Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
.Οι προσπάθειες του προέδρου των ΗΠΑ καθώς οι συμφωνίες της Ρουάντα-ΛΔ Κονγκό και η διαμεσολάβηση Ταϊλάνδης-Καμπότζη καταρρέουν ή αμφιταλαντεύονται
Για χάρη οποιουδήποτε μπερδεύεται από τις φαινομενικά υπερφυσικές ικανότητες του Τραμπ ως παγκόσμιου ειρηνοποιού – για τον οποίο του δόθηκε το εναρκτήριο (και ίσως το μόνο) «ειρηνευτικό βραβείο» της FIFA – τα τρέχοντα γεγονότα δείχνουν άλλα…
Ο Τραμπ φαντάζεται μια σειρά από αμφίβολες διπλωματικές επιτυχίες στο διεθνές ειρηνευτικό μέτωπο, μεταξύ των οποίων μια πρόσφατα υπογεγραμμένη συμφωνία μεταξύ της Ρουάντα και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, μεσολαβώντας στην Ταϊλάνδη και τη φονική διασυνοριακή διαμάχη της με τη Καμποτζη.
Σε διάστημα λίγων ωρών τη Δευτέρα, ωστόσο, οι ισχυρισμοί αυτοί ρίχτηκαν κάτω από ένα σκληρό προσκήνιο ακόμη και όταν ο Τραμπ και οι αξιωματούχοι του συνέχισαν να προσπαθούν να πιέσουν την Ουκρανία να ανταμείψει τη Ρωσία για μια παράνομη διεθνή επιθετικότητα παραδίδοντας κυρίαρχο έδαφός της.
Τη Δευτέρα, ξέσπασαν μάχες για άλλη μια φορά μεταξύ των Ταϊλανδικών και των δυνάμεων της Καμπότζης, των βαρύτερων μετά την κατάπαυση του πυρός το καλοκαίρι. Στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών επίσης, μια συμφωνία που πρόσφατα υπογράφηκε στην Ουάσινγκτον μεταξύ της Ρουάντα και της ΛΔΚ καταρρέει .
Ακόμα κι αν κάποιος μπει στον πειρασμό να πιστώσει τις αυτοαποκαλούμενες προσπάθειες του Τραμπ ως ειρηνοποιού οι ειδικοί της εξωτερικής πολιτικής κατηγοριοποιούν την ειρήνη με δύο ανταγωνιστικούς τρόπους που αρχικά εννοιολογήθηκαν για πρώτη φορά από τον αείμνηστο Γιόχαντ Γκαλούνγκ, τον Νορβηγό κοινωνιολόγο και πρωθυπουργό πίσω από την εμφάνιση της πειθαρχίας των μελετών ειρήνης και συγκρούσεων.
Ο Γκαλντουνγκ και άλλοι βλέπουν δύο είδη ειρήνης. Το πρώτο είναι γνωστό ως αρνητική ειρήνη: ελλείψει άμεσης βίας, οι υποκείμενες εντάσεις και τα ανεπίλυτα ζητήματα εξακολουθούν να υπάρχουν, καθιστώντας την ειρήνη εύθραυστη και επιρρεπή σε επεισοδιακά ξεσπάσματα συγκρούσεων.Ένα κλασικό παράδειγμα αρνητικής ειρήνης είναι η μακροχρόνια ένταση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν
Η θετική ειρήνη, όπως προβλέπεται από το Γκαλντούνγκ , είναι πολύ πιο πιεστική για τους συμμετέχοντες και τους διαμεσολαβητές και αντιμετωπίζει τα υποκείμενα ζητήματα, τη διαρθρωτική βία και τις ανισότητες που επηρεάζουν τους πληθυσμούς σε συγκρούσεις.
Η πραγματικότητα, όπως επεσήμαναν οι επικριτές από τότε που δόθηκε στον Τραμπ το μετάλλιο και το τρόπαιο του από τον πρόεδρο της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, είναι ότι τα περισσότερα από αυτά που εμπλέκονται ο Τραμπ και η ομάδα του δεν είναι καν σωστά .
Οι κατασκευαστές συμφωνιών φέρνουν πολύτιμες δεξιότητες στη διαμεσολάβηση της ειρήνης, συμπεριλαμβανομένου του πραγματισμού, της επιμονής και μιας νοοτροπίας προσανατολισμένη στα αποτελέσματα αλλά η πραγμαικότητα ίναι διαφορετική…
Ωστόσο, υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ της σύναψης συμφωνιών και της χάραξης ειρήνης. Στον επιχειρηματικό κόσμο, η σύναψη συμφωνιών επικεντρώνεται στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των θέσεων. Είναι εγγενώς συναλλακτικό, μηδενικό άθροισμα και συμβατικό: ένα μέρος μεταβιβάζει την κυριότητα σε ένα άλλο με αντάλλαγμα την πληρωμή.
Όταν πρόκειται για ειρηνευτικές προσπάθειες, τα ένστικτα του Τραμπ είναι πιο φανφαρονικά παρά ενδιαφέρονται για το σκληρό μόσχευμα. Η χειραψία και η υπογραφή έχουν μεγαλύτερη σημασία από μια διαδικασία χωρίς αποκλεισμούς και μια διαρκή και δίκαιη ειρήνη, ίσως δεν αποτελεί έκπληξη δεδομένου του δικού του ρεκόρ στις επιχειρήσεις, όπου η νίκη θεωρείται ως τα πάντα.
Το πιο επικίνδυνο από όλα είναι ότι αυτή η έλλειψη δέσμευσης είναι προφανής σε όλους τους εμπλεκόμενους, μετατρέποντας τις διαπραγματεύσεις σε μακροχρόνιες ασκήσεις κακόπιστα, όπου το παιχνίδι είναι να είμαστε σε θέση να ανταλλάξουμε αντεγκλήσεις για την αποτυχία και έναν μεσολαβητή (στο σχήμα του Τραμπ) που είναι συχνά ο πιο αναξιόπιστος και κακόπιστος ηθοποιός.
