μη αποστολή πλοίων στον Κόλπο.
Δρ Αθανάσιος Ε.Δρούγος
Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Η θέση της Ελληνικής κυβέρνησης να μην συμμετέχει μαζί με όλες τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και την Αυστραλία στην απαράδεκτη πρόταση Τραμπ για πολυεθνική ναυτική παρουσία στα Στενά του Ορμούζ είναι απόλυτα σωστή,ορθολογική, ψύχραιμη, έγκαιρα τοποθετημένη και αποδεικνύει τον Ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας μας , απέναντι σε ένα άνευ λόγου και ασαφή πόλεμο που δεν τον διάλεξε η Ευρώπη,αφού είναι ξεκάθαρα ένας πόλεμος αποκλειστικής και λαθεμένης επιλογής του Τραμπ και των Ισραηλινών, που διαχρονικά έχουν εμμονές με τη Τεχεράνη.
Η ίδια τάση παρατηρήθηκε και στους κόλπους του ΝΑΤΟ,όπου σε συντριπτικό βαθμό οι σύμμαχοι διαφωνούν με τις κινήσεις και εκκεντρικές θέσεις Τραμπ όπως στη περίπτωση της Γροιλανδίας,αλλά και στο Ιράν.
Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι από τη μία πλευρά ο Τραμπ απαιτούσε επίμονα και απειλητικά Ευρωπαϊκή ναυτική συνδρομή στον Κόλπο ,και την επομένη έλεγε ότι δεν χρειάζεται βοήθεια από το ΝΑΤΟ-ΕΕ και ως συνήθως προβαίνει σε ανερμάτιστα και εκδικητικό- κομπλεξικά σχόλια επικρίνοντας το ΝΑΤΟ με παιδαριώδεις λέξεις του ιδιαίτερα παρακμιακού και περιορισμένου λεξιλογίου του.
Ζητάει ευρωπαϊκή υποστήριξη , όταν την αρνήθηκε επί μήνες προκλητικά στην Ευρώπη για την αντιμετώπιση εκ μέρους της μαχόμενης Ουκρανίας απέναντι στο στυγερό δικτάτορα του Κρεμλίνου.
Αξίζει να τονιστεί ότι το Ιράν δεν είναι συμβατική απειλή για την Ευρώπη(ίσως ασύμμετρη), ενώ η ,ορατή και πραγματική απειλή για την ήπειρό μας είναι η Ρωσία του Πούτιν και μόνο από την Αρκτική μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα.
Πολλές χώρες διστάζουν να ενταχθούν σε έναν συνασπισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και να γίνουν εμπόλεμες σε μια αχρείαστη σύγκρουση με το Ιράν.Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν ξεκινήσει έναν πόλεμο επιλογής επιτιθέμενοι στο Ιράν. Οι συνέπειες αυτού δεν φαίνεται να έχουν μελετηθεί ιδιαίτερα καλά, ενώ ο παροξυσμός του Τελ Αβίβ για την ιρανική απειλή δεν ανταποκρίνεται πάντα στη πραγματικότητα.
Ενώ είναι προς το οικονομικό συμφέρον της Ευρώπης να διατηρήσει την κυκλοφορία να ρέει μέσω του Στενού του Ορμούζ, πολλά κράτη «πληγώνονται» από τον τρόπο που τους έχει φερθεί ο Τραμπ. Δεν υπάρχουν πολλά και καλά συναισθήματα [από τις ευρωπαϊκές χώρες] προς τις Ηνωμένες Πολιτείες αυτή τη στιγμή, ιδίως επειδή δεν συμμετείχαν στη διαδικασία κατά την προετοιμασία αυτού του πολέμου. Φαίνεται ότι οι κάπως αόριστες και ανερμάτιστες απειλές του Τραμπ για συνέπειες δεν καταφέρνουν να πείσουν τους ηγέτες άλλων χωρών να ακούσουν την έκκλησή του για βοήθεια.
Τα κράτη πρέπει να σταθμίσουν τον κίνδυνο οποιωνδήποτε συνεπειών μπορεί να επιβάλει ο Τραμπ έναντι του κινδύνου να γίνουν στόχος του Ιράν. «Η προσπάθεια του Τραμπ να πείσει ή να εκφοβίσει άλλα έθνη να συνεισφέρουν πολεμικά πλοία γίνεται απεγνωσμένη, ενώ υπάρχουν λίγα που να ενθάρρυναν τη συμμετοχή,
Ο Τραμπ ως συνήθως είπε ότι «προέβλεψε πριν από πολύ καιρό»(!) ότι το Ιράν θα εμπόδιζε τη ναυτιλία στο στενό, αλλά δεν ζήτησε βοήθεια από συμμάχους εκ των προτέρων για να διατηρήσει το πέρασμα ανοιχτό.
Η Δύση έχει κουραστεί με τον Τραμπ,τις παραδοξότητες, την ασχετοσύνη και τη συνωμοσιολογία του.Άλλο το περιβάλλον του 1980-1988 με το πόλεμο των δεξαμενόπλοιων στον Κόλπο και τις επιχειρήσεις συνοδείας των Κουβετιανών πλοίων με τις επιχειρήσεις PRIME CHANCE/PRΑYΙNG MΑNTΙS/NIMBLE ARCHER και ΕARNEST WILL
Δεν χρειάζεται η Ευρώπη να εμπλακεί σε αυτό το μέτωπο .Διαχρονικά έχει συνδράμει σε πολλές επιχειρήσεις των Αμερικανών σε Αδριατική, Ερυθρά, Σομαλικές ακτές,Σαχέλ κα
Η Αθήνα παρακολουθώντας τις δραματικές εξελίξεις και την εκρηκτική περιφερειακή αστάθεια δυναμικά έκρινε ότι δεν πρέπει να συμμετέχει σε αβέβαιες αποστολές.
Λόγοι ευρω-συμμαχικοί, αξιακοί,πολιτικοί αποτρεπτικοί,οικονομικοί.κα, καθόρισαν τις σχετικές αποφάσεις μας.Σε εποχή Τραμπ, καλούμαστε να προσέχουμε….Και μη λησμονούμε ότι η κύρια απειλή είναι η Ρωσία,ως και ότι το ΝΑΤΟ συγκροτήθηκε για την ασφάλεια του Ευρωατλαντισμού και όχι για την αντιμετώπιση ριζοσπαστικών καθεστώτων..
