Δρ Αθανάσιος Ε.Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός αναλυτής
Η κρίση που οδήγησε στην εκδίωξη του Μπασάρ αλ Άσαντ από τη Συρία ξεκίνησε ως λαϊκή εξέγερση στα πλαίσια της Αραβικής άνοιξης το 2011. Στη συνέχεια έγινε ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος που μετεξελίχθηκε σε μια σύγκρουση με αντιπροσώπους στην οποία εμπλέκονται ορισμένοι εξωτερικοί παράγοντες. Τα επόμενα δεκατρία χρόνια, εξωτερικές παρεμβάσεις προήλθαν από τα Αραβικά κράτη του Κόλπου, τη Σιιτική Χεζμπολάχ, το Ιράν, τις Ιρακινές ένοπλες ομάδες, το Ισραήλ, τη Ρωσία, την Τουρκία και τις ΗΠΑ. Ωστόσο, τελικά, ήταν κυρίως οι ίδιοι οι Σύροι που ανέτρεψαν το καθεστώς Άσαντ, με την ανταρτική ομάδα Hei’at Tahrir al-Sham (HTS), με επικεφαλής τον Aλ Σαράα ο οποίος τώρα διαδραματίζει τον κεντρικό ρόλο.
Η οικογένεια Άσαντ κατέφυγε στη Ρωσία, όπου έλαβε άσυλο, ενώ στη Δαμασκό ο Αλ-Σαράα ξεκίνησε το έργο της οικοδόμησης μιας νέας κυβερνητικής αρχής. Πώς θα το πράξει σε μια τόσο μεγάλη, ποικιλόμορφη και πολιτικά πλουραλιστική χώρα, με πολλές ένοπλες φατρίες που θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την εξουσία ως και μια σύγκρουση σε εξέλιξη στα βορειοανατολικά, είναι το ανοιχτό ερώτημα που αντιμετωπίζει τώρα η Συρία. Οι άμεσοι γείτονες της Συρίας και οι ενδιαφερόμενες δυνάμεις από μακρύτερα, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας και των ΗΠΑ παρακολουθούν με προσοχή για να δουν πώς θα κυβερνήσει το HTS, πρώην θυγατρική της Αλ Κάιντα και εάν οι αναφορές για μετριοπάθεια του αποδεικνύονται ακριβείς ή φιλόδοξες.
Πολλοί ανησυχούν ότι η χώρα μπορεί να εμπλακεί εκ νέου σε φατριακές μάχες αν οι άτυπες συνεννοήσεις που έγιναν μεταξύ των ένοπλων ομάδων μετά την κατάρρευση του καθεστώτος εμφανίσουν υποτροπές Ορισμένοι προσεγγίζουν το άνοιγμα των γραμμών επικοινωνίας με το HTS. άλλοι συνάπτουν συμφωνίες γρήγορης επιδιόρθωσης για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. και άλλοι –ιδιαίτερα η Τουρκία, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ– χρησιμοποιούν επίσης στρατιωτική δύναμη για να αντιμετωπίσουν τις απειλές και να προωθήσουν τα συμφέροντά τους.
Τουρκία
Το καθεστώς Άσαντ ήταν ένας μακροχρόνιος αντίπαλος της Άγκυρας και η κατάρρευσή του παρουσιάζει στην Άγκυρα ευκαιρίες και προκλήσεις. Η μετατόπιση της εξουσίας μακριά από τους πρώην συμμάχους του Άσαντ, Ρωσία και Ιράν – και δεδομένου ότι η Τουρκία ανταγωνίζονταν για επιρροή στη Μέση Ανατολή – δίνει στην Άγκυρα την ευκαιρία να ενισχύσει την κυριαρχία της στη Συρία. Η Άγκυρα έχει ρεαλιστική δέσμευση με το HTS εδώ και χρόνια, δημιουργώντας δεσμούς που θα μπορούσαν τώρα να τη βοηθήσουν να κατευθύνει τις νέες αρχές στη Δαμασκό προς μια κατεύθυνση που της αρέσει.
