ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ ΟΙ ΜEΡΕΣ ΤΟΥ
Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Όπως και να εξελιχθεί ο πόλεμος στην Ουκρανία, ο Πούτιν χάνει.Ακόμα και αν οι Ρωσικές δυνάμεις επικρατήσουν στο έδαφος και στον αέρα, ο Πούτιν χάνει. Ακόμα κι αν καταλάβει το Κίεβο αύριο, χάνει. Η Ρωσία δεν έχει τις δυνάμεις (και ίσως τη θέληση) να καταλάβει την Ουκρανία απέναντι σε μια ανήσυχη και δυναμική κοινωνία των πολιτών της και ένα ισχυρό διαμορφωμένο αντάρτικο κίνημα. Και ενώ ήδη έχει ενισχύσει το ΝΑΤΟ, αφυπνίσει την Ευρώπη, απομονώσει τη χώρα του, καταστρέψει την οικονομία της και αποξενώσει πολλούς Ρώσους, συμπεριλαμβανομένων των «φίλων» του.
Το τι θα συμβεί στη συνέχεια εξαρτάται λιγότερο από τη στρατιωτική έκβαση της σφοδρής σύγκρουσης παρά από άλλους παράγοντες που έχει ήδη θέσει σε κίνηση και που θα τον επηρεάσουν περαιτέρω. Μπορεί να φαίνεται αλαζονικό την πρώτη εβδομάδα ενός πολέμου να προβλέψουμε την έκβασή του και τα αποτελέσματα για την Ουκρανία, τη Ρωσία και τη Δύση, αλλά διαφαίνεται ότι η ήττα του Πούτιν είναι το πιθανό συγκλισιακό αποτέλεσμα πέντε παραγόντων: το βαρύ τίμημα μιας πιθανής στρατιωτικής νίκης , το τέλμα μιας κατοχής, η ενίσχυση του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής άμυνας, η διεθνής απομόνωση της Ρωσίας και η εσωτερική αμφισβήτηση που μπορεί να οδηγήσει στην πτώση του Πούτιν. Έτσι ο Πούτιν έχασε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κερδίζουμε.
Γνωρίζει ότι στριμώχτηκε και εκεί ακριβώς γίνεται επικίνδυνος γιατί μπορεί να πιστεύει ότι η μόνη διέξοδος για αυτόν είναι η κλιμάκωση. Το τίμημα της στρατιωτικής νίκης. Αν η στρατιωτική νίκη του Πούτιν φαίνεται αναπόφευκτη, δεδομένης της ασυμμετρίας των εμπλεκόμενων δυνάμεων, θα έχει σημαντικό ανθρώπινο και υλικό κόστος. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι οι καθημερινοί Γενικού επιτελείου του Ουκρανικού στρατού για Ρωσικές απώλειες είναι υπερβολικοί, υπάρχουν πολλά ορατά “στοιχεία” μιας στρατιωτικής καταστροφής: κατεστραμμένος και εγκαταλειμμένος Ρωσικός στρατιωτικός εξοπλισμός, σκοτωμένοι και αιχμάλωτοι Ρώσοι στρατιώτες και Ρωσικές μονάδες εδάφους αδύναμες μπροστά στα πλήθη Ουκρανών αμάχων εναντίον των οποίων φαίνεται απρόθυμοι να πυροβολήσουν. Η Ρωσία έχει ήδη πληρώσει υψηλό κόστος, ακόμη και αν επίσημα δεν το αναγνωρίζει, και πιθανότατα δεν θα ανακοινώσει ποτέ τον πραγματικό φόρο.
