ένα τόσο υψηλό επίπεδο συντονισμού, που αντικατοπτρίζει μια ενότητα σκοπού και οράματος απαιτεί από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους να αλλάξουν ριζικά την προσέγγισή τους σε αυτή τη σύγκρουση. Η υπόθεση ότι η «παρατεταμένη» στρατιωτική δράση εναντίον αυτών των παραγόντων θα σπάσει τη θέλησή τους να συνεχίσουν τον αγώνα είναι τόσο άστοχη όσο και επικίνδυνη. Αντίθετα, στρατιωτικές λύσεις που διευρύνουν το εύρος της σύγκρουσης θα απαιτήσουν μόνο πιο συντονισμένες απαντήσεις από όλο τον άξονα.
Οι δυτικοί ηγέτες καλό θα ήταν να αναλογιστούν την πραγματικότητα ότι δεν προσπαθούν απλώς να προστατεύσουν τις ναυτιλιακές διαδρομές, αλλά διεξάγουν έναν αήττητο πόλεμο σε μια ιδεολογικά ενωμένη και επίμονη συμμαχία ισχυρών μη κρατικών παραγόντων. Τα πλήγματα των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου στην Υεμένη έχουν απλώς αυξήσει τις προοπτικές ενός πλήρους περιφερειακού πολέμου, δεδομένου ότι οι Χούτι έχουν απειλήσει τώρα να διευρύνουν το εύρος της εκστρατείας τους για να συμπεριλάβουν «όλα τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου» στην περιοχή. Ωστόσο, το μέτωπο Λιβάνου-Ισραήλ παραμένει το πιο εύφλεκτο, αν σκεφτεί κανείς ότι το Ισραήλ επιδιώκει έναν πόλεμο με τη Χεζμπολάχ. Καθώς ο τελευταίος είναι ο πιο ισχυρός μη κρατικός παράγοντας στον άξονα της αντίστασης,( αν όχι στον κόσμο,) ένας τέτοιος πόλεμος θα ήταν ο πιο εκτεταμένος και αμοιβαία καταστροφικός. Τίποτα εκτός από μια κατάπαυση του πυρός στη Γάζα δεν μπορεί να αποτρέψει τη μετατροπή της περιοχής σε πυριτιδαποθήκη.
