Με αφορμή την έναρξη των συνομιλιών για την επίλυση του Μακεδονικού, αυτοί που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, έχουν επιδοθεί σε μία προσπάθεια να κατευθύνουν την σκέψη, τα επιχειρήματα και την ρητορεία μας στον αλυτρωτισμό και μόνο των σκοπιανών και ότι όλα θα λυθούν και θα διορθωθούν με την αλλαγή συγκεκριμένων άρθρων του συντάγματος.
Θέλουν να τονίσουν ότι είναι ήσσονος σημασίας η ονομασία της γειτονικής χώρας, που δεν επιθυμώ να την αποκαλώ ούτε με το προσωρινό της όνομα.
Είμαι σίγουρος ότι η ονομασία είναι πρώτο και μακράν των υπολοίπων θεμάτων σε σπουδαιότητα και προτεραιότητα, και βέβαια οι διάφοροι πολιτικοί μας έχουν θέσει πολύ χαμηλά τον πήχη των διαπραγματεύσεων.
Αν λοιπόν αλλάξουν τα επίμαχα άρθρα του συντάγματος, εισέλθουν ισότιμα στους διεθνείς οργανισμούς, τι θα τους εμποδίσει να ξαναλλάξουν το σύνταγμα τους μετά από 10-15 χρόνια; Ή θα τους απειλούμε να τους εκδιώξουμε από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ;
Αν αλλάξουν τα άρθρα θα τους εμποδίσουμε να διδάσκουν στα σχολεία τους για τις “χαμένες πατρίδες”. Κάποιοι δημοσιογράφοι, η αντιπολίτευση και άλλοι θα πάψουν να ενισχύουν το ανθελληνικό και αλυτρωτικό συναίσθημα; Πάντοτε κάποιοι θα βρίσκονται να δηλητηριάζουν τις σχέσεις, να ανεβάζουν το εθνικιστικό θερμόμετρο και να παίζουν παιχνίδια.
Πόσοι από εμάς ξεχάσαμε την Μικρά Ασία, την Κωνσταντινούπολη; Θα συνεχίσει λοιπόν να διδάσκεται και να υποβόσκει ο αλυτρωτισμός. Αν μπορεί να γίνει κάτι αυτό είναι μόνο με την αλλαγή του ονόματος και μετά από 4-5 γενεές, πιθανόν να έχει κάποια αμυδρά εμφανή αποτελέσματα.
Ο αλυτρωτισμός θα υφίσταται για πάντα. Δεν θα ξεχασθεί με μια αλλαγή του συντάγματος.
Αν είναι ήσσονος σημασίας το όνομα, γιατί οι Βρετανοί υποχρέωσαν τους αδελφούς Κυπρίους κατά την διάρκεια της κατοχής, να αλλάζουν το επίθετο μέσα στην ίδια οικογένεια, ώστε δύο αδέλφια με τον ίδιο πατέρα και την ίδια μητέρα να έχουν διαφορετικό επίθετο; Απλά ήθελα να σπάσουν το ριζικό σύστημα της οικογένειας. Έτσι πρέπει να κάνουμε και εμείς για να τους αποκόψουμε από τον μύθο της ύπαρξης τους.
Μπορούμε να τους αλλάξουμε το όνομα όπως τους αλλάξαμε και την σημαία. Αν το 2008 συμφωνήσαμε σε κάποιο όνομα με την λέξη Μακεδονία, απλά αλλάξανε οι συγκυρίες και αλλάζουμε πολιτική.
Επανερχόμενος στον πήχη των διαπραγματεύσεων, ας διαβάσουμε και να θυμηθούμε τους όρους που προσπάθησε να μας επιβάλλει η Ιταλία με την προβοκατόρικη δολοφονία του Ιταλού ταξιάρχου που όριζε τα σύνορα της Ελλάδας – Αλβανίας.
Σε μία διαπραγμάτευση ο κύριος αντικειμενικός σκοπός αποκρύπτεται καλά, περιβαλλόμενος με αλλότρια, όπως υπέρογκες αποζημιώσεις, εκδουλεύσεις, υποτέλειες, εισαγωγή στο κράτος τους δικών μας προϊόντων χωρίς επιβολή δασμών, συμβόλαια εταιρειών κλπ, ζητώντας το μέγιστο προκειμένου να πάρεις τουλάχιστον το απαραίτητο.
Δίδουμε στους Τούρκους και τους Αλβανούς την ενταξιακή μας συγκατάθεση στην ΕΕ και δεν τους ζητάμε τίποτα. Ευελπιστούμε μόνο ότι θα γίνουν πιο φιλικοί.
Η Αλβανία που ορθώθηκε και πάλι στα πόδια της και απέκτησε εκ νέου κρατική οντότητα και συμμετέχει σε όλους του διεθνείς οργανισμούς εξαιτίας της Ελλάδας, έπαψε να έχει βλέψεις; Ξεχνάμε τους τσάμηδες; Ξεχνάμε τις κατεδαφίσεις των ακινήτων της μειονότητας; Ξεχνάμε ότι είχαμε συμφωνήσει στον ορισμό της ΑΟΖ που το είχε ψηφίσει η βουλή τους και μετά το δικαστήριό τους δεν έκανε αποδεκτή την πολιτική βούληση του κοινοβουλίου τους; Από διαλυμένο σωματείο τους ξανακάναμε κράτος και το μόνο που πήραμε σαν αντάλλαγμα μετά από 20 χρόνια ήταν το δικαίωμα της εκταφής των μαχητών του 40.
Κλείνοντας θέλω να φωνάξω ¨Καμία ονομασία με την λέξη Μακεδονία”
Ταξίαρχος ε.α. Αλέξης Κων/νος
Τομεάρχης Άμυνας στο Κόμμα της Νέας Δεξιάς
Σύντομο Βιογραφικό
Ο κ. Αλέξης κατά την διάρκεια της υπηρεσίας του στον Ελληνικό Στρατό υπηρέτησε σε σημαντικές θέσεις του εσωτερικού και του εξωτερικού, που του επιτρέπουν να έχει μια μεγάλη εμπειρία σε θέματα Ασφάλειας και Άμυνας. Μεταξύ άλλων υπηρέτησε ως Αξιωματικός Επιχειρήσεων και πληροφοριών στο Βόρειο Ιράκ το 1993 και στον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου το 1999. Αξιωματικός Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και Δημοσίων Σχέσεων στην Αλβανία το 2001.
Διευθυντής Προσωπικού στο Νατοϊκό στρατηγείο στο Κοσσυφοπέδιο το 2010.
