Όπως αναφέρει, σε άρθρο του στο ARAB NEWS, ο Hafed Al-Ghwell, συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο John Hopkins School of Advanced International Studies, « η ατελείωτη σειρά κρίσεων στον κόσμο, από τον COVID-19 έως την κλιματική αλλαγή, η εντεινόμενη αντιπαλότητα των μεγάλων δυνάμεων, ακόμη και η απομάκρυνση των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή, μπορεί να φαίνεται ένα ασύνδετο σύνολο ατυχών συμπτώσεων. Ωστόσο, αυτά τα φαινομενικά ατελείωτα δεινά είναι ένα σύμπτωμα μιας προφανούς «μεσοβασιλείας» στην παγκόσμια γεωπολιτική ( απουσία κυρίαρχης δύναμης) » .
«Οι ανταγωνιστικές ιδεολογίες μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, η υποχώρηση της ηγεμονίας της Αμερικής και οι αυξανόμενοι ανταγωνισμοί μεταξύ των μεσαίων δυνάμεων διαιωνίζουν τη διαρκή αναταραχή σε ένα εξαιρετικά κατακερματισμένο παγκόσμιο τοπίο».
Πριν από μια δεκαετία, λίγοι θα μπορούσαν να προβλέψουν ότι ο περιορισμός του εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη, μετά από σαράντα χρόνια αυταρχισμού, θα εξελισσόταν σε μια νέα ταραχώδη περίοδο, γεμάτη αστάθεια, χάος και τελικά, επιστροφή στα όπλα .
«Οι δυτικοί πολιτικοί και οι ειδήμονες παρηγορούνται σε αφηγήσεις ή ομιλίες για τη μετά τον Καντάφι εποχή. Ωστόσο, η συζήτηση για το «αναπόφευκτο» είναι απλώς μια πρόφαση που έχει σχεδιαστεί για να απαλλάξει τις εξωτερικές δυνάμεις από τον ρόλο τους στα δεινά της Λιβύης ».
Μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ, μια διάχυτη έλλειψη βούλησης πάντα θόλωνε τις πολιτικές, τις απαντήσεις, τις κρίσιμες διπλωματικές δεσμεύσεις και άλλες τόσο απαραίτητες παρεμβάσεις στη Λιβύη. Ακόμη και η επιχείρηση του NATO, Operation Unified Protector, ήταν γεμάτη από ασάφεια, διχασμό και καχυποψία μεταξύ των δυτικών συμμάχων.
Η απόδειξη, ήταν η φιλοξενία δώδεκα διαφορετικών διασκέψεων και συνόδων κορυφής υψηλού επιπέδου όπου οι συμμετέχοντες σχεδιάζουν με ανυπομονησία την αμοιβαία συμφωνία, αλλά αποφεύγουν την εφαρμογή μηχανισμών ελέγχου της συμμόρφωσής τους, όπως η απομάκρυνση ξένων μαχητών.
Δυστυχώς, ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Κίνα, οι δύο πιο ισχυρές χώρες στον κόσμο, αντιλαμβάνονται τα συμφέροντά τους ως απειλούμενα αρκετά.
Στην Ευρώπη, από την άλλη πλευρά, ενώ τα βασικά συμφέροντα και οι ιδεολογικές θέσεις διατρέχουν κίνδυνο σε περίπτωση κατάρρευσης της Λιβύης, κανένας ηγέτης δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να επιτύχει εσωτερικές συμφωνίες και να πρωτοστατήσει σε μια συνεκτική απάντηση. Ίσως η πρόσφατη Γαλλοïταλική συμφωνία, βοηθήσει, αν και οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν οικονομικά και κυρίως πολιτικά ζητήματα ( εκλογές στη Γαλλία, ασταθής κυβέρνηση στην Ιταλία).
Επιπλέον, για τους περιφερειακούς γείτονες της Λιβύης που μπορούν αξιόπιστα να ισχυριστούν ότι απειλούνται από τη διαρκή αστάθειά της, ούτε η Αλγερία, η Αίγυπτος ούτε η Τυνησία είναι σε θέση να ηγηθούν ή να συντονίσουν οποιαδήποτε ουσιαστική επέμβαση.