Η πτώση του καθεστώτος θα μπορούσε επίσης να ανοίξει το δρόμο για μεγάλους αριθμούς Σύριων προσφύγων που ζουν στην Τουρκία να επιστρέψουν στα σπίτια τους, προσφέροντας στην Τουρκική κυβέρνηση ανακούφιση από αυτό που γινόταν πολιτικός πονοκέφαλος και εξάντληση των πόρων της χώρας. Αλλά αυτές οι εξελίξεις δεν έχουν επιλύσει αυτό που η Άγκυρα θεωρεί το κύριο μέλημά της για την ασφάλεια – τον σχεδόν αυτόνομο θύλακα στη βορειοανατολική Συρία που κυβερνάται από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), μια ομάδα που βοήθησε τις ΗΠΑ να νικήσουν το ISIS
Το κυρίαρχο στοιχείο των SDF είναι οι Μονάδες Προστασίας του Λαού, οι οποίες έχουν διασυνδέσεις με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), το οποίο η Τουρκία, οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν χαρακτηρίσει τρομοκρατική ομάδα. Τα μεγάλα ερωτήματα είναι τώρα πώς θα εξελιχθεί η σχέση της Άγκυρας με το HTS και πώς τόσο η Τουρκία όσο και οι πρώην αντάρτες θα αντιμετωπίσουν τους SDF. Όταν η Άγκυρα πήρε για πρώτη φορά τον αέρα της σχεδιαζόμενης επίθεσης των ανταρτών, συνέστησε προσοχή. Τούρκοι αξιωματούχοι ανησυχούσαν ότι μια επίθεση θα ωφελούσε ελάχιστα τους αντάρτες, ενώ θα προκαλούσε μια αντεπίθεση του καθεστώτος και της Ρωσίας που θα έστελνε ακόμη περισσότερους πρόσφυγες στην Τουρκία.
Η Άγκυρα δεν ανέμενε την ταχεία πρόοδο των ανταρτών μέχρι τη Δαμασκό, αλλά κινήθηκε γρήγορα για να σηματοδοτήσει την υποστήριξή της για τη νέα τάξη πραγμάτων. Ο αρχηγός της MIT Iμπραχίμ Kάλιν έκανε δημόσια εμφάνιση στη Δαμασκό τέσσερις ημέρες μετά την πτώση του καθεστώτος. Στις 14 Δεκεμβρίου, η Τουρκία άνοιξε ξανά την πρεσβεία της στη Συριακή πρωτεύουσα, την οποία είχε κλείσει το 2012.Η Τουρκία βρίσκεται σε καλή θέση για να βοηθήσει τη νέα Συρία, οικονομικά και πολιτικά. Οι Τουρκικές εταιρείες είναι έτοιμες να παίξουν ρόλο στην ανοικοδόμηση της χώρας.
Η Άγκυρα θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει στη άμβλυνση των τριβών μεταξύ των ανταγωνιστικών ανταρτικών φατριών και οι αξιωματούχοι της ενθαρρύνουν ήδη το HTS να μοιραστεί την εξουσία με άλλες ομάδες της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του αντιπροσώπου της Τουρκίας, του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA). Στις 10 Δεκεμβρίου, ο Ερντογάν εξέφρασε την ελπίδα του ότι η νέα ηγεσία της Συρίας θα υιοθετήσει μια περιεκτική προσέγγιση που θα αγκάλιαζε όλα τα τμήματα της Συριακής κοινωνίας.
Καθοριστικός παράγοντας στη σχέση της Άγκυρας με τη νέα Συρία θα είναι οι εξελίξεις στα βορειοανατολικά. Για οκτώ χρόνια, η Τουρκία πραγματοποιεί επιθέσεις κατά των SDF, αεροπορικές επιδρομές σε θέσεις των SDF και κινητοποιεί στρατεύματα της 2ης Στρατιάς που σταθμεύουν σε περιοχές της βόρειας Συρίας κατά μήκος των συνόρων (μήκους 911 χιλιομέτρων.) Ο μακροπρόθεσμος στόχος της ήταν και είναι να αποτρέψει το PKK (το οποίο θεωρεί αχώριστο από τις SDF) από τη δημιουργία ενός κράτους στη βορειοανατολική Συρία. Αλλά η Άγκυρα περιορίζεται σε αυτό το έργο από τις δυνάμεις του συνασπισμού κατά του ISIS υπό την ηγεσία των ΗΠΑ που παραμένουν στα βορειοανατολικά,(Επιχείρηση INHERENT RESOLVE)
Ισραήλ
Το τέλος του καθεστώτος Άσαντ είναι άλλο ένα πλήγμα για το Ιράν, τον κύριο περιφερειακό εχθρό του Ισραήλ, και τον «άξονα αντίστασης» μέσω του οποίου το Ιράν προσπάθησε να πολεμήσει το Ισραήλ (με αντιπροσώπους). Κρίσιμης σημασίας για το Ισραήλ, η Συρία δεν είναι πλέον ένας αξιόπιστος αγωγός που μπορεί να χρησιμοποιήσει η Τεχεράνη για να τροφοδοτήσει τον Λιβανέζικο εταίρο της, τη Χεζμπολάχ.
