Ακούμε κατά καιρούς διάφορες απόψεις περί της στρατιωτικής δύναμης της Τουρκίας, που με βάση τα νούμερα αποτελεί την 5η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στο ΝΑΤΟ αλλά και την 8η παγκόσμια. Βέβαια όλα αυτά τα στοιχεία, μετά το πραξικόπημα κατά του Ερντογάν έχουν υποστεί αλλοιώσεις, που όμως θα συμφωνήσουμε με ορισμένους έγκριτους αναλυτές, δεν επηρεάζουν ή αποτελεί θέμα χρόνου να επανέλθουν τα πράγματα στα δεδομένα προ του πραξικοπήματος.
Όμως πέρα από τα νούμερα, αποτελεί μια πραγματικότητα, ότι ο τουρκικός στρατός δεν έχει την όποια αξιοπιστία του πρόσφατου παρελθόντος. Και αυτό γιατί η στρατιωτική ισχύς είναι κάτι περισσότερο από απλή συγκέντρωση προσωπικού, υλικού και οπλικών συστημάτων. Η ηγεσία σε συνδυασμό με τη στρατηγική, η πειθαρχία, το ηθικό και η κατάλληλη οργάνωση αποτελούν επίσης ζωτικά στοιχεία της.
Πολλές αναλύσεις αναφέρονται στις ένοπλες δυνάμεις ως παράγοντα ισχύος, και στη σημασία τους για την εκτίμηση της συνολικής ισχύος του κράτους. Οι περισσότερες από αυτές ωστόσο, δεν είναι πλήρεις διότι εστιάζουν μόνο στις δυνάμεις και το υλικό, δηλαδή πόσες μονάδες μάχης ή οπλικά συστήματα διαθέτει η κάθε πλευρά και πόσο καλά είναι τα υλικά μέσα της. Αντιθέτως, οι ορθές εκτιμήσεις πρέπει να λαμβάνουν υπόψη θέματα όπως η στρατηγική, η τακτική, η εκπαίδευση, το φρόνημα, η στρατιωτική δραστηριότητα και η ηγεσία, επιπλέον του υλικού παράγοντα.
Αυτά λοιπόν έλαβε υπόψη της, στην κρίση του 1987, η τότε Κυβέρνηση Α. Παπανδρέου και σε μια εποχή που οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν ήταν στην σημερινή τους κατάσταση αποδιοργάνωσης και εμφύλιας αντιπαλότητας, αλλά ενισχυμένες και μάλιστα υπό την αμερικανική προστασία. Παρ όλα αυτά η απόλυτα θαρραλέα, χωρίς φοβικά σύνδρομα πειστική και αποφασιστική στάση της Ελλάδας, έκαναν τους θρασύδειλους Τούρκους να υποχωρήσουν από τις παράλογες απειλές τους στο Αιγαίο και να μαζέψουν το ερευνητικό σκάφος «Πίρι Ρέις», κακήν-κακώς. Πόσο πιο ξεκάθαρο παράδειγμα μπορούμε να έχουμε ότι η Τουρκία είναι ένας μπλοφατζής – θρασύδειλος παίκτης, που προχωράει ανάλογα με το χώρο που του δίνει ένας φοβισμένος αντίπαλος. Σήμερα μάλιστα που αντιμετωπίζει και όλα αυτά τα εσωτερικά της προβλήματα, ενώ η στήριξη τόσο της Αμερικής όσο και της Ρωσίας θα λέγαμε κινούνται οριακά στην αντίθεση των πρωτοβουλιών της, είναι μια μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα να αντισταθεί και να βάλλει στην θέση του τον κακομαθημένο γείτονα και το παράδειγμα είναι μπροστά της αρκεί να κοιτάξει 30 χρόνια πίσω.
Έτσι, σας παραθέτουμε την ιστορική ομιλία του Ανδρέα Παπανδρέου στην έκτακτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στην κρίση του 1987, που ήταν αποκαλυπτική και τόσο διδακτική και κατά την γνώμη μας, χωρίς καμία διάθεση πολιτικής, αποτελεί παράδειγμα και για όλους τους νεώτερους πολιτικούς, όταν έχουν απέναντι τους την Τουρκία της μπαμπεσιάς και της προπαγάνδας. Είναι άξιο προσοχής η νηφαλιότητα, τα επιχειρήματα αλλά και η αποφασιστικότητα του Έλληνα Πρωθυπουργού.
Θεωρούμε επίσης ότι η Εντογανική στρατιωτική δύναμη, δεν έχει καμία σχέση με την τουρκική στρατιωτική δύναμη του παρελθόντος, κάτι που αποτελεί μια ιστορική συγκυρία για την Ελλάδα, να τηρήσει μια στάση παρόμοια με αυτή του 1987, χωρίς να έχει να φοβηθεί τίποτα.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