Η Μόσχα είναι πιθανό να χάσει τουλάχιστον αρκετές χιλιάδες στρατιωτικούς, καθιστώντας αυτόν τον πόλεμο την πιο δαπανηρή στρατιωτική επέμβαση των τελευταίων δύο δεκαετιών. Χάρη στο μαχητικό πνεύμα των Ουκρανών, που εφοδιάζονται με όπλα από τουλάχιστον 32 χώρες, η αντιπαράθεση δεν ήταν το αναμενόμενο blitzkrieg. Ένα κατά λάθος δημοσιευμένο άρθρο του RIA Novosti δείχνει ότι το Κρεμλίνο φαίνεται ότι περίμενε να γιορτάσει τη νίκη και την κατάρρευση του Ουκρανικού κράτους γρήγορα, μετά από μόλις δύο ημέρες. Μια εβδομάδα αργότερα, οι Ρωσικές δυνάμεις ελέγχουν μία μεγάλη πόλη. Γιατί; Πρώτον, γιατί όπως έχει επισημάνει ο αναλυτής Φρίντμαν ,” ο Πούτιν, ο Σοιγκού και ο Γκεράσιμοφ έκαναν δύο κλασικά λάθη: Υποτίμησαν τον εχθρό και υπερεκτίμησαν τις δυνάμεις τους. Αυτά συνοψίζονται στο ίδιο πράγμα: Ντροπή
Δεύτερον, επειδή η ίδια η στρατηγική είναι αμφισβητήσιμη, όπως εξήγησε ο Μάικ Κόφμαν : Τις πρώτες μέρες της σύγκρουσης, «όλα είναι λάθος». Το μεγαλύτερο μέρος των Ρωσικών δυνάμεων, από αεροσκάφη μέχρι τακτικές ομάδες τάγματος, δεν έχει ακόμη δεσμευτεί στον αγώνα. Οι μονάδες εδάφους έχουν διασκορπιστεί παράξενα ως μικρά και ευάλωτα αποσπάσματα σε όλη τη χώρα. Δεν πρέπει να υποθέσουμε ότι η Ρωσία θα είναι πιο αποτελεσματική στην επόμενη φάση, αν και, όπως ήθελε να παρατηρήσει ο Στάλιν, η ποσότητα έχει τη δική της ποιότητα. Και τρίτον, οι Ρωσικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν επίσης σημαντικά υλικοτεχνικά προβλήματα. Μερικά από αυτά — έλλειψη καυσίμων, σιτηρέσια, και ίσως ακόμη και πυρομαχικά — είναι η άμεση συνέπεια του κακού σχεδιασμού: επειδή νόμιζαν ότι θα χρειαζόταν δύο μέρες, δεν ήρθαν προετοιμασμένοι. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: οι μαρτυρίες των αιχμαλώτων πολέμου δείχνουν ότι οι Ρωσικές δυνάμεις στερούνται εξοπλισμού ηλεκτρονικού πολέμου. Βασίζονται σε ραδιόφωνα και κινητά τηλέφωνα, δίνοντας τη δυνατότητα στις υπηρεσίες πληροφοριών της Ουκρανίας και της Δύσης να παρακολουθούν ή να παρεμποδίζουν τις επικοινωνίες τους.
Για όλους αυτούς τους λόγους και πιθανώς πολλούς άλλους, ο πόλεμος δεν εξελίσσεται όπως είχε προγραμματιστεί. Οι μάχες ήταν πιο έντονες και πιθανότατα θα είναι πολύ, πολύ περισσότερες από ό,τι ήλπιζαν οι Ρώσοι στρατηγοί. Και αυτό δημιουργεί επίσης πρόβλημα εικόνας, καθώς η Ουκρανική πλευρά τεκμηριώνει και μεταδίδει φωτογραφίες και βίντεο από κατεδαφισμένα αεροπλάνα, κατεστραμμένα τανκς, Ρώσους στρατιώτες που σκοτώθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν και εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν. Σε αντίθεση με τους αντιπάλους τους, οι Ουκρανικές δυνάμεις επικοινωνούν εξαιρετικά καλά και ο Πρόεδρος Ζλ΄νσκι έχει γίνει ηρωική φιγούρα μέσα σε λίγες μέρες, και επαινείται σε όλο τον κόσμο. Όποια και αν είναι η στρατιωτική έκβαση της σύγκρουσης, ο Πούτιν έχει ήδη χάσει τη μάχη της εικόνας ενώ και τα παραπληροφρκά του σχέδια είναι”φτερά στον άνεμο”.
Το δεύτερο αρνητικό για Πούτιν
Αν το πρώτο δεν συμβεί, τότε το δεύτερο ενδεχόμενο είναι να αλλάξει γνώμη ο ίδιος ο Πούτιν. Η τοπική αντίσταση, που προστίθεται στη διεθνή πίεση και τον εσωτερικό κίνδυνο , θα μπορούσε να τον ωθήσει να διαπραγματευτεί πριν την τυχόν ήττα του Ουκρανικού στρατού. Σε αυτό το σενάριο, ο Πούτιν θα παρουσίαζε αυτό το αποτέλεσμα επωφελώς, αλλά κανείς δεν θα ξεγελιόταν. Αυτό το αποτέλεσμα θα ήταν μια πικρή αποτυχία για τον ίδιο προσωπικά και για τις Ρωσικές ένοπλες δυνάμεις. Ήταν διατεθειμένος να πληρώσει μια υπολογισμένη τιμή για ένα κέρδος, αλλά μπορεί να καταλήξει να έχει πληρώσει πολύ υψηλότερο τίμημα από αυτό που φανταζόταν χωρίς κέρδος. Μια ήττα στην Ουκρανία θα μπορούσε να σημάνει την πτώση του στη Μόσχα, αλλά πιθανό θα το παλέψει να συνεχίσει. Είναι παγιδευμένος στη δική του παγίδα.
