Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολογος- Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Η απόφαση του Γάλλου προέδρου Μακρόν να δεσμευτεί για την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους στην επερχόμενη γενική συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο αιφνιδίασε πολλούς παρατηρητές, εντός και εκτός Γαλλίας. Λίγες μόνο εβδομάδες νωρίτερα, ο Μακρόν είχε παρουσιάσει προσεκτικά ένα όραμα που εξαρτιόταν μία τέτοια αναγνώριση από απαιτήσεις που περιελάμβαναν τον αποκλεισμό της Χαμάς από την παλαιστινιακή πολιτική.
Αρκετοί παράγοντες μπορούν να εξηγήσουν αυτή την ξαφνική μετατόπιση. Στο εσωτερικό, ο Μακρόν ηγείται μιας μειοψηφικής κεντρώας κυβέρνησης και η ακροαριστερή αντιπολίτευση έχει ζητήσει εδώ και καιρό τέτοια αναγνώριση.
Η απογοήτευση με την κυβέρνηση Νετανιάχου για την παράταση του πολέμου στη Γάζα επηρέασε επίσης τη γαλλική απόφαση. Ωστόσο, υπήρξαν ελάχιστα τιμωρητικά μέτρα (ακόμη) κατά του Ισραήλ, είτε σε επίπεδο Γαλλίας ή της ΕΕ.
Ο Μακρόν σίγουρα πιστεύει ότι επιτρέπει επίσης στη Γαλλία να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο ως γέφυρα μεταξύ των δυτικών δυνάμεων και του «Παγκόσμιου Νότου». Εκ πρώτης όψεως, το γεγονός ότι αραβικά κράτη όπως η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και το Κατάρ, καθώς και σύμμαχοι του ΝΑΤΟ, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο ο Καναδάς και η Αυστραλία- Νέα Ζηλανδία , συσπειρώνονται με τη γαλλική έκκληση δίνει αξιοπιστία στο στοίχημα του Μακρόν. Αλλά η ορμή θα μπορούσε να ξεμείνει. Χωρίς την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς διαβούλευση με το Ισραήλ, και χωρίς σαφήνεια σχετικά με τα εδαφικά και πολιτικά περιγράμματα ενός τέτοιου παλαιστινιακού κράτους, μια γαλλική αναγνώριση μπορεί να μεταπέσει σε μία απλή ρητορική.
.Η απόφαση της Γαλλίας να αναγνωρίσει ένα παλαιστινιακό κράτος τον Σεπτέμβριο, καθοδηγείται από την αξιολόγησή της ότι η επίτευξη μιας λύσης δύο κρατών εμποδίζεται επικίνδυνα . Καθώς ο πόλεμος στη Γάζα πλησιάζει το διετές του, και ο ισραηλινός εποικισμός της Δυτικής Όχθης επιταχύνεται υποστηριζόμενος από βίαιους εποίκους, η πιθανότητα ενός παλαιστινιακού κράτους φαίνεται όλο και πιο ανεκτή. Η Γαλλία βλέπει μια «στρατηγική κατάρρευση της περιφερειακής ισορροπίας» που οδηγεί σε αδικαιολόγητες συνέπειες για την ασφάλεια και με ανθρωπιστικές συνέπειες σε όλη τη Μέση Ανατολή και επιλέγει να δράσει.
Η αναγνώριση έρχεται μαζί με μια διπλωματική διαδικασία, την οποία η Γαλλία και η Σαουδική Αραβία πρότειναν από κοινού σε μια διάσκεψη του ΟΗΕ στις 28 Ιουλίου. Και οι δύο χώρες επιδιώκουν να επιτύχουν ευρεία υποστήριξη στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ του Σεπτεμβρίου για ένα ψήφισμα που περιγράφει «απτά, χρονικά δεσμευμένα και μη αναστρέψιμα βήματα» προς την εφαρμογή μιας λύσης δύο κρατών. Το συγχρηματοδοτούμενο ψήφισμα, το οποίο έχει λάβει υποστήριξη από όλες τις χώρες του Αραβικού Συνδέσμου, περιλαμβάνει τον αφοπλισμό και τον αποκλεισμό της Χαμάς από οποιοδήποτε μέλλον στη διακυβέρνηση της Παλαιστίνης και την ισραηλινή αποχώρηση από τη Λωρίδα της Γάζας.
Η κίνηση αφορά τη διεθνή κληρονομιά για τον Μακρόν, καθώς ένα παλαιστινιακό κράτος έχει ήδη αναγνωριστεί από 140 κράτη -μέλη του ΟΗΕ. Έχει επίσης μια εγχώρια διάσταση, καθώς η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση έχει μεγάλες συνέπειες στην πολιτική σκηνή στη Γαλλία.
.
Το Ηνωμένο Βασίλειο μαζί με τη Γαλλία.
Η αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους από τον πρωθυπουργό Σερ Κιρ Στάρμερ (εκτός αν το Ισραήλ κάνει μια απροσδόκητη ριζική αλλαγή πολιτικής) αποτελεί μια σημαντική στροφή στην βρετανική εξωτερική πολιτική. Η πίεση από το κόμμα του και την κοινή γνώμη έχει αυξηθεί τους τελευταίους μήνες προς το Ηνωμένο Βασίλειο να κάνει περισσότερα για να σώσει ζωές βραχυπρόθεσμα ως και να βοηθήσει στη δημιουργία συνθηκών για μια βιώσιμη πολιτική διευθέτηση μετά τη σύγκρουση.
Η άμεση αφορμή για την αλλαγή ήταν η έναρξη του λιμού στη Γάζα και η ανάγκη να ξανασκεφτεί το Ισραήλ την προσέγγισή του. Αλλά η απόφαση της Γαλλίας να αναγνωρίσει επηρέασε επίσης τον υπολογισμό του πότε και πώς θα έπρεπε να επηρεάσει η βρετανική φωνή.
Οι επικριτές της αλλαγής λένε ότι ανταμείβει τη Χαμάς και είναι πολιτική χειρονομιών κενού σκοπού. Ο Στάρμερ έχει καταστήσει σαφές, ωστόσο, ότι δεν βλέπει κανένα μέλλον για τη Χαμάς στη διακυβέρνηση της Γάζας. Η ιστορική και διπλωματική σημασία του βήματος κάθε άλλο παρά κενή σκοπού είναι. Οι Παλαιστίνιοι το βλέπουν αυτό ως ένα ιστορικό βήμα που θα συμβάλλει σε κάποιο βαθμό στην εξισορρόπηση της Διακήρυξης Μπάλφουρ, η οποία θεωρήθηκε ότι άνοιγε το δρόμο για το ισραηλινό κράτος και, ως εκ τούτου, έδινε στο Ηνωμένο Βασίλειο μεγαλύτερη επιρροή ως ειρηνοποιός.
Ο Στάρμερ θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει προκλήσεις στο εσωτερικό για τον έλεγχο της μετανάστευσης και την τόνωση της ανάπτυξης, αλλά είναι πιθανό να ενισχύσει τη φήμη του ως συνετού θεματοφύλακα των εθνικών συμφερόντων του Ηνωμένου Βασιλείου.