Ήδη εμπλεκόμενες στη Λιβύη, δυνάμεις, που φοβούνται για ένα ενδεχόμενο αποτυχίας των «εκλεκτών» τους στις εκλογές, καλούν σε αναβολή τους, για… μερικούς μήνες, απειλώντας ότι δε θα αναγνωρίσουν το αποτέλεσμα εάν οι εκλογές διεξαχθούν στην προβλεπόμενη ημερομηνία της 24ης Δεκεμβρίου.
Ο πρόεδρος του HCS Χαλιντ Μίσρι εκ των ηγετών των Αδελφών Μουσουλμάνων δεν κατέρχεται ο ίδιος στις εκλογές, αλλά εκτιμάται ότι θα υποστηρίξει τον νυν πρωθυπουργό Ντπεϊμπά, με τον οποίο τους συνδέει εκτός των άλλων η στενή σχέση με την Τουρκία.
Η ύπαρξη δεκάδων αυτονομημένων και ανεξέλεγκτων ένοπλων παραστρατιωτικών ομάδων οι οποίες δεν ελέγχουν μόνο γεωγραφικές περιφέρειες της χώρας αλλά ακόμη και γειτονιές της Τρίπολης αυξάνουν την επικινδυνότητα για εκτροπή και επιστροφή της Λιβύης στο χάος, έναν χρόνο μετά τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός.
Οι δυτικές επείγονται για λύση, με δημοκρατικές διαδικασίες. Η βιασύνη όμως, της διεθνούς κοινότητας για προώθηση της πολιτικής λύσης στο πρόβλημα της Λιβύης μέσω των εκλογών, έχει και σαφές οικονομικό περιεχόμενο.
Οι πετρελαϊκές εταιρίες της Ευρώπης, οι εταιρίες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, κατασκευαστικές και εταιρίες επικοινωνιών επιθυμούν να τελειώσει το συντομότερο η πολιτική εκκρεμότητα της Λιβύης και να μπορέσουν έτσι να μπουν δυναμικά σε μια χώρα η οποία διψάει για ξένες επενδύσεις και είναι μια από τις μεγαλύτερες παραγωγούς πετρελαίου στη γειτονιά της Ευρώπης.
Στην πραγματικότητα εξελίσσεται ένας ανταγωνισμός για το μεγάλο «φιλέτο» της Λιβύης. Η ανοικοδόμηση της Λιβύης αλλά και η αποκατάσταση των υποδομών μετά από τον δεκαετή καταστροφικό εμφύλιο, δημιουργούν μεγάλες ευκαιρίες για τις ξένες εταιρίες.
«Οι Λίβυοι θα ήταν σοφό να μην εναποθέσουν όλες τις ελπίδες τους σε μια εκλογή που διαφημίζεται ιδιαίτερα από τη διεθνή κοινότητα ως πανάκεια για μια δεκαετία ασθενειών. Η ίδια η ξένη εμπλοκή στη Λιβύη παραμένει ασαφής, αποκλίνουσα και καταστροφική, που επιδεινώνεται από σοβαρά εξασθενημένους παγκόσμιους θεσμούς σε έναν κατακερματισμένο κόσμο».
H τυχόν αποτυχία της δημοκρατικής μετάβασης και η κατάρρευση της Λιβύης θα αποδειχθούν πολύ ελκυστικές για κακόβουλα συμφέροντα, λαμβάνοντας υπόψη τα πλεονεκτήματα υδρογονανθράκων της Βορειοαφρικανικής χώρας, την εγγύτητα με την Ευρώπη, τον πολλαπλασιασμό των φορητών όπλων και την ευκολία πρόσβασης στο αιώνια ασταθές Σαχέλ.
Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι μια στρατηγική και ηθική αποτυχία από τους αυτοδύναμους υποστηρικτές της δημοκρατίας (Δυτικές πολιτισμένες χώρες ) και της σταθερότητας, επειδή απέτυχαν να επιβάλουν τιμωρητικό κόστος σε όσους εξακολουθούν να υποκινούν τα προβλήματα της Λιβύης( π.χ. Τουρκία).
Η Δύση, άνοιξε για άλλη μια φορά , τον ασκό του Αιόλου !!!
Απόστολος Τσιμογιάννης
Ο Απόστολος Τσιμογιάννης είναι Υποστράτηγος (ε.α), με μεγάλη επιτελική και διοικητική εμπειρία στον τομέα των Millitary Logistics. Έχει υπηρετήσει σε ανάλογη επιτελική θέση του NATO/NSPA και εξειδικεύεται σε θέματα Ευρασίας – Ινδοειρηνικού. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Logistics.
