Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός αναλυτής
Ενώ ο κόσμος συζητά πώς να σταματήσει τον πόλεμο, μια αλήθεια γίνεται όλο και πιο σαφής: ότι ο ίδιος ο Πούτιν δεν μπορεί να τον τερματίσει. Εδώ είναι πέντε λόγοι για τους οποίους αδυνατεί.
Πρώτος : Η επιστροφή των διαλυμένων πολεμιστών και η επιστρατευτική κρίση.
Περισσότεροι από 700.000 Ρώσοι στρατιώτες πολεμούν στην Ουκρανία, πολλοί από αυτούς ανεπαρκώς εκπαιδευμένοι, τραυματισμένοι ή κακοποιημένοι από τον πόλεμο. Εκείνοι που επιστρέφουν πίσω συχνά φέρουν βαθιά συναισθηματικά και ψυχολογικά τραύματα ,μερικοί από αυτούς γίνονται βίαιοι διαπράττοντας εγκλήματα . Η Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Ρωσία, Μαριάνα Κατζάροβα επιβεβαίωσε ότι περίπου 150.000 καταδικασμένοι βίαιοι παραβάτες έχουν στρατολογηθεί για να πολεμήσουν στην Ουκρανία.Δεύτερος :Μια οικονομία που βασίζεται στον πόλεμο
Παρά τις δυτικές κυρώσεις και την οικονομική απομόνωση, το ΑΕΠ της Ρωσίας αυξήθηκε ελαφρά το 2023, κατά περίπου 3,6%, σύμφωνα με τη Ρωσική Rosstat. Αλλά αυτή η ανάπτυξη είναι σε μεγάλο βαθμό τεχνητή και καθοδηγείται από πολεμικές δαπάνες και όχι από βιώσιμη ανάπτυξη. Είναι μια ψευδαίσθηση ευημερίας που τροφοδοτείται από τον μιλιταρισμό.Ο τερματισμός του πολέμου θα σήμαινε το κλείσιμο ολόκληρης αυτής οικονομικής μηχανής. Για το καθεστώς, ο πόλεμος δεν είναι πλέον απλώς ένα πολιτικό εργαλείο αλλά είναι μια οικονομική σανίδα σωτηρίας
Τρίτος : Ο πόλεμος ως εργαλείο πολιτικής κάλυψης
Όσο ο πόλεμος συνεχίζεται, ο Πούτιν απολαμβάνει ένα επικίνδυνο είδος ασυλίας. Ο πόλεμος αποσιωπά τη διαφωνία, και δικαιολογεί τον αυταρχισμό. Τα πάντα – από τη φτώχεια τη λογοκρισία μέχρι τις δολοφονίες – δικαιολογούνται με το σύνθημα «είμαστε σε πόλεμο». Κάτω από αυτή τη κάλυψη , ο Πούτιν έχει εξαλείψει βασικούς αντιπάλους. (Ναβάλνι-Πριγκόζιν κα)
Η πολιτιστική ελίτ της Ρωσίας –μουσικοί, ηθοποιοί, συγγραφείς και κινηματογραφιστές– είτε τράπηκε σε φυγή είτε φιμώθηκε. Εν τω μεταξύ, ο πόλεμος αποσπά την προσοχή από τις εσωτερικές καταστροφές και τις κυβερνητικές αποτυχίες. Ο Πούτιν δεν θέλει ειρήνη γιατί ο πόλεμος τον κρατά ανέγγιχτο.
Τέταρτος : Όχι τέλος χωρίς νίκη
Ο Πούτιν εξαπέλυσε την εισβολή με μεγάλες υποσχέσεις: να «αποναζιστικοποιήσει» την Ουκρανία, να ανατρέψει την κυβέρνησή της και να σταματήσει την επέκταση του ΝΑΤΟ. Κανένας από αυτούς τους στόχους δεν έχει επιτευχθεί. Αυτό που έχει πετύχει είναι ακριβώς το αντίθετο.Η Ουκρανία σήμερα διαθέτει έναν από τους πιο έμπειρους και πιο σκληρούς στρατούς στην Ευρώπη.Η Ουκρανία δεν αμύνεται απλώς ,αλλά γίνεται μέρος του δυτικού στρατιωτικού-βιομηχανικού οικοσυστήματος.
Γενιές Ουκρανών δεν θα ξεχάσουν ποτέ τι έχει κάνει η Ρωσία. Το τραύμα, τα εγκλήματα πολέμου, κα. Αυτά τα σημάδια θα διαρκέσουν δεκαετίες.
Πέμπτος :Η ψευδαίσθηση του ΝΑΤΟ
Ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους ο Πούτιν ξεκίνησε την εισβολή του ήταν το τελεσίγραφο του 2021 που έστειλε προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ , δηλαδή την απομάκρυνση των δυτικών δυνάμεων από την Ανατολική Ευρώπη και επιστροφή στο 1997. Αντίθετα, έκανε το αντίθετο. Το ΝΑΤΟ είναι τώρα ισχυρότερο και πιο κοντά στα σύνορα της Ρωσίας από ποτέ. Η Φινλανδία – με τα σύνορά της μήκους 1.300 χιλιομέτρων– έχει ενταχθεί στη συμμαχία. Η Σουηδία ακολούθησε αμέσως μετά. Αυτό που κάποτε ήταν ουδέτερη ζώνη είναι τώρα ένα άμεσο σύνορο με στρατεύματα και εξοπλισμό του ΝΑΤΟ.
Τι γίνεται από εδώ και πέρα;
Ο Πούτιν δεν ξεκίνησε μόνο αυτόν τον πόλεμο αλλά έχτισε ένα σύστημα που εξαρτάται από αυτόν. Ψυχολογικά, οικονομικά και πολιτικά.Και η αλήθεια είναι: δεν μπορεί να τερματίσει μόνος του αυτόν τον πόλεμο. Μόνο αν εξαναγκαστεί σε ειρήνη από εξωτερική πίεση.
Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα παρατείνει τον πόλεμο όσο το δυνατόν περισσότερο. Η ιστορική του κληρονομιά δεν επιβιώνει από την ειρήνη , επιβιώνει μόνο από το χάος.Όχι επειδή ο Πούτιν είναι ισχυρός. Αλλά επειδή είναι πολύ αδύναμος για να τον σταματήσει.
