Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Παρά τον σχετικό έλεγχο της κατάστασης στο Καζακστάν ,και την επιβολή πολύ σκληρών μέτρων από το καθεστώς του αυταρχικού προέδρου Τοκάγιεφ , το εσωτερικό της χώρας και ειδικά στα δυτικά και νότια παραμένει σε κρίσιμη φάση ,αφού δεν πείθουν τα “Σοβιετικής/Ρωσικής έμπνευσης” συνωμοσιολογικά σενάρια περί “εισβολής τρίτων και ξένων στην χώρα” με σκοπό την εσωτερική αποσταθεροποίηση, ενώ η μικρή αλλά δραστήρια αντιπολίτευση από το Παρίσι(Αμπλιάζοφ) αδυνατεί να παρουσιάσει τις θέσεις της . Άλλωστε το Κεντροασιατικό τοπίο είναι απόλυτα αυταρχικό, διεφθαρμένο, νοσηρό, οικογενειοκρατικό και ελεγχόμενο από τις Ρωσοποιημένες μυστικές υπηρεσίες που δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσουν έστω μία οριακή κινητικότητα ή κατάθεση εναλλακτικής άποψης .Τουναντίον προβαίνουν σε έντονα κατασταλτικά μέτρα, εξαφάνιση ηγετικών προσωπικοτήτων της αντιπολίτευσης, κάτι που είναι εμφανές σε Κιργιζία, Τατζικιστάν , Λευκορωσία (τρία από τα κράτη που έστειλαν μικρές στρατιωτικές μονάδες) , ως και μέχρι την περίπτωση Ναβάλνι στην Μόσχα.Πρώτο : Όπως πολύ σωστά επεσήμανε χθες ο υπεξ των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν το καθεστώς της Αστάνα ζητώντας την Ρωσική στρατιωτικό/”ειρηνευτική’ παρέμβαση ουσιαστικά καθίσταται δέσμιο και υπόχρεο της Μόσχας , ενώ οι Ρώσοι επιστρέφουν σε άλλο ένα τμήμα του Ρωσικού/μετά-Σοβιετικού τοπίου ,όπως έχει συμβεί σε Αρμενία, Λευκορωσία, Τατζικιστάν ,αλλά και μέσω των “παγωμένων διενέξεων” σε Αμπχαζία-Νότια Οσσετία στην Γεωργία, ως και σε Κριμαία-Ντονμπάς στην Ουκρανία. ενώ συνεχίζουν να διατηρούν στρατιωτική παρουσία με τμήμα της 14ης στρατιάς του Δνείστερου στην Μολδαβία.(Υπερδνειστερία) Όπου έχουν αναπτυχθεί Ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις σπάνια αποχωρούν.(πλην Αφγανιστάν και ανατολικής Ευρώπης λόγω της Σοβιετικής κατάρρευσης). Η παρουσία δυνάμεων της 102ας στρατιάς σε Αρμενία, και της 201 μηχανοκίνητης μεραρχίας στο Τατζικιστάν υποστηρίζουν ακόμα πιο πολύ την ανωτέρω θέση. Και φυσικά οι αλεξιπτωτιστές που αφίχθηκαν στο αεροδρόμιο του Άλματι από το σύνταγμα του Πσκόφ δεν μπορούν να θεωρηθούν ως ειρηνευτική δύναμη. Και ο ξεσηκωμός ήταν εσωτερική λαϊκή αντίδραση , χωρίς εμπλοκή μισθοφόρων ή ξένων ή “τρομοκρατών” που σκαρφίστηκε ο Τοκάγιεφ.Η “πρόσκλησή του” στην Μόσχα μαθηματικά βέβαιο οδηγεί εκ νέου αυτά τα κράτη στην “αγκαλιά ” της Ρωσικής κυβερνώσας ελίτ….Άλλωστε ο Πούτιν πολύ συχνά κάνει λόγο για τα 3,5 εκατ Ρώσων του Καζακστάν….