Αυτό μας φέρνει στην τρίτη πιθανότητα: Επιμένει ή επιδιώκει.
Οι μεγάλες μάχες θα μπορούσαν να συνεχιστούν για εβδομάδες. Προκειμένου να επιταχυνθεί το αποτέλεσμα και έτσι να μειωθεί η εντύπωση μιας Ρωσικής ήττας, θα μπορούσε να μπει στον πειρασμό να καταφύγει σε μαζικές αεροπορικές επιδρομές με κίνδυνο να σκοτώσει δεκάδες χιλιάδες αμάχους, όπως έχουν δείξει οι Ρώσοι ότι είναι ικανοί να κάνουν σε Συρία και Τσετσενία. Αλλά και πάλι, οι Ουκρανοί είναι Σλάβοι και τουλάχιστον ορισμένοι Ρώσοι στρατιώτες μπορεί να δυσκολεύονται να αποδεχτούν, κάτι που θα αύξανε τον κίνδυνο της πρώτης πιθανότητας, της κατάρρευσης των Ρωσικών ενόπλων δυνάμεων.
Τις τελευταίες ημέρες, οι Ρωσικές δυνάμεις άρχισαν ήδη να βομβαρδίζουν κατοικημένες περιοχές.(Μαριούπολη,Χάρκβο κα), Θα είναι δύσκολο για τις Ουκρανικές δυνάμεις να αντισταθούν σε τέτοια ωμή βία. Ωστόσο, ακόμα κι αν χάσουν, ακόμα κι αν η Μόσχα κερδίσει μια στρατιωτική νίκη τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες, δεν θα είναι το τέλος αλλά το τέλμα της κατοχής Εάν κατά κάποιο τρόπο η Μόσχα καταλήξει σε μια στρατιωτική νίκη —με ένα τίμημα που θα είναι υπερβολικό, όχι μόνο για τον Ουκρανικό λαό αλλά και για τους Ρώσους στρατιώτες — αυτό θα ήταν μόνο η αρχή του κύκλου των δυσκολιών της Μόσχας.
Όπως έμαθε η Αμερική χάρη στο μεγάλο κόστος σε αίμα και θησαυρό στα πρώτα χρόνια αυτού του αιώνα, το να πάρεις μια χώρα είναι ένα πράγμα, αλλά το να την καταλάβεις είναι άλλο. Είτε ο Πούτιν επιδιώκει να προσαρτήσει ολόκληρη την Ουκρανία, είτε την κυβερνήσει έμμεσα μέσω ενός καθεστώτος μαριονέτας είτε να χαράξει οποιοδήποτε τμήμα της πέρα από τις ανατολικές αυτονομιστικές περιοχές του Ντονμπάς τα Ρωσικά στρατεύματα θα αντιμετωπίζουν καθημερινή αντίσταση. Επομένως, μια κατοχή θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρή, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά.
Εάν χωρίσει τη χώρα στα δύο και κυβερνήσει τις ανατολικές περιοχές απευθείας ή μέσω μιας μαριονέτας, ενώ θα αποκηρύξει τη Δυτική Ουκρανία, ο Πούτιν θα αντιμετωπίσει εξίσου δυσάρεστες προοπτικές. Η Δυτική Ουκρανία θα επιδιώξει να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, και ίσως θα μπορούσε να γίνει σε κάποια φάση αποδεκτή. Ο Πούτιν θα έχει επιταχύνει την επέκταση της δυτικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας που ήθελε να αποτρέψει. Η Ουκρανία έχει ήδη κάνει την αίτηση της για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση , ως το πρώτο βήμα σε μια μακρύτερη διαδικασία.
Η ενίσχυση του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Άμυνας. Η επίθεση της Ρωσίας –η διπροσωπία, η κλίμακα και η ωμότητα της– ήταν για τους Ευρωπαίους ένα σοκ ακόμη μεγαλύτερου μεγέθους από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Το σοκ είχε και θα έχει πολλά αποτελέσματα.
