Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Ενώ η Βαλτική Θάλασσα έχει τύχει μεγάλης προσοχής από τους στρατηγικούς σχεδιαστές του ΝΑΤΟ ειδικά τα τελευταία χρόνια, η ανάγκη για μια παρόμοια στρατηγική του ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα είναι πλέον πιο αναγκαία από ποτέ ,αλλά η Ατλαντική Συμμαχία δυστυχώς δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στις κινήσεις του αναβαθμισμένου Ρωσικού στόλου.(με κατεύθυνση την ανατολική Μεσόγειο/Συρία)
Όπως αποδεικνύεται στην πράξη από το 2014-2015 η κατεχόμενη από τη Ρωσία Κριμαία χρησιμοποιείται ήδη ως ενεργός αεροναυτικός χώρος από τη νότια πλευρά μιας πιθανής πλήρους κλίμακας εισβολής στην Ουκρανία ( σε συνδυασμό με χερσαίες δυνάμεις από βόρεια και ανατολικά ). Η αυξανόμενη Ρωσική παρουσία στη Μαύρη Θάλασσα εγείρει επίσης σε ιδιαίτερα υπολογίσιμο βαθμό την πιθανότητα ναυτικού αποκλεισμού με στόχο να πληγεί η εμπορική ναυτιλία του Κιέβου ή ακόμα σε υποστήριξη τυχόν αμφίβιων /αποβατικών ενεργειών κατά μήκος της νότιας ακτογραμμής της Ουκρανίας δηλαδή στην περιοχή γύρω από την Οδησσό και προς την δυτική κατεύθυνση της αποσχισθείσας περιοχής της Υπερδνειστερίας (Τιρασπόλ/ από το 1992 της Μολδαβίας).
Η επί του παρόντος στρατηγική του ΝΑΤΟ για την αποτροπή της Ρωσικής επιθετικότητας στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας είναι μέτρια Τα τρία κράτη μέλη του ΝΑΤΟ στην Μαύρη Θάλασσα δηλαδή η Ρουμανία, η Βουλγαρία και η Τουρκία δεν μπόρεσαν μέχρι στιγμής να δημιουργήσουν μια ολοκληρωμένη στρατηγική ασφάλειας στην περιοχή μαζί με τους εταίρους του ΝΑΤΟ την Ουκρανία και την Γεωργία για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις που μαζικά τα τελευταία χρόνια προβαίνει η Μόσχα.(παρά τις κατά καιρούς διασκέψεις και κατάθεση προτάσεων)
Ένα εφικτό πρώτο βήμα προς μια πιο δυναμική θέση του ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα θα ήταν η όσο το δυνατό μεγαλύτερη δυτική οικονομική και κατασκευαστική βοήθεια (κυρίως Αμερικανοβρετανική ) για την σύσταση μιας ισχυρής ναυτικής δύναμης της Ουκρανίας και της Γεωργίας.
Η Σύμβαση του Μοντρέ του 1936 που διέπει το καθεστώς των Τουρκικών Στενών καθιστά δύσκολη τη διατήρηση μιας μόνιμης παρουσίας του ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα, αφού η Τουρκία διατηρεί τον έλεγχο τους και εφαρμόζονται σημαντικοί περιορισμοί στον αριθμό, τον χρόνο διέλευσης και την χωρητικότητα των πλοίων Αυτό ενισχύει τον πιθανό ρόλο των εταίρων του ΝΑΤΟ στην Μαύρη Θάλασσα δηλαδή της Ουκρανίας και Γεωργίας. Η Ουκρανία έχασε μεγάλο μέρος του ναυτικού της λόγω της κατάληψης της Κριμαίας από τον Πούτιν το 2014 , ενώ το μικρό (ποσοτικά αλλά και ποιοτικά) ναυτικό της Γεωργίας καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης της χώρας με τη Ρωσία τον Αύγουστο του 2008. Η πρόσθετη χρηματοδότηση από ισχυρά κράτη (ΗΠΑ-Καναδάς-Μ. Βρετανία-Αυστραλία κα) θα μπορούσε να επιτρέψει στην Ουκρανία και τη Γεωργία να ανασυστήσουν τις ναυτικές τους δυνάμεις ,σύμφωνα με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα περισσότερα πλοία να σταθμεύουν μόνιμα στη Μαύρη Θάλασσα και να μην χρειάζεται να διέρχονται από τα Στενά.
Η Δύση, θα πρέπει να είναι επιφυλακτική όσον αφορά τον εφοδιασμό της Ουκρανίας και της Γεωργίας με πλοία τύπων φρεγατών ή κορβετών καθώς τέτοια πλοία είναι ακριβά και ευάλωτα στην ανώτερη ναυτική δύναμη της Ρωσίας, ενώ τα λιμάνια με ρηχά νερά της Οδησσού και του Μικολάιβ δεν παρέχουν την κατάλληλη υποδομή. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζονται μικρότερα, ευέλικτα σκάφη με ισχυρά πυραυλικά συστήματα που να αποτρέπουν τις διάφορες επιθετικού προσανατολισμού ναυτικές επιλογές των Ρώσων. Μία άλλη επιλογή είναι η περαιτέρω αναβάθμιση ειδικά του Ρουμανικού πολεμικού ναυτικού και η συγχώνευση ναυτικών πολυεθνικών δυνάμεων ,σε συνδυασμό με άλλου τύπου ασκήσεις…….
