Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Ο Τραμπ υποσχέθηκε εδώ και μήνες ότι θα θέσει ένα γρήγορο τέλος στον Ρωσο-ουκρανικό πόλεμο(μέσα σε μία ημέρα!) -αν εκλεγεί-και δήλωσε ότι η Ουκρανία θα έπρεπε να είχε «παραδώσει λίγο έδαφος»(!) στη Μόσχα, εβδομάδες αφότου αρνήθηκε να ανακοινώσει ότι δεσμεύεται για μια Ουκρανική νίκη στο ντιμπέιτ του. με υποψήφια των Δημοκρατικών για την προεδρία την Κάμαλα Χάρις. Ο Τραμπ είπε αργότερα στον Ζελένσκι (27 Σεπτεμβρίου) ότι θα έκανε μια συμφωνία που θα ωφελούσε «και τις δύο πλευρές»(χωρίς να εξηγήσει τι θα περιλαμβάνει) . Αυτοί οι παράγοντες έχουν προκαλέσει έντονες ανησυχίες ότι θα πιέζει την Ουκρανία για παραχωρήσεις σε μια δυσμενή εκεχειρία μέσω της συνέχισης της στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ. στο Κίεβο. Αυτό συνάδει με την πολιτική των Ρεπουμπλικανών κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Μπάιντεν, όπου οι Ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί ήταν πρόθυμοι να μειώσουν σημαντικά την συνολική υποστήριξη για την άμυνα της Ουκρανίας.
Αν αυτά είναι αλήθεια, έρχεται σε μια ακατάλληλη στιγμή για την Ουκρανία. Η Ρωσία συνεχίζει να σημειώνει κάποια εδαφικά κέρδη στην ανατολική περιοχή του Ντονμπάς της Ουκρανίας και οι δυνάμεις της ενισχύονται τώρα στην περιοχή του Κουρσκ από την άφιξη Βορειοκορεατικών στρατευμάτων. Επιπλέον, αν η Ρωσία καταφέρει να κερδίσει σημαντικό Ουκρανικό έδαφος(μέσω σύγχρονης Ανταλκίδειας συμφωνίας), υπάρχει πολύ πραγματική και μεγάλη πιθανότητα το Κρεμλίνο να στρέψει το ενδιαφέρον του στην προσάρτηση και κατάληψη εδάφους σε άλλες γειτονικές χώρες που έχουν ήδη πέσει θύματα Ρωσικού υβριδικού πολέμου.(Μολδαβία, Γεωργία, Βαλτικές χώρες). Ο κόσμος έχει αλλάξει σημαντικά από τότε που ανέλαβε για πρώτη φορά ο Τραμπ το 2016 και ο πόλεμος μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας είναι μόνο μία από τις πολλές παγκόσμιες συγκρούσεις που θα αντιμετωπίσει άμεσα.
Μετά τις επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα, (πριν ένα χρόνο) ο Τραμπ ζήτησε γενικά τον τερματισμό της σύγκρουσης, αν και παραμένει ασαφές αν οραματίζεται μια συγκεκριμένη πορεία προς την κατάπαυση του πυρός. Έχει εκφράσει αταλάντευτη υποστήριξη στον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου, λέγοντας σύμφωνα με πληροφορίες στον Νετανιάχου σε πρόσφατη επικοινωνία του να «κάνει ό,τι πρέπει να κάνεις» ( ένα αίσθημα που οι ειδικοί ερμηνεύουν ως ενθαρρυντική κλιμάκωση στη Γάζα και τον Λίβανο, παρά τις ανθρωπιστικές ανησυχίες). Για όσους λένε ότι ο Τραμπ θα έδινε στον Νετανιάχου «λευκή επιταγή» στη Γάζα, στην πραγματικότητα, η πολιτική του μπορεί να μην είναι εντελώς διαφορετική από την προσέγγιση της κυβέρνησης Μπάιντεν,( η οποία δεν κατάφερε να περιορίσει τις χειρότερες στρατιωτικές και εκκαθαριστικές υπερβολές του Νετανιάχου.)
