Κάθε φορά στην ιστορία της η Ελλάδα πραγματοποίησε αγώνες με πολυπληθέστερους και καλύτερα εξοπλισμένους αντιπάλους, δεν δίστασε να τα βάλλει με υπερδυνάμεις και να αγωνιστεί με γενναιότητα και να κερδίσει τον σεβασμό συμμάχων και αντιπάλων.
Όμως όλες αυτές οι επιτυχίες δεν ήταν τυχαίες, διότι είχε επενδυθεί η διαχρονικά κρυφή δύναμη της Ελλάδας, η Ελληνική ψυχή, που δεν μετρά με μαθηματικά τους αντιπάλους αλλά με την παρόρμηση και το δίκαιο. Όμως πάντα στις επιτυχίες πέραν της Ελληνικής ψυχής υπήρχαν και κάποιες άλλες προϋποθέσεις, που δεν πρέπει να ξεχνάμε, όπως η ομοψυχία και η πατριωτική – στρατιωτική εκπαίδευση, σε συνδυασμό με κατάλληλους εξοπλισμούς. Μεγάλο παράδειγμα τέτοιας απαράμιλλης ψυχικής δύναμης χωρίς όμως γενικότερα θετικό αποτέλεσμα, αποτέλεσε η Κυπριακή τραγωδία του 1974.
Είδαμε πρόσφατα στα πλαίσια εκδήλωσης στο Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων για τα 70 χρόνια ιστορίας του όπλου, να τιμώνται τέσσερις ήρωες που στις επιχειρήσεις του 1974 στην Κύπρο, κατέλαβαν τουρκικά άρματα μάχης Μ47, τα οποία αφού επισκεύασαν, τα χρησιμοποίησαν εναντίον τουρκικής Ίλης αρμάτων την οποία και αποδεκάτισαν κυριολεκτικά. Αυτοί λοιπόν οι Έλληνες με την Ελληνική ψυχή να τους οδηγεί σε απαράμιλλες πράξεις γενναιότητας, τελικά δεν έφτασαν στην τελική νίκη, όχι διότι ο εχθρός ήταν ανίκητος, αλλά κυρίως διότι δεν υπήρξε ομοψυχία καθόσον το έθνος μπήκε σε αυτή τη μάχη διχασμένο, παρότι είχε και τις δυνάμεις και τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση.
Έτσι, ο Αρχηγός του ΓΕΣ, προέβει στην βράβευση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων ηρώων μαχητών, που κατέστρεψαν σειρά τουρκικών αρμάτων κατά την εισβολή του 1974, έχοντας καταλάβει ένα τουρκικό άρμα Μ47!!! Εν προκειμένω είχαμε μια εξαιρετική περίπτωση όπου άνδρες του 286 Μηχανοκίνητου Τάγματος Πεζικού (286 Μ/Κ ΤΠ) στην Κύπρο, κατέλαβαν ένα τουρκικό άρμα Μ47 (και ένα Μ113) και αιχμαλώτισαν τους άνδρες τους, εν συνεχεία σε άλλο χρόνο οδήγησαν το άρμα και το ΤΟΜΠ κατά των τουρκικών τεθωρακισμένων δυνάμεων και έσπειραν το όλεθρο.
Συγκεκριμένα, στις 15 Αυγούστου 1974, στην περιοχή της Σκυλλούρας, το πλήρωμα των Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων μαχητών, εκμεταλλευόμενο το γεγονός ότι το καταληφθέν από αυτούς τουρκικό άρμα, έφερε τουρκικά διακριτικά, εισήλθαν με αυτό χωρίς να γίνουν αντιληπτοί εντός του σχηματισμού Ίλης εχθρικών αρμάτων και κατέστρεψαν επτά τουρκικά άρματα Μ47!!!
