Γιατί οι Ουκρανοί είναι τόσο επιφυλακτικοί για τις Συνθήκες και τις  Διεθνείς συμφωνίες. Τι διδάσκει η ιστορία.

ΜΕΡΟΣ Α

 Ουδετεροποιώντας και περιθωριοποιώντας το περί αήττητου αφήγημα του Πούτιν.

Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος

Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής

Καθώς οι Αμερικανοί διαπραγματευτές προσπαθούν να επιτύχουν μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, -εκτός από μια συμφωνία πόρων με το Κίεβο- αντιμετωπίζουν το βάρος μιας ιστορίας που δύσκολα μπορούν να επεξεργαστούν.

Η Ουκρανική κυβέρνηση υπέγραψε ένα “μνημόνιο πρόθεσης ” την Πέμπτη 17 Απριλίου, με τις ΗΠΑ σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να”συνεργαστούν’ στο δυνητικά επικερδές  έργο της εξόρυξης του ορυκτού πλούτου  της χώρας .

Αλλά όποιος είχε μια βιαστική ματιά στα πρώτα προσχέδια της πραγματικής συμφωνίας θα αναγνωρίσει αυτό που είναι δηλαδή”μια κομπίνα προστασίας χωρίς την προστασία” Τραμπικής μορφής ,όπως ανέφερε ο πρώην υπεξ των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν.Στο μεταξύ, στο στρατιωτικό μέτωπο, οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί “ανούσια συγκαλύπτουν” ένα πλαίσιο κατάπαυσης του πυρός που παρουσιάζεται από τους απεσταλμένους του Τραμπ: τον Μάρκο Ρούμπιο, τον Στιβ Γουίτκοφ και τον Κιθ Κέλογκ. Οι λεπτομέρειες είναι ασαφείς, αλλά οι ευρύτερες πινελιές δείχνουν ότι οποιαδήποτε ανακωχή -αν επιτευχθεί και υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ- θα ισοδυναμεί με κατευνασμό του τσάρου  της  σύγχρονης Ρωσίας.

Αν κάτι έχει γίνει σαφές σε σχέση με τις διαπραγματευτικές ομάδες που προσπαθούν να εξασφαλίσουν κάποια ειρηνευτική  συμφωνία, είναι ότι οι εκπρόσωποι των ΗΠΑ είναι έξω από τα νερά τους – όχι μόνο όσον αφορά τη διαπραγματευτική εμπειρία- αλλά κυρίως στην κρίσιμη σημασία της κατανόησης των ιστορικών λεπτών εμπειριών που ενημερώνουν τους στρατηγικούς στόχους για τη λήψη αποφάσεων κάθε πλευράς.Μια γρήγορη ματιά στην ιστορική εμπειρία της Ουκρανίας με διάφορα μνημόνια και συνθήκες θα  ρίξει λίγο φως στο γιατί οι Ουκρανοί είναι σοφότεροι  με το να  είναι τόσο προσεκτικοί.Οι Αμερικανοί  νεο-διαπραγματευτές δεν γνωρίζουν την πολυπλοκότητα της πονεμένης Ουκρανικής ιστορίας.Αιματοβαμμένες  εκτάσεις του 20ου αιώναΑκόμη και οι μη ιστορικοί γνωρίζουν ότι η πιο πρόσφατη ιστορία της Ουκρανίας είναι γεμάτη με βίαιο θάνατο σε κατακλυσμική κλίμακα.Το 1941, όταν η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση, ο Χίτλερ αρνήθηκε κατηγορηματικά να αποδεχθεί τη διακήρυξη ή μάλλον διακήρυξη της ανανέωσης της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας που έγινε στο Λβιβ στις 30 Ιουνίου και προχώρησε στα σχέδιά του να εξοντώσει τον Ευρωπαϊκό Εβραϊσμό και να υποτάξει τους Ουκρανούς και άλλους ανατολικούς Σλάβους.