Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Για 70 χρόνια , η Αμερική και οι σύμμαχοί της κυνηγούσαν χαλύβδινα σκαριά στον Βόρειο Ατλαντικό. Σήμερα, ο καρδιακός παλμός ανήκει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, πολύ πιο έξυπνο και, σύμφωνα με τις πιο πυρετώδεις γωνιές των δυτικών μυστικών υπηρεσιών πολύ πιο ρωσικό.
Αυτό δεν αφορά τα σιωπηλά υποβρύχια ή τις ακουστικές συστοιχίες, αλλά τις Orcas, τα αρπακτικά του ωκεανού, που οπλίστηκαν από τη Μόσχα για μια νέα εποχή του ακανόνιστου πολέμου. Από το 2020, ο υποπληθυσμός της Ιβηρικής όρκας έχει εκτελέσει περισσότερα από 700 χτυπήματα ακριβείας σε πηδάλια σκαφών από τη Γαλικία στα Στενά του Γιβραλτάρ.
Ο ισχυρισμός ακούγεται σαν την πλοκή μιας B-movie που παράγεται στις φθίνουσες ημέρες του Ψυχρού Πολέμου. Ωστόσο, καθώς οι στρατιωτικοί αναλυτές αντιμετωπίζουν υβριδική και ασύμμετρη σύγκρουση, είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε ότι αυτό το φημολογούμενο πρόγραμμα είναι λιγότερο ένα σημάδι φαντασίας και περισσότερο ένα χτύπημα ψυχολογικών επιχειρήσεων σε ένα βιολογικό πακέτο..
Μια ιστορία στρατιωτικών προγραμμάτων θηλαστικών
Για να κατανοήσουμε την τρέχουσα κατάσταση, πρέπει να αναγνωρίσουμε την παράξενα παραγνωρισμένη ιστορία των στρατιωτικών προγραμμάτων θαλάσσιων θηλαστικών (MMPs). Από τον Ψυχρό Πόλεμο, η Σοβιετική Ένωση και η Αμερική έχουν δείξει ενδιαφέρον για τα θαλάσσια θηλαστικά ως εργαλεία εθνικής ασφάλειας.
Η παλαιότερη αναφερόμενη χρήση υδρόβιων θηλαστικών στην ενεργό στρατιωτική άμυνα ήταν κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Πέντε δελφίνια του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ στάλθηκαν στο Cam Ranh Bay του Βιετνάμ για να υπερασπιστούν τα αμερικανικά στρατιωτικά σκάφη από τους κολυμβητές του εχθρού.
Το Πολεμικό Ναυτικό δίδαξε δελφίνια για να εντοπίσει εχθρικούς δύτες και θαλάσσια λιοντάρια για να ανιχνεύσει νάρκες, η Μόσχα προτίμησε τις πιο ισχυρές φυσιολογίες της Αρκτικής. Παρά την ιστορία των αναπτύξεων δελφινιών, η Ρωσία έχει επικεντρωθεί πιο πρόσφατα σε μεγάλο βαθμό σε μεγαλύτερα θηλαστικά.
Το 2019, μια μπελούγκα σε μια ζώνη κάμερας εμφανίστηκε στα ανοικτά των ακτών της βόρειας περιοχής Finnmark της Νορβηγίας. Εντοπίστηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο κοντά στο νησί Ingøya, οι εικασίες σχετικά με τον σκοπό της φάλαινας κυμαίνονται από την οπλοφορία και τη διεξαγωγή επιφανειακής επιτήρησης έως τον εντοπισμό υποβρύχιων απειλών.
Τρία χρόνια αργότερα το 2022, κατά τη διάρκεια της δεύτερης εισβολής της στην Ουκρανία, η Ρωσία απέδειξε ότι είχε διατηρήσει τα προγράμματα δελφινιών της Τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους, το ρωσικό πολεμικό ναυτικό τοποθέτησε δύο ζεύγη δελφινιών στην είσοδο του λιμανιού της Σεβαστούπολης, προστατευμένο ακριβώς μέσα σε ένα θαλάσσιο τείχος. Η πιο πιθανή πρόθεση ήταν οι επιχειρήσεις να εμποδίσουν τις ουκρανικές δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων να διεισδύσουν στο λιμάνι κάτω από το νερό για να σαμποτάρουν πολεμικά πλοία.
Οι πιο πρόσφατες δραστηριότητες ακανόνιστου πολέμου στον Ατλαντικό, ωστόσο, περιλαμβάνουν ένα πιο τρομερό είδος: τον ιβηρικό υποπληθυσμό του Killer Whale. Τα αρχεία καταγραφής της Orca που συντηρούνται από τον Grupo de Trabajo Orca Atlantica (GTOA) διαβάζουν λιγότερο σαν έρευνες θαλάσσιας βιολογίας και περισσότερο σαν αναφορές μετά από μια αμφίβια μονάδα δολιοφθοράς.