Τώρα, δύο απρόβλεπτα στοιχεία είναι στο μείγμα: η άνοδος του HTS, μιας Σουνιτικής Ισλαμιστικής ομάδας, σε τουλάχιστον προσωρινή εξουσία στη Δαμασκό ως και η αύξηση της επιρροής της Τουρκίας. Αυτές οι αλλαγές ώθησαν το Ισραήλ να πάρει κάποια πράγματα στα χέρια του. Ένα μέρος της εστίασης του είναι τα Υψίπεδα του Γκολάν, ένα τμήμα των οποίων το Ισραήλ κατέλαβε στον πόλεμο του 1967 και αργότερα προσαρτήθηκε. (Η κυβέρνηση Τραμπ αναγνώρισε την προσάρτηση του Ισραήλ το 2019 και η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει διατηρήσει αυτή τη θέση. Το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κόσμου εξακολουθεί να θεωρεί το Γκολάν ως κατεχόμενο έδαφος.)
Το 1974, οι ΗΠΑ μεσολάβησαν σε μια συμφωνία σύμφωνα με την οποία ο Συριακός στρατός θα αποχωρούσε από περιοχή σε πλάτος περίπου 8 χιλιομέτρων στα ανατολικά και βορειοανατολικά του κατεχόμενου από το Ισραήλ Γκολάν. Έκτοτε, η ηρεμία επικράτησε σε μεγάλο βαθμό σε αυτό το μέτωπο, αλλά η πτώση του Άσαντ προκάλεσε ανησυχίες στην Ισραηλινή κυβέρνηση. Στις 15 Δεκεμβρίου, το Ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε ένα σχέδιο 11 εκατομμυρίων δολαρίων για τον διπλασιασμό του πληθυσμού των Υψωμάτων του Γκολάν, με τον πρωθυπουργό Νετανιάχου να τονίζει ότι «η ενίσχυση των Υψωμάτων του Γκολάν ενισχύει το κράτος του Ισραήλ».
Σε αυτό το πλαίσιο, μέσα σε λίγες ώρες από την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στις 8 Δεκεμβρίου, τα Ισραηλινά στρατεύματα πέρασαν στην αποστρατικοποιημένη ζώνη. Την ίδια μέρα, ο Νετανιάχου υποστήριξε ότι το σύμφωνο του 1974 είχε «καταρρεύσει» επειδή η Συρία δεν είχε πλέον έναν λειτουργικό στρατό που θα μπορούσε να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της. Στις 9 Δεκεμβρίου, ωστόσο, ο πρεσβευτής του Ισραήλ στον ΟΗΕ Ντάνι Ντάνον υποστήριξε ότι η κυβέρνηση «παραμένει προσηλωμένη στο πλαίσιο της συμφωνίας» και ότι τα μέτρα που έχει λάβει στο Γκολάν είναι περιορισμένα και προσωρινά.
Οι δυνάμεις του έχουν επίσης λάβει θέσεις στη Συριακή πλευρά του όρους Hermon/Jabal al-Sheikh, μια στρατηγική κορυφή με θέα τη Δαμασκό, καθώς και μια σειρά από φυλάκια που εγκαταλείφθηκαν από τον Συριακό στρατό και μερικά χωριά λίγο πιο πέρα από την ουδέτερη ζώνη, συμπεριλαμβανομένου των Khader , Quneitra, Umm Batna και Madinat Baath,
Ο υπουργός άμυνας του Ισραήλ υποστήριξε ότι ο στρατός θα παραμείνει στη Συριακή πλευρά του όρους Ερμών κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Επίσης τόνισε ότι θα προσπαθήσει να συνεργαστεί με τις Συριακές κοινότητες, κυρίως τους Δρούζους και τους Κούρδους, για να αποτρέψει τις επιθέσεις στο Ισραήλ και να διαμορφώσει νέες αντιλήψεις για την ασφάλεια.