Το Ολοκαύτωμα  τέθηκε σε κίνηση, κατά το οποίο περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Εβραίοι πυροβολήθηκαν μέχρι θανάτου στα δάση και τις πόλεις της Ουκρανίας και υπερδιπλάσιος από αυτόν τον αριθμό μη Εβραίων Ουκρανών δολοφονήθηκε  κατά τη διάρκεια της κατοχής.Το Babyn Yar, η χαράδρα στην άκρη του Κιέβου όπου δολοφονήθηκαν περισσότεροι από 100.000 κυρίως Εβραίοι Ουκρανοί, έγινε, με την πάροδο του χρόνου, μια μαρτυρία του τι συμβαίνει όταν οι ξένοι έρχονται να εκμεταλλευτούν τους  φυσικούς πόρους της Ουκρανίας. Ομοίως, μια δεκαετία πριν, όταν οι Μπολσεβίκοι κολεκτιβοποίησαν  τον Ουκρανικό αγροτικό πλούτο, αποφάσισαν να συντρίψουν ταυτόχρονα τον πυρήνα της αντίστασης στις πολιτικές των άθλιων Μπολσεβίκων: Δηλαδή  την Ουκρανική διανόηση και την αγροτιά. Τον χειμώνα του 1932-33 περίπου τέσσερα εκατομμύρια Ουκρανοί έχασαν τη ζωή τους στο Χολοντόμορ, τον κατασκευασμένο λιμό του Στάλιν. Ωστόσο, στα τέλη του 1933 οι ΗΠΑ συνήψαν διπλωματικές σχέσεις με την τότε  ΕΣΣΔ και το επόμενο έτος το εγκληματικό ολοκληρωτικό κράτος έγινε δεκτό ως μέλος της Κοινωνίας  των Εθνών. Παρά το γεγονός ότι πολλοί Μπολσεβίκοι ήταν εθνοτικά Ουκρανοί, η εισβολή τους στη ζωή του χωριού θεωρήθηκε περισσότερο σαν ξένη εισβολή.
Οι σκοτεινές συνθήκες και οι συμφωνίες που εξακολουθούν να θυμούνται οι ΟυκρανοίΟι περισσότεροι από τους σημερινούς Αμερικανούς διαπραγματευτές  του Τραμπ καλούνται  να θυμηθούν το Μνημόνιο της Βουδαπέστης του 1994, με το οποίο η  τότε πρόσφατα ανεξάρτητη Ουκρανία παραιτήθηκε από το τεράστιο πυρηνικό της οπλοστάσιο με αντάλλαγμα δεσμεύσεις εδαφικής ακεραιότητας. Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο – και οι δύο υπογράφοντες μαζί με τη Ρωσία – αγνόησαν  το μνημόνιο το 2014, όταν η Ρωσία προσάρτησε  παράνομα την Κριμαία. Τώρα η κυβέρνηση Ζελένσκι κατάφερε να συμπεριλάβει μια σύνδεση  στο τρέχον σχέδιο της συμφωνίας για τα ορυκτά..
Αλλά λίγοι μη Ουκρανοί θυμούνται ότι το 1918, όταν η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόβσκ υπογράφηκε εν μέσω του χάους του τσαρικού στρατού που κατάρρεε, οι  Γερμανοί, Ουκρανοί και Μπολσεβίκοι όλοι αγωνίστηκαν για την κατοχή του Κιέβου και άλλων Ουκρανικών εδαφών, της νεοσύστατης κοινοβουλευτικής κυβέρνησης της Ουκρανίας(της Κεντρικής Ράντα), που αφοσιώθηκε απρόθυμα  στο να προμηθεύσει τις Κεντρικές Δυνάμεις με τρόφιμα με αντάλλαγμα τη στρατιωτική τους βοήθεια.Ήταν ουσιαστικά μια εκβιαστική συμφωνία. Η Ουκρανία δεν ήταν σε θέση να προμηθεύσει την απαιτούμενη ποσότητα σιτηρών και ένας συνδυασμός παραγόντων – συμπεριλαμβανομένης της κατάρρευσης της Γερμανίας στο δυτικό μέτωπό τους κατά τη διάρκεια του Α ‘Παγκοσμίου Πολέμου και της Επανάστασης των Μπολσεβίκων στη Ρωσία – οδήγησε σε χρόνια χάους και εμφύλιο πόλεμο στην Ουκρανία.