Πρώτον, ενίσχυσε άμεσα τον λόγο ύπαρξης της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, η οποία, μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας εναντίον του οποίου στρεφόταν, είχε περάσει από αρκετές υπαρξιακές κρίσεις. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έβαλε τέλος στα μεταφυσικά ερωτήματα που μπορεί να είχαν κάποιοι για τη συνάφεια ή το ενδιαφέρον του ΝΑΤΟ σήμερα, επιδεικνύοντας ξεκάθαρα μια κοινή και αυτοκρατορική απειλή. Ο πόλεμος ενίσχυσε επίσης τη συνοχή του ΝΑΤΟ, το οποίο για πρώτη φορά στην ιστορία του ενεργοποίησε τη δύναμη ταχείας αντίδρασης, που σχεδιάστηκε για πρώτη φορά στη σύνοδο κορυφής της Πράγας το 2002.
Δεύτερον, αυτό το σοκ θα μείνει επίσης στην ιστορία ως σηματοδοτώντας την πραγματική ανάδειξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως γεωπολιτικής δύναμης. Οι Ευρωπαϊκές χώρες αγωνίζονται εδώ και χρόνια για να οικοδομήσουν συνοχή και φιλοδοξίες στην άμυνα. Ο Πούτιν το έκανε σε τρεις μέρες. Στις 27 Φεβρουαρίου, το μπλοκ συμφώνησε να «χρηματοδοτήσει την αγορά και παράδοση όπλων και άλλου εξοπλισμού σε μια χώρα που δέχεται επίθεση». Όσοι, λόγω ιδεολογίας ή αφέλειας, ήταν ευτυχείς να συναλλάσσονται, να βοηθούν και να βασίζονται στις εξαγωγές ενέργειας της Ρωσίας, έχουν δει τις αυταπάτες τους να αποκαλύπτονται. Οι αμυντικές δαπάνες πρόκειται να αυξηθούν σε ολόκληρη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και ειδικά στη Γερμανία, η οποία είναι ίσως η μεγαλύτερη εξέλιξη στην Ευρώπη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς ανακοίνωσε επίσης έναν προϋπολογισμό 100 δισεκατομμυρίων ευρώ για τον εκσυγχρονισμό του Γερμανικού στρατού και αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού σε περισσότερο από 2 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Η Γερμανία καταργεί επίσης τους εθνικούς περιορισμούς για την αποστολή όπλων σε εμπόλεμη ζώνη. Και η ουδέτερη Σουηδία έσπασε την παράδοσή της κατά της παράδοσης όπλων σε μια χώρα σε πόλεμο, για πρώτη φορά από το 1939. Τέλος, αυτό το σοκ ενίσχυσε επίσης σημαντικά την ελκυστικότητα του ΝΑΤΟ, καθώς αυτός ο πόλεμος είναι μια απόδειξη του κινδύνου να μην είναι μέρος του.
Η Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία θα «αλλάξει» την εθνική συζήτηση για την ένταξη της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, όπως είπε η Φινλανδός πρωθυπουργός την πρώτη ημέρα της επίθεσης. Και είχε δίκιο: Μόλις λίγες μέρες αργότερα, μια δημοσκόπηση έδειξε ότι η πλειοψηφία των Φινλανδών είναι τώρα υπέρ της ένταξης στο ΝΑΤΟ.
Η απομόνωση της Ρωσίας και η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας μπορεί να φαίνεται ανεπαρκής προς το παρόν επειδή δεν είχε άμεσο αποτέλεσμα στις μάχες, αλλά οι κυρώσεις κατά της Μόσχας θα έχουν μόνιμο αντίκτυπο σε όλους τους τομείς (οικονομικά, ενέργεια, μεταφορές, τεχνολογία) και άτομα, συμπεριλαμβανομένων των ισχυρών ολιγάρχες. Η Ρωσία είναι εντελώς αποκομμένη από το εμπόριο με τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου (εκτός από την Κίνα) και θα στραγγαλίζεται οικονομικά. Και τα αποτελέσματα αρχίζουν να φαίνονται, με ένα ρούβλι πλέον λιγότερο πολύτιμο από μια αμερικανική δεκάρα.