Ιράν
Η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ αποτελεί οπισθοδρόμηση για την περιφερειακή στρατηγική της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Τον Σεπτέμβριο, το Ισραήλ ενίσχυσε την εκστρατεία του εναντίον της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, του σημαντικότερου μη κρατικού εταίρου της Τεχεράνης στο δίκτυο του «άξονα της αντίστασης». Τον Οκτώβριο, μια ανταλλαγή επιθέσεων και αντεπιθέσεων με το Ισραήλ αποκάλυψε τα κενά στην αεράμυνα του Ιράν και μείωσε την παραγωγή πυραύλων του. Η ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός στον Λίβανο στα τέλη Νοεμβρίου μπορεί να παρείχε στο Ιράν μια αναβολή για να ανασυνταχθεί και να περιορίσει τη ζημιά.
Όπως λένε οι Ιρανοί αξιωματούχοι, η μοίρα του Άσαντ επισφραγίστηκε από τα δικά του αδύνατα σημεία: προέδρευε σε ένα κράτος που σαπίζει, φρουρούμενο από έναν στρατό που, όταν πιέστηκε, δεν υπερασπίστηκε σοβαρά για λογαριασμό του. Καθώς οι δυνάμεις των ανταρτών κέρδισαν γρήγορα έδαφος, ούτε το Ιράν ούτε οι εταίροι του προχώρησαν σε υποστήριξη του Άσαντ.
Οι διάδρομοι ανεφοδιασμού στο δόγμα της «προωθημένης άμυνας» του Ιράν, προς Χεζμπολάχ που κάποτε ήταν κεντρικοί στις προσπάθειές του να προβάλει ισχύ και να αποτρέψει τους αντιπάλους, αντιμετωπίστηκαν σοβαρά παρακάτω. Αν και η κυβέρνηση του Ιράν φέρεται να έχει έρθει σε επαφή με τις νέες αρχές της Συρίας υπό την ηγεσία του HTS, το σχόλιο του al-Sharaa ότι το καθεστώς Άσαντ έκανε τη Συρία «παιχνιδότοπο για τις Ιρανικές φιλοδοξίες» υποδηλώνει χαμηλό ανώτατο όριο για τις σχέσεις βραχυπρόθεσμα και αφήνει το Ιράν στα κάγκελα.
Στο μεταξύ, αντιμετωπίζει μια βραχυπρόθεσμη πρόκληση για το πώς να διατηρήσει την πρόσβαση στον Λίβανο και τους εταίρους της Χεζμπολάχ. Η συνδυασμένη σφυρηλάτηση της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και του Άσαντ τους τελευταίους δεκατέσσερις μήνες έχει αποκαλύψει τα προβλήματα με το περιφερειακό όραμα του Ιράν.
Ωστόσο, η συζήτηση στην Τεχεράνη πλαισιώνεται ως επί το πλείστον γύρω από τον επιμερισμό της ευθύνης για την αποτυχία, παρά από οποιαδήποτε εξέταση μιας νέας πορείας προς τα εμπρός. Οι αξιωματούχοι διαφωνούν για το αν ο Άσαντ αξίζει όλη την ευθύνη για την υποτίμηση των μηχανορραφιών των αντιπάλων του Ιράν ή, κατά την άποψη ορισμένων σκληροπυρηνικών, εάν η Ιρανική κυβέρνηση θα πρέπει να πάρει επίσης κάποια, σημαντική ευθύνη.
Ρωσία
Η πτώση της δυναστείας Άσαντ είναι ένα πλήγμα για την αξιοπιστία της Ρωσίας, ένα πλήγμα που εκθέτει τα όρια της ικανότητάς της (ή ίσως της προθυμίας της) να υποστηρίξει τους εταίρους ασφαλείας, τουλάχιστον όσο παραμένει απασχολημένη με μια διαρκή σύγκρουση στην Ουκρανία. Τα γεγονότα στη Συρία θα βλάψουν σχεδόν σίγουρα τη θέση της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή και παγκόσμια. Θέτουν επίσης υπό αμφισβήτηση τη συνεχιζόμενη στρατιωτική παρουσία της στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της τύχης της μοναδικής ναυτικής της βάσης σε ξένο έδαφος, της Ταρτούς στις ακτές της Μεσογειακής Συρίας.