Όπως το περιγράφει ο ιστορικός Orest Subtelny στο κορυφαίο του έργο, «Ουκρανία: μια Ιστορία»: «Το σύνολο του χάους του 1919 κατέκλυσε την Ουκρανία. Πράγματι, στη σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης καμία χώρα δεν βίωσε τέτοια πλήρη αναρχία, πικρές εμφύλιες διαμάχες και πλήρη κατάρρευση της εξουσίας όπως  η Ουκρανία τότε . Έξι διαφορετικοί στρατοί – εκείνοι των Ουκρανών, των Μπολσεβίκων, των Λευκών, των Εντάλων, των Πόλων και των αναρχοκομμουνιστών του  Νέστορ Μαχνό – ενεργούσαν στο έδαφός της .Το Κίεβο άλλαξε χέρια πέντε φορές σε λιγότερο από ένα χρόνο…»Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές δεν έχουν αντιληφθεί  την πολυπλοκότητα της Ουκρανικής πολιτικής στον απόηχο του Α ‘Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά οι Ουκρανοί σίγουρα θυμούνται.Σίγουρα, οι πονηροί  Ρώσοι διαπραγματευτές έχουν επίσης μελετήσει τις δικές τους ερμηνείες αυτών των γεγονότων, ειδικά προκειμένου να κεφαλαιοποιήσουν τις ιστορικές αδυναμίες της Ουκρανίας.Δρομολόγια  αίματος της ιστορίας Ενώ η ιστορία μπορεί να μην επαναλαμβάνεται ακριβώς (αντίθετη με την παροιμία), σίγουρα δημιουργεί  ομοιοκαταληξία. Και για τους Ουκρανούς, ορισμένες πτυχές αυτής της ιστορίας ομοιοκαταληκτούν σαν ένα ενοχλητικό τραγούδι που στεγάζεται στο μυαλό τους
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Συνθήκη του Αντρούσοβο του 1667, όταν ό,τι απέμεινε από το Κοζακικό  Χετμανάτε μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες πολέμου χωρίστηκε μεταξύ του Τσάρντομου της Ρωσίας και της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Τα πάντα στην αριστερή (ανατολική) όχθη του Ντνίπρο, μαζί με το Κίεβο στη δεξιά όχθη, πήγαν στη Μόσχα. Τα πάντα στη δεξιά (δυτική) όχθη  (εξαιρουμένου του Κιέβου) πήγαν στην Πολωνία. Τα αραιοκατοικημένα τμήματα γης  γύρω από τη Ζαπορίζια, όπου οι Κοζάκοι εξακολουθούσαν να ζουν μάλλον ελεύθερα, κυβερνιόταν από κοινού μεταξύ Μόσχας και Βαρσοβίας ως συγκυριαρχία, που προοριζόταν ως ουδέτερη ζώνη για να κρατήσει τους Τάταρους και τους Τούρκους σε απόσταση. Η συνθήκη υπογράφηκε μετά από χρόνια πολέμου που πυροδοτήθηκε από την εξέγερση των Κοζάκων  της Ζαπορίζια του Βόχνταν Χμελνίτσκι το 1648 κατά των καταπιεστικών Πολωνών πολιτικών.Από τον 15ο έως τον 17ο αιώνα, η Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία βίωσε μια πραγματική έκρηξη εκμετάλλευσης  χρυσού καθώς επεκτάθηκαν σε Ουκρανικό έδαφος μετά την υποχώρηση των ορδών της Μογγολίας. Ο χρυσός, ωστόσο, ήταν σιτάρι.  Ο Χμελνίτσκι  χρησιμοποίησε μακροχρόνια δυσαρέσκεια κατά των Πολωνών και των Εβραίων για να ενώσει τους Κοζάκους ενάντια στην Πολωνική αριστοκρατία.