Το 2018, ο Τραμπ διέκοψε τη χρηματοδότηση της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για την Παλαιστίνη (UNRWA). Καθώς ο ανθρωπιστικός φόρος αίματος αυξάνεται, μπορεί να σταματήσει και πάλι αυτή τη χρηματοδότηση, την οποία αποκατέστησε ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν το 2021. Το πρωί της προχθεσινής εκλογής του Τραμπ, ο Νετανιάχου απέλυσε τον πολιτικό του αντίπαλο, υπουργό άμυνας, στρατηγό εα Γιόαβ Γκάλαντ, έναν από τους λίγους υποστηρικτές της Ισραηλινής κυβέρνησης για κατάπαυση του πυρός, προκαλώντας εκτεταμένες διαμαρτυρίες. στους δρόμους του Τελ Αβίβ και της Ιερουσαλήμ. Καθώς ο Νετανιάχου εδραιώνει την εξουσία και η κυβέρνησή του γίνεται πιο επιθετική, μια μελλοντική κυβέρνηση Τραμπ είναι απίθανο να μετριάσει αυτές τις δεξιές φωνές.
Αν και ο νέος επικεφαλής της πολιτικής για τη Μέση Ανατολή δεν έχει ακόμη επίσημα οριστεί ορισμένοι έχουν προτείνει ότι ο γαμπρός του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ ( ο οποίος μεσολάβησε στις Συμφωνίες του Αβραάμ του Ισραήλ με ορισμένα Αραβικά κράτη)) θα μπορούσε να είναι μια επιλογή , αν και έχει δηλώσει ότι θα αποφύγει να συμμετάσχει σε μία δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ . Ωστόσο, ο Κούσνερ επαίνεσε δημοσίως τη δυνατότητα εκμετάλλευσης της ακίνητης περιουσίας της «παραθαλάσσιας ιδιοκτησίας» στη Γάζα και πρότεινε στο Ισραήλ να απομακρύνει τους αμάχους ενώ «καθαρίζει» την περιοχή(!). Τα σχόλια του Κούσνερ έχουν κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι η επερχόμενη κυβέρνηση του Τραμπ θα ενθάρρυνε ή θα ‘έκλεινε τα μάτια’ στην προσαρτητική φατρία εντός του ακροδεξιού συνασπισμού του Νετανιάχου, η οποία εκτιμάται ότι θα επεκταθεί σε περαιτέρω παράνομες ενέργειες στη Δυτική Όχθη.Ασφαλώς πολλά θα εξαρτηθούν από τις σχέσεις του Ισραήλ με το Ιράν.
Το μέλλον της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ θα εξαρτηθεί, σε μεγάλο βαθμό, από το ποιους θα ορίσει ο Τραμπ σε βασικές θέσεις του υπουργικού συμβουλίου . Ενώ πολλοί ανακουφίστηκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας όταν τοποθέτησε ορισμένα σοβαρά και υπολογίσιμα πρόσωπα σε θέσεις υπουργού εξωτερικών ,άμυνας και συμβούλων εθνικής ασφαλείας όπως ο στρατηγός εα Mάτις ο αντιστράτηγος εα . Χέρμπερτ MακMάστερ (και των δυο ο υπογράφων υπήρξε έντονος υποστηρικτής εκείνα τα χρόνια συν ευρισκόμενος σε Ευρωατλαντικά συμπόσια) κανένας από τους δύο δεν ολοκλήρωσε τη θητεία του στον Λευκό Οίκο του Τραμπ ,ερχόμενος σε σφοδρή αντιπαράθεση μαζί του .(όπως και οι Ρεξ Τίλερσον,Τζων Μπόλτον , Μαρκ ‘Εσπερ Τζων Κέλι, κα)
Ο καλύτερος δρόμος προς τη σταθερότητα των ΗΠΑ σε παγκόσμιο πλαίσιο είναι να περιβάλλεται ο εκάστοτε πρόεδρος από έμπειρα και τεχνοκρατικά άτομα με γνώμονα την αποστολή που υποστηρίζουν για τα συμφέροντα της χώρα έναντι κομματικών και θα πρέπει να αποφύγουν μερικά από τα πιο κραυγαλέα λάθη της πρώτης θητείας του Τραμπ, συμπεριλαμβανομένης της τάσης του να αποξενώνει σημαντικούς συμμάχους και να αγκαλιάζει αντιπάλους και αυταρχικούς(Πούτιν,Κιμ κα). Η Αμερική πρέπει να παραμείνει αξιόπιστη και αξιόπιστη, και με ισχυρή, και όχι απερίσκεπτη, εξωτερική πολιτική για να μπορεί να είναι μια σταθεροποιητική δύναμη στον κόσμο.