Η Ρωσία παρενέβη στρατιωτικά στη Συρία το 2015 μετά από πρόσκληση του καθεστώτος Άσαντ. Η Μόσχα είχε ως στόχο να στείλει ένα μήνυμα στους αυταρχικούς ηγέτες που αντιμετωπίζουν παρόμοιους κινδύνους ότι η Ρωσία θα σταθεί πίσω από αυτούς. Ήθελε επίσης να προστατεύσει την πρόσβασή της στο Tartous, το μοναδικό λιμάνι στη Μεσόγειο.
Το 2015, η Ρωσία και το Ισραήλ δημιούργησαν ένα κέντρο συντονισμού που βοήθησε στην αποσυμπίεση των αντίστοιχων αεροπορικών τους επιχειρήσεων στη Συρία. Τα Αραβικά κράτη του Κόλπου άρχισαν επίσης να αντιμετωπίζουν τη Ρωσία διαφορετικά –αναγνωρίζοντας τη Μόσχα ως ισχυρό περιφερειακό παράγοντα που δεν μπορούσαν να αγνοήσουν– και αυξάνοντας την οικονομική συνεργασία μαζί της. Αλλά η προσοχή της Ρωσίας τραβήχτηκε τελικά αλλού. Η εισβολή της στην Ουκρανία το 2022 επιτάχυνε τη σταδιακή αποχώρηση της φρουράς της από τη Συρία. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2024, είχαν απομείνει μόνο δύο τάγματα Ρωσικού στρατιωτικού προσωπικού και μία μοίρα Ρωσικών αεροσκαφών.
Η ποιότητα των Ρώσων διοικητών στη Συρία υποχώρησε επίσης, με τη Μόσχα να στέλνει αξιωματικούς στη Συρία που είχαν κακές επιδόσεις στην Ουκρανία. Ούτε η Ρωσία διέθετε εφεδρείες που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν γρήγορα σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, αφήνοντας το καθεστώς Άσαντ εκτεθειμένο . Η Ρωσία μπορεί να είχε υπερεκτιμήσει την ανθεκτικότητα του καθεστώτος Άσαντ. Πηγές κοντά στη Ρωσική κυβέρνηση αναφέρουν ότι ο Ρωσικός στρατός πίστευε ότι ο Συριακός στρατός, ο οποίος ήταν αριθμητικά ανώτερος από τις δυνάμεις των ανταρτών, θα μπορούσε να αντισταθεί σε οποιαδήποτε επίθεση των ανταρτών ή, τουλάχιστον, να υπερασπιστεί τη Δαμασκό.
Η Ρωσία είχε αποσύρει περίπου 500 στρατιώτες από τη Συρία, μαζί με μεγάλη ποσότητα βαρέως εξοπλισμού, και διεξήγαγε συζητήσεις με το HTS για την απομάκρυνση περισσότερων. Επομένως, δεν είναι σαφές αν το Κρεμλίνο μπορεί να διατηρήσει τις βάσεις ή για πόσο καιρό. Γενικά, η Ρωσία επιδιώκει να συνεργάζεται με τις κατεστημένες αρχές όπου έχει συμφέροντα. Αλλά θα αντιμετωπίσει προκλήσεις για να εξασφαλίσει έναν ρόλο στην εσωτερική πολιτική της Συρίας, καθώς δεν έχει πολλά να προσφέρει στις νέες αρχές, οι οποίες έχουν ζωντανές αναμνήσεις από τη Ρωσία ως τη χώρα της οποίας τα πολεμικά αεροσκάφη έπληξαν τις τάξεις των ανταρτών και βομβάρδισαν νοσοκομεία σε πόλεις που ελέγχονταν από την αντιπολίτευση.
Ηνωμένες Πολιτείες
Όπως και άλλες χώρες, οι ΗΠΑ έμειναν ξαφνιασμένες από τα δραματικά γεγονότα στη Συρία.
