Ισως το Κυπριακό έχει φτάσει στην πιο επικίνδυνη καμπή του και αυτό γιατί οι πιέσεις που ήδη ασκούνται και αναμένονται να ασκηθούν στην συνέχεια, θα είναι το ίδιο αφόρητες με παλαιότερα σχεδία, όμως αυτή την φορά είναι ερώτημα κατά πόσο οι νυν ηγεσίες, τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου, θα μπορέσουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Η συγκυρία έφερε την τελευταία φορά στην Προεδρία τον αείμνηστο Τάσο Παπαδόπουλο, που χάρη σε αυτόν και μόνο, η Κύπρος αποτελεί και σήμερα μια Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Ευρώπης. Κατά πόσο όμως είναι ικανή η σημερινή ηγεσία Αναστασιάδη να πράξει το ίδιο. Δεν θέλουμε να κοιτάξουμε το παρελθόν για να κρίνουμε το παρόν, αναφερόμενοι στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, που υπήρξε υπέρμαχος της τελευταίας λύσης, αλλά παρά τις φιλότιμες σημερινές αντιστάσεις του, υπάρχουν γεγονότα που μας κάνουνε να ανησυχούμε. Για παράδειγμα δεν γίνεται να μην έχουν τεθεί προϋποθέσεις προκειμένου να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Δηλαδή πιο το νόημα να συζητάει εάν οι Τούρκοι έχουν αποφασίσει, όπως άλλωστε το δηλώνει ο Ερντογάν ότι δεν θα αποσυρθούν τα στρατεύματα κατοχής και σχεδόν κανένας έποικος.
Ποια δηλαδή θέματα να συζητήσεις από εκεί και πέρα … Από την άλλη ο κ. Αναστασιάδης, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που ανέχθηκε να παρουσιάζεται ως κρατική οντότητα ο ηγέτης των κατεχομένων στο εξωτερικό. Όλα αυτά μας δημιουργούν τεράστιες ανησυχίες ειδικά τώρα που φεύγουν όλοι και πάνε στο Μόντ Παλεράν της Ελβετίας για συζητήσεις ως προς το εδαφικό και διερωτόμαστε, η Κύπρος δεν τους βολεύει ή η Ελβετία προσφέρεται καλύτερα για ειδικές πιέσεις στο θέμα. Και τελικά αναρωτιόμαστε όταν δεν έχουν μπει προαπαιτούμενα εκ μέρους της Κύπρου, πόσο έχουν καθοριστεί κριτήρια σε ό,τι αφορά τη διαπραγμάτευση τόσο στο εδαφικό όσο και στο συναφές περιουσιακό, που για να φτάσουμε εκεί θα έπρεπε να είχαμε τελειώσει με τις εγγυήσεις. Αλλά βέβαια τα πράγματα σκοπίμως τα πάνε ανάποδα, δηλαδή αφήνουνε τις εγγυήσεις για το τέλος, ώστε με τα πιο προσεγγίσιμα θέματα να δημιουργούνται εντυπώσεις λύσης, που θα λειτουργήσουν ως μοχλός εύκολης υποχώρησης των θέσεων Ελλάδος και Κύπρου.
Έτσι, κατά γενική ομολογία του πολιτικού κόσμου στην Κύπρο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρόκειται να μεταβεί σε μια εξαιρετικά δύσκολη αποστολή στο Μοντ Πελεράν της Ελβετίας, όπου θα διεξαχθούν συνομιλίες για το εδαφικό και θα πρέπει να πάει όσο το δυνατόν πιο καλά προετοιμασμένος και υποστηριζόμενος σε αυτή τη δύσκολη προσπάθεια, την οποία θα καταβάλλει για να διερευνηθεί το ενδεχόμενο κατάληξης σε ένα τεράστιας σημασίας κεφάλαιο, όπως είναι το εδαφικό, αλλά και των υπολοίπων κεφαλαίων.
Για το θέμα της συζήτησης στο εξωτερικό και αν η πλευρά μας θα είναι πιο ευάλωτη σε πιέσεις, όπως αναφέρουν κάποια κυπριακά κόμματα, ο κ. Κυπριανού ανέφερε μεταξύ άλλων ότι, ” επειδή είμαι βέβαιος ότι διερωτώνται πολλοί, εμείς θεωρούμε ότι και οι συναντήσεις θα μπορούσαν να γίνουν στην Κύπρο και όχι στο εξωτερικό. Για διάφορους λόγους έχει επιλεγεί να γίνει η συνάντηση στο εξωτερικό”, “το ότι κάποιοι ενδεχομένως να επιχειρήσουν να ασκήσουν πιέσεις πρέπει να το θεωρούμε δεδομένο. Το θέμα είναι εμείς πόσο δεκτικοί θα είμαστε σε τέτοιες πιέσεις και θεωρώ ότι με τη συζήτηση που είχαμε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο Πρόεδρος θα αντισταθεί σε τέτοιες πιέσεις. Αυτή είναι και η δική μας έκκληση προς τον Πρόεδρο : Εάν και εφόσον επιχειρηθεί από τους οποιουσδήποτε να ασκήσουν τις οποιεσδήποτε πιέσεις να είναι ξεκάθαρος σε ό,τι αφορά τα ζητήματα των αρχών”.
Θεωρούμε και θα επιμείνουμε ότι ο τρόπος επίλυσης του Κυπριακού είναι ένας και μοναδικός, ” Η απόλυτη εφαρμογή όλων των διαχρονικών αποφάσεων του ΟΗΕ και στην συνέχεια η προσπάθεια δόμησης μιας ενιαίας και Ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας, που θα είναι εξέλιξη της ήδη υπάρχουσας από το 1960″. Δεν καταλαβαίνουμε γιατί πρέπει να καταργηθεί ένα υπαρκτό και ευημερούν κράτος για να πάρει την θέση του ένα υβρίδιο τουρκικής κοπής, όπως είναι η διαρκής επιθυμία της Τουρκίας και Βρετανίας.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