Πρόκειται για το μεγαλύτερο, αυτής της μορφής, στρατιωτικό επίτευγμα ελληνικού στρατιωτικού πληρώματος σε καιρό πολέμου και ελάχιστα πληρώματα παγκοσμίως το έχουν καταφέρει (τέσσερα αμερικανικά πληρώματα Μ1 Abrams στον Α’Πόλεμο του Κόλπου έχουν τέτοιο ρεκόρ, με όλα τα δεδομένα βέβαια υπέρ τους (αεροπορική υποστήριξη, υποστήριξη πυροβολικού, υπέρτερη τεχνολογία κλπ).
Στη συνέχεια μετά από δίωρη περίπου μάχη και αφού κατάφεραν να γλιτώσουν δύο φορές από συνδυασμένα πυρά τουρκικών Μ48 και Μ47, οι Έλληνες μαχητές απεμπλάκησαν και κατάφεραν να επιστρέψουν στην Επιλαρχία τους (21 ΕΑΝ), μαζί με το άρμα ανέπαφο.
Στη μάχη της Σκυλλούρας, κατάφεραν να προκαλέσουν σημαντική καθυστέρηση στην τουρκική προέλαση, και έδωσαν την ευκαιρία στις ελληνοκυπριακές δυνάμεις καθώς και σε αμάχους, να υποχωρήσουν προς τον ελεύθερο τομέα και να μην εγκλωβιστούν.
Όπως σημειώνει στο αιτιολογικό της απονομής του μεταλλείου το ΓΕΣ, οι πέντε άνδρες, μέλη της οικογενείας του Όπλου Ιππικού – Τεθωρακισμένων, όχι μόνο επέδειξαν στον μέγιστο βαθμό γενναιότητα, ευρηματικότητα, και αποφασιστικότητα και μάλιστα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, αλλά απέκτησαν και το επίζηλο προνόμιο να είναι το μοναδικό ελληνικό πλήρωμα άρματος που συμμετείχε σε αρματομαχία με εχθρικά άρματα επιφέροντας στον εχθρό βαριές απώλειες.
Το κυριευθέν τουρκικό άρμα Μ47, είχε αρχηγό πληρώματος τον τότε Έφεδρο Λοχία (ΤΘ) Κωνσταντίνο Δρόσο.
Το άρμα Μ47 μετά την κατάληψη του επισκευάστηκε και επανδρώθηκε από τους παρακάτω άνδρες της 21ης Επιλαρχίας Αναγνώρισης (ΕΑΝ):
α. Έφεδρος Λοχίας (ΤΘ) Δρόσος Κων/νος, ως Αρχηγός.
β. Έφεδρος Λοχίας (ΤΘ) Κριθάρης Ανδρέας, ως Γεμιστής.
γ. Έφεδρος Δεκανέας (ΤΘ) Τούντας Νικόλαος, ως Οδηγός.
δ. Στρατιώτης (ΤΘ) Αποστόλου Ανδρέας, ως Συνοδηγός (Ελληνοκύπριος)
ε. Στρατιώτης (ΤΘ) Κουδουνάς Ανδρέας, ως Πυροβολητής (Ελληνοκύπριος).
Θεωρούμε ότι σήμερα πρέπει τόσο η πολιτική όσο και η στρατιωτική ηγεσία να αναρωτηθούν αν οι σημερινοί Έλληνες πολίτες, με αυτή την θαυμάσια ανίκητη ψυχή που υπάρχει σαν προίκα στο DNA κάθε Έλληνα, όταν κληθούν με την επιστράτευση να πολεμήσουν, θα έχουν την ομοψυχία, τους εξοπλισμούς αλλά και την εκπαίδευση, ώστε αν χρειασθεί να καταγράψουν σελίδες νίκης. Οι προκλήσεις και η μεγάλη αστάθεια στην περιοχή μας καθορίζουν την υποχρέωση της Ελλάδας να προετοιμάζεται περισσότερο από ποτέ για ενδεχόμενα κρίσης ή πολεμικής αναμέτρησης μικρής ή μεσαίας κλίμακας.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