Αμέσως μετά την έναρξη της επίθεσης των ανταρτών, η κυβέρνηση Μπάιντεν κατέληξε σε τρία συμπεράσματα. Πρώτο, δεν υπήρχε λόγος να τεθούν οι ΗΠΑ στο επίκεντρο σε ό,τι εκτυλισσόταν στη Συρία, και πράγματι η καλύτερη κίνηση της Ουάσιγκτον θα ήταν να παρατηρήσει και να προετοιμαστεί για απρόοπτα. Δεύτερο, το καθεστώς Άσαντ και οι εταίροι του δεν μπορούσαν πλέον να υπερασπιστούν αποτελεσματικά τα εδάφη που κατείχαν, είτε λόγω έλλειψης ικανότητας είτε λόγω έλλειψης βούλησης. Και τρίτο ήταν πολύ πιθανό το καθεστώς να έπεφτε και, αν έπεφτε, οι ΗΠΑ θα έπρεπε να εμπλακούν με το νικηφόρο HTS παρά την ιστορία και το νομικό καθεστώς της οργάνωσης ως χαρακτηρισμένης τρομοκρατικής ομάδας.
Οι ΗΠΑ δεν συμμετείχαν στην αστραπιαία ανατροπή του καθεστώτος, αλλά παραμένουν βαθιά δεσμευμένες στις συριακές υποθέσεις μέσω της στρατιωτικής τους παρουσίας στη χώρα και των αλληλεπικαλυπτόμενων καθεστώτων κυρώσεων που έχουν επιβάλει στη Δαμασκό, μερικά από τα οποία ίσχυαν εδώ και δεκαετίες, όταν ο Χαφέζ αλ- Ο Άσαντ ήταν στην εξουσία.
Περίπου 900 στρατιωτικοί των ΗΠΑ έχουν αναπτυχθεί στην ανατολική και νότια Συρία. Η παρουσία τους στη Συρία χρονολογείται από το 2015, όταν οι ΗΠΑ συντόνισαν την επιχείρηση κατά του ISIS . Αυτή η αποστολή, που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ, επικεντρώθηκε στη συνεργασία με τις SDF, η οποία προκάλεσε σημαντικές τριβές με την Τουρκία, έναν σύμμαχο του ΝΑΤΟ. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ εξακολουθούν να βοηθούν τους SDF κατά του ISIS και στη διαχείριση στρατοπέδων που κρατούν δεκάδες χιλιάδες οικογένειες που συνδέονται με το ISIS ..
Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι/CENTCOM ανησυχούν ότι η Τουρκία και το SNA θα πιέσουν πιο ανατολικά, επιχειρώντας να απομακρύνουν τους SDF, τον αντιτρομοκρατικό εταίρο της Ουάσιγκτον στη χώρα. Προς το παρόν, οι ΗΠΑ επιδιώκουν πρώτα να περιορίσουν τις επιθέσεις που υποστηρίζονται από την Τουρκία κατά των SDF και στη συνέχεια να μεσολαβήσουν για μια συμφωνία μεταξύ της Άγκυρας και της ομάδας υπό την ηγεσία των Κούρδων.
Οι ΗΠΑ δεν έχουν επί του παρόντος σχέδια να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από τη Συρία, αλλά οι απόψεις της νέας κυβέρνησης Τραμπ για το θέμα είναι ασαφείς. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, ο εκλεγμένος πρόεδρος επιδίωξε επανειλημμένα να αποσύρει δυνάμεις από τη χώρα.Οι ΗΠΑ άρχισαν γρήγορα να εμπλέκονται με το HTS, αλλά μια τέτοια διπλωματία θα έχει όρια όσο η Ουάσιγκτον διατηρεί σε ισχύ τις κυρώσεις που υπονομεύουν τις προσπάθειες ανοικοδόμησης της Συρίας.
Προς το παρόν, δεν υπάρχουν σχέδια για μείωση των κυρώσεων, αν και βρίσκεται σε εξέλιξη μια έντονη συζήτηση σχετικά με τον τρόπο μετριασμού των επιπτώσεών τους. Αυτά τα μέτρα είναι απίθανο να είναι επαρκή, αλλά απαιτείται μία ευρύτερη προσπάθεια για την πραγματική ελάφρυνση των κυρώσεων ,χωρίς την οποία η μετάπτωση της Συρίας ενδέχεται να διατρέχει σημαντικό κίνδυνο.