Η εξέγερση, αρχικά επιτυχής αν και ήταν δύσκολο να διατηρηθεί εναντίον ενός ανώτερου Πολωνικού στρατού, ώθησε τους Κοζάκους στη Συμφωνία του Περειασλάβ του 1654, που προσκάλεσε τα Τσαρικά  στρατεύματα στην Ουκρανία (και την οποία αρκετοί  Ουκρανοί αναφέρουν μέχρι σήμερα.) Με απλοποιημένους όρους, οδήγησε σε τρεισήμισι αιώνες Ρωσικής κυριαρχίας πάνω στην Ουκρανία.Οι συνέπειες είναι σαφείς από το γεγονός ότι εκείνα τα πρώτα χρόνια μετά τη Συνθήκη του Αντρούσοβο  έχουν γίνει γνωστές στους Ουκρανούς ιστορικούς ως «Η καταστροφή». Η ίδια εποχή στην ιστορία της Πολωνικής ιστορίας αναφέρεται σήμερα ως «Ο κατακλυσμός».Όσο πιο μακριά στην ιστορία πηγαίνουμε  τόσο περισσότερο ακούμε αυτά τα ίδια μοτίβα. Οι Μογγόλοι εισέβαλαν και το 1240 και κατέλαβαν  το Κίεβο. Αλλά ακόμη και πριν από τους Μογγόλους, το Κίεβο δεν είχε ακόμη ανακάμψει από την καταστροφή του το 1169 στα χέρια του «αδελφού γείτονά του», του Αντρέι Μπογκολιυφσκι  από το Vladimir-Sudzal (η Μόσχα ήταν παρά μόνο ένα χωριό εκείνη την εποχή), που πυροδοτήθηκε από μια διαμάχη επιτυχίας.Πριν ακόμη και οι Σλάβοι εμφανιστούν σε μεγάλο μέρος της επικράτειας που σήμερα είναι γνωστή ως Ουκρανία, οι αρχαίοι Έλληνες εγκατέστησαν  φυλάκια στη Μαύρη Θάλασσα  για να υποστηρίξουν τη   Μάγκνα Γκράνα  με δημητριακά και σκλάβους από την ενδοχώρα, σύμφωνα με τον ιστορικό Σέρχιι Πόκχι στις “Πύλες της Ευρώπης: μια Ιστορία της Ουκρανίας”Οι μορφωμένοι Ουκρανοί γνωρίζουν αυτές τις λεπτομέρειες. Αλλά όλοι οι Ουκρανοί έχουν αισθανθεί – και συχνά υποφέρουν – τις επιπτώσεις της γεωγραφικής τους θέσης ως θεματοφύλακες μιας πλούσιας γης εύκολα προσβάσιμης από όλες τις κατευθύνσεις.Η τότε  βιασύνη περί του χρυσού μπορεί κάλλιστα να συνεπάγεται ουράνιο, λίθιο και σπάνιες γαίες που πολλοί από αυτούς που διαπραγματεύονται το μέλλον της Ουκρανίας δεν έχουν ακούσει ποτέ. . Αλλά μόνο οι Ουκρανοί αντιμετωπίζουν την προοπτική να είναι ανεπίσημα θαμμένοι στη γη τους γεμάτο πλούτο.ΜΕΡΟΣ Β 
Αμφισβητώντας το μυθοπλαστικό κατασκεύασμα  και τη προπαγάνδα του ΚρεμλίνουΜέχρι στιγμής η Μόσχα φαίνεται να έχει την άκρη στη διαμόρφωση των αφηγήσεων που κυκλοφορούν στην Ουάσιγκτον σχετικά με τον Ρωσο-Ουκρανικό Πόλεμο. Είναι επιτακτική ανάγκη η Δύση να νικήσει τη Ρωσία στη γνωστική μάχη.Η στρατηγική  τέχνη της υπερπραγματικότητας του Κρεμλίνου – η σχεδιασμένη κατάσταση της αιώρησης  μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας – έχει γίνει ένα από τα πιο ισχυρά εργαλεία του στον σύγχρονο πόλεμο. Γνωστή ως maskirovka,βασίζεται σε προπαγάνδα  και εξαπάτηση  για να διογκώσει τις αντιλήψεις για τη Ρωσική  εξουσία και να συσκοτίσει τα τρωτά της σημεία.