Μεταφρασμένα σε στρατιωτική στόχευση οι ενέργειες των όρκων θα μπορούσαν να διαβάστουν ως εξής:
- Τακτική: Αυστηρή προσέγγιση, που συντονίζεται από τους εκπαιδευτές τους
- Γεωγραφικό Spread: Εποχιακός διάδρομος από το Rías Baixas προς τα μαροκινά ύδατα, συμπτωματικά επικαλύπτοντας τις περιοχές άσκησης του ΝΑΤΟ και τη νέα διαδρομή φυσικού αερίου σωλήνων της Βαλτικής.
Γιατί οι Orcas είναι τέλειοι ασήμαντοι πολεμιστές
Το 2000, το BBC ανέφερε ότι τα δελφίνια που εκπαιδεύτηκαν για να σκοτώνουν για το σοβιετικό ναυτικό έχουν πωληθεί στο Ιράν … και άλλα υδρόβια θηλαστικά εκπαιδεύτηκαν από Ρώσους ειδικούς για να επιτίθενται σε πολεμικά πλοία . Η εκπαίδευση των κητωδών (συνήθως δελφίνια) για στρατιωτικούς σκοπούς είναι μια μακρά, πολύπλοκη διαδικασία που απαιτεί υψηλό βαθμό εμπειρογνωμοσύνης, υπομονή και θετικής ενίσχυσης. Είναι μια αυστηρή διαδικασία που χρειάζεται χρόνια για να ολοκληρωθεί, που περιλαμβάνει έναν βαθύ δεσμό εμπιστοσύνης μεταξύ ζώων και εκπαιδευτών.
Αλλά η πιο πρόσφατη στροφή του Πούτιν προς την Orcas υποδηλώνει μια στρατηγική στροφή.
- Ψυχολογικός αντίκτυπος: Η πιθανότητα ότι μια όρκα θα μπορούσε να είναι στη μισθοδοσία της Μόσχας κοστίζει στο ΝΑΤΟ εκατομμύρια σε ετοιμότητα. Κάθε ραχιαία πτερύγιο γίνεται ένα πιθανό περισκόπιο.
- Απειλησιμότητα: Όταν ένα πηδάλιο ξεφεύγει, κανείς δεν κηρύσσει τον πόλεμο σε μια φάλαινα. Στη χειρότερη περίπτωση είναι μια πράξη της φύσης. Στην καλύτερη περίπτωση είναι ένα τραγικό ατύχημα στη θάλασσα που περιλαμβάνει προστατευόμενη άγρια ζωή. Η Ρωσία έχει ενδεχομένως οπλίσει την «γκρίζα ζώνη» μεταξύ του φυσικού περιστατικού και της επίθεσης που υποστηρίζεται από το κράτος.
- Κλιμακτικότητα: Η κοινωνική μάθηση ψήνεται μέσα. Ένας εκπαιδευμένος μητριάρχης μπορεί να μεταδώσει τακτική σε ένα ολόκληρο λοβό μέσα σε μία μόνο σεζόν. Η Δύση το αποκαλεί «πολιτιστική μόδα». Η FSB το αποκαλεί δόγμα.
- Στρατηγική Γεωγραφία: Οι θαλάσσιοι ίπποι της Ιβηρικής περιπολούν στο ακριβές σημείο πνιγμού όπου η ναυτιλία του Ατλαντικού διοχετεύεται στη Μεσόγειο – αρκετά κοντά στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για να γίνουν πρωτοσέλιδα, αρκετά μακριά από τις ρωσικές βάσεις για να διατηρήσουν την εύλογη άρνηση.
Συμπέρασμα
Ο Βόρειος Ατλαντικός αισθάνεται πολυσύχναστος με τρόπο που δεν έχει από το 1986, μια εποχή που έγινε μάρτυρας του υψηλότερου επιχειρησιακού ρυθμού τόσο για τα αμερικανικά όσο και για τα σοβιετικά ναυτικά από την άμεση μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σήμερα, οι στρατιωτικοί, πολιτικοί και έμποροι πλοίαρχοι σχεδιάζουν μαθήματα γύρω από «ζώνες υψηλής αλληλεπίδρασης» με τον τρόπο που κάποτε απέφευγαν τις σοβιετικές περιοχές με πραγματικά πυρά.
Οι αναλυτές πρέπει να προετοιμαστούν σοβαρά για έναν κόσμο όπου η εθνική ασφάλεια δεν απειλείται από προηγμένα πυραυλικά συστήματα, αλλά ίσως από συγχρονισμένους, εξαιρετικά έξυπνους, υδρόβιους θηρευτές που αναπτύσσονται με κακόβουλη πρόθεση. Περισσότερο από πιθανό, είναι ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω.