Δεύτερο : Η συμφωνία της Τασκένδης του 1992(ήταν την εποχή που το Ουζμπεκιστάν ανήκε στον Οργανισμό) που βάσει αυτής συστάθηκε η εξαμελής (Ρωσία-Αρμενία-Τατζικιστάν-Λευκορωσία-Κιργιζία-Καζακστάν) συμμαχία /CTSO περί συλλογικής ασφάλειας και συνεργασίας στο άρθρο 4 αναφέρει ότι οι χώρες συμπράττουν έναντι ορατής εξωτερικής απειλής σε κράτος-μέλος της. Τώρα στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρξε εξωτερική απειλή για την ασφάλεια της χώρας. Ούτε συζήτηση .Περίτεχνα ο Τοκάγιεφ κατ εντολή της Μόσχας και προφασιζόμενος “εισβολή από το εξωτερικό” ζήτησε από τον προεδρεύοντα του οργανισμού Αρμένιο πρωθυπουργό Νικολ Πασινιάν την ειδικότερη ενεργοποίηση … Άμεσα η Ρωσία έστειλε 2500 άνδρες, το Τατζικιστάν 200, η Αρμενία 70 και η Λευκορωσία 130 κλπ. Άλλωστε ακόμα και επί Γοκρμπατσόφ το 1986 η τότε Σοβιετική Ένωση ενήργησε τάχιστα και έστειλε στρατό στο Καζακστάν και άλλαξε την ηγεσία της τότε Σοβιετικής δημοκρατίας. Υπενθυμίζω ότι σε παρόμοιες περιπτώσεις το 2005 το 2010, και το 2020 ο συγκεκριμένος οργανισμός δεν επενέβη στην Κιργιζία, ούτε στην μεθοριακή σύρραξη Τατζικιστάν-Κιργιζίας το 2021,όυτε βέβαια στην περίπτωση του πολέμου στο Ναγκόρνο Καραμπάχ το φθινόπωρο του 2020 ,μεταξύ Αρμενίων και Αζέρων. Τρίτο: Στο Καζακστάν -παρά τη στενή σχέση του Τοκάγιεφ με τον επί σχεδόν τριάντα χρόνια πρόεδρο και αυταρχικό διεφθαρμένο ηγέτη της χώρας τον Ναζαρμπάγιεφ-υπάρχει αντιπαράθεση μεταξύ του νυν προέδρου και ανθρώπων του προκάτοχου του, (ο οποίος δεν είναι καλά στην υγεία του. όπως φάνηκε από την πρόσφατη φωτογραφία στο αεροδρόμιο της Αγίας Πετρούπολης στις 27 Δεκεμβρίου.)Η προχθεσινή σύλληψη του επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας και επί χρόνια υπουργού, πρωθυπουργού και προσωπικού συμβούλου του Ναζαρμπάγεφ του διαβόητου και πάμπλουτου Καρίμ Μαξίμοφ αποδεικνύει ότι μέσα στην κυβερνώσα ελίτ υπάρχουν τεράστιες διαφορές. Ο Μαξίμοφ διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός, υπουργός φυσικών πόρων ,μεταφορών, σχεδιασμού , οικονομικών του Ναζαρμπάγεφ ,και διακινούσε βρώμικα κεφάλαια στο εξωτερικό,(επί 27 ολόκληρα χρόνια) αγοράζοντας βίλες, παραλιακά “φιλέτα” στην Γαλλική Ριβιέρα, κα. (επί 27 χρόνια)Το ίδιο ασφαλώς συμβαίνει και με τον Τοκάγιεφ ,που ήταν πολύ κοντά στο Ναζαρμπάγεφ(ο υπογράφων έχει πραγματοποιήσει κατά διαστήματα έρευνα με υλικό και φώτος όλων των ανωτέρω . τεράστιων αγορών, χλιδάτων κατοικιών κλπ σε Γαλλία-Ελβετία-Μ. Βρετανία και Αυστρία) .Συμπερασματικά σε όλα αυτά τα κράτη-συμπεριλαμβανομένης και της Ρωσίας- γίνεται μάχη η ανάμεσα σε μετασοβιετικές, μετακομμουνιστικές και αυταρχικές ελίτ και διεφθαρμένες φατρίες που εκμεταλλεύονται καταστάσεις σε βάρος των λαών (από την εποχή των Σοβιέτ μέχρι και σήμερα).
