ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΕΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ…
Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε για ειρήνη με τον Πούτιν, ενώ είναι αμυδρές οι ελπίδες επίτευξης ειρήνης με τη Μόσχα. Οι προτάσεις για μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων στην Ουκρανία αγνοούν την ιστορία της Ρωσίας με σωρεία αθετημένων υποσχέσεων και την τεράστια ζημιά που προκλήθηκε από την εισβολή και τον εν εξελίξει πόλεμό της. Κάθε φορά που η Ουκρανία κερδίζει κάτι στην προσπάθειά της να απωθήσει τους Ρώσους εισβολείς, κάποια καλοπροαίρετη(;) ψυχή υποδηλώνει ότι μπορεί να είναι ώριμη η ώρα να διαπραγματευτεί το τέλος των σκληρών μαχών.
Αν η Ρωσία ήταν σε θέση να διασφαλίσει την μόνιμη Ουκρανική ουδετερότητα και να διατηρήσει την παράνομα προσαρτηθείσα Κριμαία ως και ορισμένες από τις συνοριακές περιοχές που έχει προσαρτήσει ο Πούτιν,(Ντόνετσκ κλπ) τότε ο τελευταίος θα μπορούσε να σώσει το πρόσωπο και να τερματίσει την λεγόμενη και ανεκδιήγητη’ Ειδική Στρατιωτική Επιχείρησή του'( κάποιοι ισχυρίζονται.) Οι υποστηρικτές μιας διευθέτησης μέσω διαπραγματεύσεων υποστηρίζουν ότι η Ουκρανία είναι απίθανο να ανακαταλάβει το έδαφος που έχει ήδη προσαρτηθεί από τη Μόσχα, και η ειρήνη τώρα θα σταματούσε την ολοκληρωτική καταστροφή. Αν το Κίεβο συμφωνήσει να μείνει εκτός ΝΑΤΟ ως μέρος της συμφωνίας, τότε θα μειώσει τις εντάσεις και θα καλλιεργήσει το έδαφος για μελλοντική αρμονία.(!)
Γιατί αυτή είναι μια κάκιστη και απαράδεκτη ιδέα; Για τέσσερις (κατ ελάχιστο) λόγους:
Πρώτο. Ούτε ο Πούτιν ούτε οι αλαζόνες σύμβουλοί του για την εξωτερική πολιτική έχουν εγκαταλείψει τον στόχο τους να αναστήσουν την τσαρική/σοβιετική αυτοκρατορία όπως υπήρχε από τη δεκαετία του 1780 ως τα τέλη τη δεκαετίας του 1980. Η πηγή των σημερινών προβλημάτων δεν ήταν η επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς αλλά οι κομπλεξικές αυτοκρατορικές φιλοδοξίες της Μόσχας. Μια παύση στον πόλεμο της Ουκρανίας θα επέτρεπε στο Κρεμλίνο να ανασυστήσει τις δυνάμεις της Ρωσίας και, αφού χαλαρώσουν το ΝΑΤΟ και το Κίεβο, θα ανανεώσει την ώθησή του να καταλάβει την υπόλοιπη Ουκρανία και μετά να πάει στη Μολδαβία, στις χώρες της Βαλτικής και αλλού στο λεγόμενο «εγγύς εξωτερικό» της Μόσχας.
Δεύτερο. Η υπόσχεση του Κρεμλίνου για μη επίθεση δεν σημαίνει τίποτα. Το 1945 η ΕΣΣΔ υπέγραψε τη Χάρτα του ΟΗΕ που απαγόρευε τον πόλεμο εκτός από αυτοάμυνα ή για τη συλλογική ασφάλεια. Νωρίτερα, το Πρωτόκολλο Litvinov το 1928 αποκήρυξε τον πόλεμο ως μέσο εθνικής πολιτικής ( κάτι που αγνοήθηκε το 1939 όταν ο Στάλιν ενώθηκε με τον Χίτλερ στην εισβολή στην Ανατολική Ευρώπη, πχ Πολωνία, Βαλτικές κα). Πιο πρόσφατα, το Κίεβο συμφώνησε μόνο να μεταφέρει τα πυρηνικά του το 1994 στη Ρωσία (μονομερής πυρηνικός αφοπλισμός)με αντάλλαγμα τις διαβεβαιώσεις από τη Μόσχα, την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο για σεβασμό της ανεξαρτησίας και των συνόρων της Ουκρανίας, διαβεβαιώσεις που έχουν επανειλημμένα παραβιαστεί από τον Πούτιν σε Κριμαία και ανατολική Ουκρανία.