Η Κίνα θα είναι σε θέση να αντισταθμίσει ορισμένες από αυτές τις επιπτώσεις, αλλά όχι όλες, και αυτό θα πάρει χρόνο. Δεν θα μπορεί να επιστρέψει κατασχεμένα κεφάλαια, ακίνητα και γιοτ. Δεν θα μπορεί να ανοίξει εκ νέου εναέριους χώρους και λιμάνια που είναι πλέον κλειστά για Ρωσικά αεροσκάφη. Το ψήφισμα που παρουσιάστηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 26 Φεβρουαρίου επιβεβαίωσε την απομόνωση της Ρωσίας. Κανείς δεν το καταψήφισε, οπότε αφέθηκε στη Ρωσία να το σταματήσει με το βέτο της. Τρία κράτη απείχαν, αλλά κάθε άλλο μέλος του συμβουλίου ψήφισε για να απαιτήσει από τη Μόσχα να σταματήσει αμέσως την επίθεσή της και να αποσύρει τα στρατεύματά της.
Η παγκόσμια κοινωνία των πολιτών μπορεί επίσης να προκαλέσει σοβαρή ζημιά στη Ρωσία
. Στον απόηχο της επίθεσης στην Ουκρανία, η συλλογικότητα χάκερ Anonymous κήρυξε «κυβερνοπόλεμο» στη Ρωσία και ανέλαβε την ευθύνη για επιθέσεις που κατέστρεψαν αρκετούς κυβερνητικούς ιστότοπους, συμπεριλαμβανομένου αυτού του Ρωσικού υπουργείου Άμυνας, καθώς και του υποστηριζόμενου από το Κρεμλίνο μέσο ενημέρωσης RT (πρώην Russia Today). Η συλλογικότητα επίσης παραβίασε και διέρρευσε τις βάσεις δεδομένων του Ρωσικού Υπουργείου Άμυνας και του Υπουργείου Οικονομικής Ανάπτυξης. Σε αρκετές χώρες, βουλευτές και δημόσια πρόσωπα έχουν ζητήσει την αναστολή του RT. Η Foxtel το έκανε στην Αυστραλία στις 26 Φεβρουαρίου. Την επόμενη μέρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωσε ότι θα απαγορεύσει το RT και το Sputnik, σε όλα τα κανάλια διανομής (καλωδιακή, δορυφορική, IPTV κ.λπ.). Το YouTube έχει ήδη αρχίσει να αναστέλλει τη δυνατότητα ορισμένων Ρωσικών καναλιών να δημιουργούν έσοδα στο YouTube, συμπεριλαμβανομένων των καναλιών του RT σε όλο τον κόσμο. Κινητοποιείται και ο κόσμος του αθλητισμού.
Η Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών και η FIFA ανέστειλαν τη Ρωσία από το διεθνές ποδόσφαιρο και η πρώτη ακύρωσε επίσης τη συμφωνία χορηγίας της με την Gazprom. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ζήτησε την απαγόρευση των Ρώσων αθλητών. Οι εκκλήσεις για μποϊκοτάρισμα ρωσικών αγαθών και υπηρεσιών αυξάνονται. Η Ρωσία φαίνεται βέβαιο ότι θα γίνει ένα πραγματικό κράτος παρία, το οποίο δεν θα είναι πλέον επιθυμητό σε εμπορικές σχέσεις, διπλωματικές μορφές (τη δεύτερη ημέρα της επίθεσης το Συμβούλιο της Ευρώπης ανέστειλε ήδη τα δικαιώματα εκπροσώπησης της Ρωσίας), εναέριο χώρο, χώρο πληροφοριών, αθλητικούς αγώνες , και όλα τα γεγονότα που συνθέτουν τη διεθνή ζωή
Ο Πούτιν θα διατηρήσει φυσικά τις σχέσεις με την Κίνα, το Ιράν, το Πακιστάν και ορισμένα άλλα κράτη που ενδιαφέρονται λιγότερο για το σεβασμό του διεθνούς δικαίου και των αρχών της ανθρωπότητας, αλλά αυτό μπορεί να μην πείσει τους Ρώσους επιχειρηματίες, τους αθλητές και το γενικό πληθυσμό που θα πληρώσουν το τίμημα αυτής της απομόνωσης.
Συμπερασματικά η τυχόν επικράτηση του δεν είναι ούτε καν Πύρρειοςαα νίκη,απλά του δείχνει τον δρόμο ότι οι ημέρες του είναι μετρημένες στο Κρεμλίνο.
ΌΠΟΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ,ΟΤΙ Ο ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΤΟΥ ΚΡΕΜΛΊΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΕΝΟΣ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΕΞΟΔΟΣ.
