ΕΦΥΓΕ …ΣΕ 5 ΓΛΩΣΣΕΣ ΣΗΜΕΡΑ…/ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΤΥΝΗΣΙΑΣ.ΕΘΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ.
.Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Στασιμότητα παρατηρείται σε όλο το φάσμα των επαφών ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία, για τη Ουκρανία μετά από εκείνες τις διμερείς επαφές στη Σαουδική Αραβία προ εβδομάδων που δεν απέδωσαν αποτελέσματα,και απλώς φέρεται να έχουν εκνευρίσει τον Τραμπ και τους Δυτικούς σύμμαχους.Αποκλειστικά υπεύθυνη θεωρείται η Ρωσία που εμμένει σε σειρά αιτημάτων που βαίνουν πέραν των αυστηρά διμερών Κιέβου-Μόσχας. Την ίδια στιγμή η Ρωσία βάλει κατά Ουκρανικών στόχων σε όλη την επικράτεια,ενώ πολλαπλασιάζονται τα πλήγματα σε αμάχους,σε πολιτικούς στόχους,σε παιδικούς σταθμούς,με αποτέλεσμα να χάνουν τη ζωή τους άμαχοι και ιδιαίτερα παιδιά.
Ο Πούτιν συστηματικά και προκλητικά υπεκφεύγει να απαντήσει στην πρόταση κατάπαυσης του πυρός του Ντόναλντ Τραμπ, απαριθμώντας σειρά απαράδεκτων και πρόσθετων απαιτήσεων που καθιστούν οποιαδήποτε ουσιαστική πρόοδο απίθανη. Αξιωματούχοι στο Κίεβο ελπίζουν ότι η απροθυμία του Πούτιν να αγκαλιάσει την πρωτοβουλία κατάπαυσης του πυρός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ θα βοηθήσει να πειστούν οι Αμερικανοί ότι ο αυταρχικός ηγέτης του Κρεμλίνου δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον τερματισμό του πολέμου για αυτό και η στασιμότητα είναι δεδομένη.
Πολλοί στην Ουκρανία έχουν απογοητευτεί από τις πρόσφατες θεωρητικολογίες των ΗΠΑ ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για σοβαρές ειρηνευτικές συνομιλίες και έχουν επισημάνει τη σταθερή και εμμονική στάση του Κρεμλίνου ως απόδειξη της αποφασιστικότητας του Πούτιν να πολεμήσει. για αρκετό χρονικό διάστημα ακόμη. Υποστηρίζουν ότι η τρέχουσα συζήτηση για πιθανούς συμβιβασμούς και εδαφικές παραχωρήσεις αντανακλά μια θεμελιωδώς ελαττωματική κατανόηση των μαξιμαλιστικών κινήτρων πίσω από την εισβολή της Ρωσίας.
Οι Ουκρανοί αισθάνονται ότι έχουν μια πολύ πιο ρεαλιστική άποψη για τις πραγματικές προθέσεις της Ρωσίας. Είναι πεπεισμένοι ότι ο Πούτιν δεν θα είναι ποτέ ικανοποιημένος με περιορισμένα εδαφικά κέρδη, επειδή στην πραγματικότητα δεν αγωνίζεται για γη στην Ουκρανία. Αντ ‘αυτού, διεξάγει έναν πόλεμο ενάντια στην ίδια την ύπαρξη ενός ξεχωριστού Ουκρανικού κράτους και έθνους. Αυτός ο ανατριχιαστικός στόχος υπονομεύει ολόκληρη την έννοια της συμβιβαστικής ειρήνης. Με απλά λόγια, δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική μέση λύση μεταξύ της Ρωσικής γενοκτονίας και της Ουκρανικής εθνικής επιβίωσης.Για αυτό και στο βάθος οι όποιες επαφές έχουν βαλτώσει.
Ο Λευκός Οίκος του Τραμπ δεν είναι ο πρώτος που εκτιμά εσφαλμένα την έκταση των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών του Πούτιν στην Ουκρανία. Σε πολλές περιπτώσεις, η προηγούμενη κυβέρνηση Μπάιντεν κήρυξε την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ως «στρατηγική αποτυχία» ενώ επεσήμανε το εξαιρετικά υψηλό κόστος που καταβάλλεται από το Κρεμλίνο όσον αφορά τις στρατιωτικές απώλειες και τις οικονομικές ζημιές.
Ενώ οι δημοκρατικοί ηγέτες πρέπει να ανησυχούν για τα ποσοστά αποδοχής και τους οικονομικούς δείκτες, ο Πούτιν έχει απομακρύνει σχεδόν όλες τις πιθανές πηγές εγχώριας αντιπολίτευσης και είναι ελεύθερος να επικεντρωθεί στην εξασφάλιση της θέσης του στη Ρωσική ιστορία. Από τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, δεν έχει κρύψει το γεγονός ότι θεωρεί την κατάρρευση της ΕΣΣΔ ως τραγωδία και θεωρεί την παγκόσμια τάξη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο ως αδικία. Κυρίως, η Ουκρανία έχει έρθει να ενσαρκώσει και τα δύο αυτά “παράπονα”. Ο Πούτιν πιστεύει ακράδαντα ότι δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα επιτύχει την ιστορική αποστολή του να αντιστρέψει την ετυμηγορία του 1991 και να αναβιώσει τη Ρωσική Αυτοκρατορία χωρίς πρώτα να σβήσει την Ουκρανική ανεξαρτησία..Ως εκ τούτου στις σχετικές διπλωματικές επαφές παραμένει ι αρνητικός και συστηματικά παραπλανά΄τον όχι και τόσο καλό γνώστη των γεωπολιτικών Αμερικανό πρόεδρο.
Η εμμονή του Πούτιν με την Ουκρανία έχει γίνει όλο και πιο εμφανής τις τελευταίες δύο δεκαετίες, καθώς η εκστρατεία του για την υποταγή της χώρας έχει κλιμακωθεί από την πολιτική παρέμβαση στη στρατιωτική επέμβαση. Το 2004, οι προσπάθειές του να νοθεύσει τις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας και να εγκαταστήσει έναν υποψήφιο φιλικό προς το Κρεμλίνο γύρισε μπούμερανγκ καταστροφικά και βοήθησε να πυροδοτηθεί η Πορτοκαλί Επανάσταση. Δέκα χρόνια αργότερα, απάντησε σε μια άλλη Ουκρανική επανάσταση υπέρ της δημοκρατίας κατάσχοντας την Κριμαία και εισβάλλοντας στην ανατολική Ουκρανία.
Στα χρόνια που ακολούθησαν την έναρξη της στρατιωτικής επιθετικότητας της Ρωσίας, σταδιακά έγινε όλο και πιο προφανές ότι η περιορισμένη εισβολή του 2014 δεν παρέδιδε το επιθυμητό αποτέλεσμα μιας φιλορωσικής Ουκρανίας. Αντίθετα, η επίθεση της Ρωσίας ενίσχυε μόνο τη δέσμευση της Ουκρανίας να στραφεί προς τα δυτικά και να επιδιώξει ένα ευρωατλαντικό μέλλον. Αντί να αναγνωρίσει τις αντιπαραγωγικές συνέπειες της στρατιωτικής του εκστρατείας, ο Πούτιν επέλεξε να αυξήσει ακόμη περισσότερο το διακύβευμα εξαπολύοντας τη μεγαλύτερη Ευρωπαϊκή εισβολή από τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τα τελευταία τρία χρόνια, ο Πούτιν έχει γίνει όλο και πιο ανοιχτός σχετικά με την πρόθεσή του να διαγράψει εντελώς την Ουκρανία. Έχει κηρύξει τις κατεχόμενες ουκρανικές περιοχές ως Ρωσικές και έχει συγκρίνει την εισβολή του με τις αυτοκρατορικές κατακτήσεις του Ρώσου κυβερνήτη Πέτρου του Μεγάλου. Η άγρια αντι-Ουκρανική ρητορική έχει εκτραχυνθεί τόσο πολύ στα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης που οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ πιστεύουν ότι μπορεί να συνιστά γενοκτονία.Οι Ουκρανοί μάχονται δυνατά και δεν αποδέχονται ότι είναι με τους Ρώσους “ένας λαός”
Η απώλεια της Ουκρανίας είναι ο χειρότερος εφιάλτης του Πούτιν. Από τότε που έγινε μάρτυρας της κατάρρευσης της σοβιετικής εξουσίας ενώ υπηρετούσε ως νεαρός αξιωματικός της τότε KGB στην Ανατολική Γερμανία, έχει στοιχειωθεί από οράματα για τα κινήματα εξουσίας που ανατρέπουν αυτοκρατορίες
Ο Πούτιν γνωρίζει ότι η εισβολή στην Ουκρανία θα καθορίσει ολόκληρη τη βασιλεία του και θα αποφασίσει τη μελλοντική μοίρα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ενώ μπορεί να είναι έτοιμος να συζητήσει μια στρατηγική παύση στις εχθροπραξίες εάν μπορούν να γίνουν όροι κατάπαυσης του πυρός για να ευνοήσουν τη Μόσχα, δεν θα αποδεχθεί ποτέ την ύπαρξη ενός ξεχωριστού και πραγματικά ανεξάρτητου Ουκρανικού κράτους στα σύνορα της Ρωσίας.
Για δεκαετίες, οι δυτικοί ηγέτες έχουν κάνει το λάθος να δουν τον Πούτιν μέσα από το πρίσμα του δικού τους πολιτικού πραγματισμού, ενώ υποτιμούν τη σημασία της ρεβιζιονιστικής αυτοκρατορικής ιδεολογίας του. Μετά από τρία χρόνια ολοκληρωτικού πολέμου στην καρδιά της Ευρώπης, δεν υπάρχει πλέον καμία δικαιολογία για τέτοιους ευσεβείς πόθους.
Συνεπώς είναι δεδομένο να μην προωθούνται οι επαφές με το Κίεβο,για λόγους υπερφιλοδοξιών ,στρατιωτικούς,γεωγραφικούς και αρρωστημένα ως και ανεδαφικά ιστορικούς δεν πρόκειται παρά τις πιέσεις Τραμπ να “βάλει νερό στο κρασί του”. Άρα προσπαθεί να κερδίσει χρόνο παραπληροφορεί τον Τραμπ και δεν ενδιαφέρεται για τη λήξη του πολέμου.Η αποτυχία των ΗΠΑ είναι εμφανέστατη.Την στάση Τραμπ απέναντι στον Πούτιν και τα ευχολόγια επέκριναν σήμερα οι πολιτικές ηγεσίες της Γαλλίας,της Πολωνίας και των Βαλτικών κρατών.