Η ξαφνική αδιαμφισβήτητη κατάρρευση του  Ασαντικού Συριακού καθεστώτος-κάποτε ακρογωνιαίος λίθος της επιρροής της Μόσχας στη Μέση Ανατολή και ένα βασικό Ρωσικό προτεκτοράτο- υπογραμμίζει μια βαθιά παγκόσμια ταπείνωση για τη Ρωσία, αποκαλύπτοντας μια έντονη ανικανότητα που έρχεται  σε αντίθεση με τον αυτοαποκαλούμενο ρόλο της ως κυρίαρχη γεωπολιτική δύναμη. Σε συνδυασμό με τη δολοφονία ενός ανώτατου στρατηγού στην καρδιά της Μόσχας και την επίμονη αποτυχία στην Ουκρανία, αυτά τα γεγονότα απαιτούν  μια κρίσιμη επανεξέταση της περιβόητης αφήγησης του Κρεμλίνου για αήττητο.Από την πλήρους κλίμακας εισβολή της στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, η Ρωσία έχει σταθερά και συνολικά διαστρεβλώσει   τις στρατιωτικές της αποτυχίες στην πρόοδο του πολέμου. Το Κρεμλίνο έχει παρουσιάσει ένα αφήγημα γρήγορων νικών και ελάχιστων απωλειών, σε αντίθεση με αξιόπιστες, ανεξάρτητες εκτιμήσεις. Τα Ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης έχουν υποβαθμίσει συστηματικά την Ουκρανική αντίσταση και υπερβάλουν τις Ρωσικές στρατιωτικές επιτυχίες, δημιουργώντας μια παράλληλη πραγματικότητα για την εγχώρια κατανάλωση και τον διεθνή εκφοβισμό.Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα είναι η απεικόνιση του Κρεμλίνου ‘της Μάχης του Κιέβου” στα πρώτα στάδια του πολέμου. Παρά το γεγονός ότι απέτυχε να καταλάβει την Ουκρανική πρωτεύουσα και υπέστη σημαντικές απώλειες, η απύθμενη Ρωσική προπαγάνδα  χαρακτήρισε την απόσυρση ως στρατηγική ‘χειρονομία καλής θέλησης’. Αυτή η τάση για στρατιωτική επιτυχία είναι  συνέχεια μιας μακροχρόνιας Ρωσικής παράδοσης  δηλαδή της διόγκωσης της στρατιωτικής ικανότητας μέσω της προπαγάνδας.
Ιστορικοί παραλληλισμοί: Σοβιετική προπαγάνδα εναντίον πραγματικότητας Όταν έρχεται αντιμέτωπος στο φυσικό θέατρο της μάχης, ο Ρωσικός στρατός συχνά αθετεί την τακτική της δύναμης όπου η ανθρώπινη ζωή, ειδικά η Ρωσική, είναι αναλώσιμη. Η Βρετανική Υπηρεσία  Στρατιωτικών Πληροφοριών  το εκτιμά αναλίει αυτό  από τον Φεβρουάριο  του 2022.700.000 Ρώσοι έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί από την έναρξη του πολέμου, με τα Ρωσικά στρατεύματα να έχουν κατά μέσο όρο 1.400 νεκρούς ημερησίως  Ίσως η πιο σημαντική επιτυχία του Πούτιν στον πόλεμο της Ουκρανίας ήταν η αποτροπή ενός Ρωσικού αυτογκόλ με τον περιορισμό του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2023.
“Ένα ψέμα που λέγεται αρκετές φορές γίνεται αλήθεια’ είναι ένα απόσπασμα που αποδίδεται στον Λένιν. Αποδίδεται και στον  χιτλερικό προπαγανδιστή Τζόζεφ Γκέμπελς. Στην πραγματικότητα, ανήκει στην Βρετανή  συγγραφέα και ποιήτρια  Ίσα  Μπλάγκντεν (1817-1873), επιβεβαιώνοντας το απόσπασμα του Λένιν ως ψευδές, αποδεικνύοντας έτσι την επικύρωση της ίδιας της δήλωσης, αποδεικνύοντας ότι οι προπαγανδιστές συχνά ξεγελούν ακόμη και τον εαυτό τους. Όλα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται.
