Είναι πράγματι εντυπωσιακό το πόσο τα πράγματα πηγαίνουμε σύμφωνα με τις επιδιώξεις της Τουρκίας σχεδόν σε όλα τα μέτωπα που έχει η ίδια δημιουργήσει ή συμμετέχει. Τώρα αν όλες αυτές οι ευνοϊκές εξελίξεις είναι προϊόν τύχης ή ικανότητας της τουρκικής διπλωματίας, σίγουρα μπορούμε να πούμε ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο στην διεθνή διπλωματική σκηνή και πολιτική.
Αυτό όμως που σήμερα φαίνεται ευνοϊκό με κάποιους χειρισμούς ή αλλαγή τάσεων σε επίπεδο συμφερόντων μπορεί να το μετατρέψει σε εφιάλτη. Τέτοια σενάρια με εφιάλτες έχει πολλά μπροστά του ο Ερντογάν εάν συνεχίσει την προκλητική του πολιτική προς τους γείτονες του αλλά και τους δυτικούς συμμάχους του.
Η Τουρκική επιχείρηση στο Αφρίν θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη χωρίς την επιρροή της Μόσχας στην αντίδραση του Άσσαντ. Η Ρωσία μαζί με το Ιράν αποτελούν τον κύριο υποστηρικτή του καθεστώτος Άσαντ στην Συρία. Η Τουρκία από την άλλη είναι κατά του Σύριου Πρόεδρου, υποστηρίζοντας τις αντικαθεστωτικές δυνάμεις του FSA (Free Syria Army), συμπλέοντας δηλαδή με την πολιτική της Δύσης σε αυτό το κομμάτι. Όμως η Ρωσία, η Τουρκία και το Ιράν συνεργάζονται για την υποτιθέμενη αποκλιμάκωση της έντασης στην Συρία υπό τις προβλέψεις της διαδικασίας της Αστάνα για το μέλλον της Συρίας. Μάλιστα ο Τούρκος Πρόεδρος Tayyip Erdoğan, ο Ρώσος Πρόεδρος Vladimir Putin και ο Ιρανός Hassan Rouhani αναμένεται να συναντηθούν ξανά στην Τουρκία τον Απρίλιο για αυτό τον σκοπό.
Όμως αυτό το αντιφατικό πλαίσιο συνεργασίας θα μπορούσε να αλλάξει σε βάρος της Τουρκίας εάν οι ΗΠΑ και η Ρωσία «σφίγγανε τα χέρια» σε μια μεταξύ τους συμφωνία για το μέλλον της Συρίας ενόψει των συνομιλιών της Γενεύης. Βέβαια αυτό δεν φαίνεται τόσο εύκολο προς το παρόν διότι οι ΗΠΑ σε αντίθεση με την Ρωσία και το Ιράν δεν είναι ευπρόσδεκτη από την Δαμασκό.
Υπάρχουν όμως δύο σενάρια που θα μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα και να γίνουν εφιαλτικά για την Τουρκία
Τι θα γινότανε αν ο Πούτιν έπειθε τον Πρόεδρο Τράμπ, να αναγνωρίσει τον Άσσαντ ως τον νόμιμο ηγέτη της Συρίας, μετά τον αγώνα που έδωσε και δίνει εναντίον της ισλαμικής τρομοκρατίας και την μεγάλη του ικανότητα να αντιστέκεται σε όλες τις αντικυβερνητικές δυνάμεις με επιτυχία τα τελευταία 11 χρόνια.
Τι θα γινότανε εάν σε μια πιθανή συμφωνία ΗΠΑ και Ρωσίας, δεδομένου ότι η Ρωσία στηρίζει την λύση μιας ομόσπονδης Συρίας, γινότανε αποδεκτή μια μορφή κουρδικής αυτονομίας, που θα προέβλεπε ότι δεν θα παραχωρείτο για περιοχές δυτικά του Ευφράτη εξαιρώντας όμως τηνManbij και το Αφρίν αλλά και περιοχές πλούσιες σε πετρέλαιο όπως η Deir ez–Zor !!!
Ίσως για την δεύτερη εκδοχή να είχε κάποιες αντιρρήσεις το Ιράν όμως για την πρώτη δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να δει τους Τούρκους σε μειονεκτική θέση, όπως είναι και τα πραγματικά τους συναισθήματα για τους όψιμους ελέω Ρωσίας «κατ αναγκασμό» συμμάχους τους, ενώ δεν θα επηρεαζότανε καθόλου η παρουσία του και οι σύνδεσμοι του με την Hezbollah στον Λίβανο αλλά και τις άλλες φίλιες προς το Ιράν στρατιωτικές ομάδες.
Την ίδια στιγμή βεβαίως υπάρχουν δυνάμεις, όπως οι χώρες της ΕΕ, (με κυριότερες την Γαλλία και την Γερμανία), η Αγγλία, ο στρατηγικός σύμμαχος της Ρωσίας η Κίνα, και η Σαουδική Αραβία που παρότι δεν πρωταγωνιστούν μέχρι τώρα στην περιοχή, είναι ζωντανές ακόμα μέσα στο «παιχνίδι» των συσχετισμών δυνάμεων.
Θεωρούμε συνεπώς ότι παραμένουν όλες οι πιθανές συμμαχίες ανοικτές αλλά και η εμφάνιση νέων παικτών στο διπλωματικό τραπέζι ειδικά αυτών της ΕΕ, θα μπορούσε να αλλάξει απόλυτα τα δεδομένα και να αποτελέσει έναν εφιάλτη για τα συμφέροντα της Τουρκίας. Και αν γίνει η αρχή σε οποιαδήποτε περιοχή ενδιαφέροντος, ίσως να σημάνει την αρχή του τέλους για τον Ερντογάν
Και όπως λέει και ο σοφός λαός μας «γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος» …
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