Τρίτο. Καμία συνθήκη ειρήνης με το καθεστώς του Πούτιν δεν μπορεί να εξασφαλίσει δικαιοσύνη για τους εγκληματίες πολέμου. Όσο ο Πούτιν παραμένει στην εξουσία, δεν μπορεί και δεν θα τιμωρηθεί. και ούτε θα επιτρέψει στους εγκληματίες του συνεργάτες να αντιμετωπίσουν τη διεθνή δικαιοσύνη. Το διεθνές δίκαιο δεν παρέχει «ασυλία αρχηγού κράτους» για εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ή γενοκτονία. Το Καταστατικό της Ρώμης που ιδρύει το ΔΠΔ (Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο) και διευκρινίζει ότι «η επίσημη ιδιότητα ως Αρχηγού Κράτους ή Κυβερνήσεως, μέλους κυβέρνησης ή κοινοβουλίου, εκλεγμένου αντιπροσώπου ή κυβερνητικού αξιωματούχου σε καμία περίπτωση δεν απαλλάσσει ένα πρόσωπο από την ποινική ευθύνη».
Τέταρτο. Όσο επιβιώνει το καθεστώς Πούτιν, η Ρωσία δεν θα αναγνωρίσει ούτε θα πληρώσει πολεμικές αποζημιώσεις για τα κακά που προκάλεσε στην Ουκρανία ή για τα εκατομμύρια νεκρούς, τραυματίες, σοκαρισμένους, τραυματισμένους, ανάπηρους, χιλιάδες εκκενώσεις αμάχων ως και αναγκασμένους να φύγουν στο εξωτερικό. Η απύθμενη ζημιά στην οικονομία μέσω της καταστροφής κτιρίων, υποδομών, ζώων, χαμένων ετών ΑΕΠ, ζημιών στους πόρους και όλων των θεμελίων της ανάπτυξης και της ευημερίας θα έμενε χωρίς αντιστάθμιση, μαζί με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, για να μην αναφέρουμε την πολιτιστική καταστροφή μουσείων που λεηλατήθηκαν και θέατρα ως και αίθουσες συναυλιών που καταστράφηκαν. Οι λογαριασμοί για αυτές τις ζημιές ανέρχονται σε περισσότερα από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια (ένα τεράστιο βάρος, αλλά διαχειρίσιμο για τη Ρωσία μέσω των πωλήσεων πετρελαίου και φυσικού αερίου, με τον ίδιο τρόπο που πλήρωσε το Ιράκ για την εισβολή του στο Κουβέιτ.)
Για να πείσουμε τη Ρωσία να αντιμετωπίσει τις πολυδιάστατες υποχρεώσεις της για αυτές τις καταστροφές το καθεστώς Πούτιν πρέπει πρώτα να αντικατασταθεί από έντιμους Ρώσους που να προωθήσουν μαζικές μεταρρυθμίσεις σε συνεργασία με μια διεθνή διοίκηση. Όπως στη Γερμανία και την Ιαπωνία μετά το 1945, η Ρωσική κοινωνία πρέπει να ωθηθεί προς τη δημοκρατία. Η γνήσια συμφιλίωση με την Ουκρανία και τη Δύση θα απαιτήσει βαθιά αλλαγή στη Ρωσική Ομοσπονδία και μπορεί να χρειαστούν γενιές για να αλλάξει η επικρατούσα αρνητική και εξωπραγματική νοοτροπία. Μέχρι να ριζώσουν τέτοιες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, η Ρωσία πιθανότατα θα διατηρήσει τις άρρωστες ιμπεριαλιστικές της φιλοδοξίες. Η επιμονή σε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στη Ρωσία είναι απαραίτητη για την αποφυγή της διαρκούς παγκόσμιας ανασφάλειας. Οι άνθρωποι καλής και έντιμης θέλησης δεν πρέπει καν να σκέφτονται να διαπραγματευτούν κάποιου είδους συμβιβασμό με τον σημερινό προσωποπαγές, αυταρχικό και μετακαγκεμπίτικο καθεστώς της Ρωσίας.