Η εικόνα του Ρωσικού στρατού ως μια τρομερή και ανίκητη δύναμη είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους μύθους προπαγάνδας που διαιωνίζεται από το Κρεμλίνο. Αυτό χρησιμεύει όχι μόνο για να ενισχύσει το ηθικό των  πολιτών  της αλλά και να εκφοβίζει τους αντιπάλους της Ρωσίας. Επιτρέπει στο Κρεμλίνο να δικαιολογήσει τον πόλεμο με τρόπους που έχουν απήχηση σε ιστορικές Ρωσικές αφηγήσεις και “τυλίγουν” την εγχώρια υποστήριξη. Για παράδειγμα, ισχυριζόμενος ότι προστατεύει τους Ρωσόφωνους μειονοτικούς πληθυσμούς πέρα από τα σύνορά του, ή εκμεταλλευόμενος τον αντισημιτισμό και επικαλούμενος «αποναζιστικοποίηση». Το 2014, ο πρόεδρος Πούτιν παρουσίασε την προσάρτηση της Κριμαίας ως “ειρηνική επανένωση”, συσκοτίζοντας τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου.Το μυαλό είναι το κατεξοχήν  στοιχείο όλων των πεδίων μάχης. Όλα είναι η αντίληψη. Αυτή η παράδοση της στρατιωτικής προπαγάνδας χρονολογείται από τους Σοβιετικούς χρόνους. . Κατά τη διάρκεια του Χειμερινού πολέμου  κατά της Φινλανδίας 1939-1940  η Σοβιετική προπαγάνδα διαστρέβλωσε κατάφωρα την πραγματικότητα της σύγκρουσης, ζωγραφίζοντας μια εικόνα αναπόφευκτης νίκης εναντίον ενός αδύναμου αντιπάλου. Οι λιγότεροι και ξεπερασμένοι Φινλανδοί όμως προσέφεραν μια τρομερή αντίσταση. Ένας  Φινλανδός ελεύθερος σκοπευτής που ονομάζονταν  Simo Häyhä σκότωσε 505 Σοβιετικούς στρατιώτες σε 110 ημέρες. Οι Σοβιετικές απώλειες ήταν τόσο σημαντικές που εξέθεσε τις κραυγαλέες αδυναμίες του Κόκκινου Στρατού στον κόσμο – μια ταπείνωση τόσο βαθιά που ενθάρρυνε τον Χίτλερ να πιστεύει ότι η εισβολή στη Σοβιετική Ένωση θα ήταν τόσο απλή όσο  να “κλωτσήσει την πόρτα’.Πιο πρόσφατα, η κοινή εικόνα του Ρωσικού στρατιωτικού αήττητου καταστράφηκε το 2018, όταν οι Ρωσικές δυνάμεις αντιμετώπισαν Αμερικανούς στρατιώτες σε άμεση μάχη για πρώτη φορά εδώ και ένα  αιώνα. Στη  μάχη του Χασάμ  30 Αμερικανοί κομάντος   αποδεκάτισαν μια δύναμη 500 Ρώσων μισθοφόρων και φιλοσυριακών κυβερνητικών στρατευμάτων.Το υπόβαθρο του Πούτιν στην KGB έχει διαμορφώσει την προτίμησή του για μυστικές επιχειρήσεις έναντι της άμεσης αντιπαράθεσης. Απαντά σε όσους αμφισβητούν τις ιδεολογίες του με κρατικές εκτελέσεις, όπως φαίνεται πρόσφατα σε όλες τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Το Κρεμλίνο  αρχικά αρνείται την εμπλοκή. Αργότερα δέχεται τους δολοφόνους της FSB με ένα κόκκινο χαλί, μια αγκαλιά και ένα μετάλλιο κατά την επιστροφή τους στη μητέρα πατρίδα σε ανταλλαγές αιχμαλώτων.Οι δραστηριότητες του Κρεμλίνου πέρα από την Ουκρανία αντικατοπτρίζουν όλο και περισσότερο μια ψυχολογική στρατηγική συνεχούς εκφοβισμού. Οι τακτικές αεροπορικές εισβολές στον εναέριο χώρο του ΝΑΤΟ, ειδικά στις Σκανδιναβικές χώρες  αποτελούν  πρόσφατο παράδειγμα, υπογραμμίζουν τις συνεχιζόμενες προσπάθειες για τη δοκιμή της διεθνούς αποφασιστικότητας. Αυτό αντανακλά μια ψυχολογική στρατηγική συνεχούς εκφοβισμού του Κρεμλίνου που όσο  πιο συχνά παραβιάζεται μια κόκκινη γραμμή, τόσο περισσότερο μπορεί να αμφισβητηθεί η αντίληψη της ύπαρξής του. Όταν όλες οι άλλες μέθοδοι εκφοβισμού αποτυγχάνουν, το Κρεμλίνο συχνά κρέμεται  από τη πυρηνική κάρτα,” παρόμοια με ένα διαταραγμένο άτομο που απειλεί να τραβήξει την περόνη  της χειροβομβίδας μέσα σε ένα στριμωγμένο ασανσέρ.