Διανύοντας την περίοδο εορτασμών της επετείου της 28ης Οκτ. 1940, πάντα μας έρχονται στο νου οι μεγάλες επιτυχίες του Ελληνικού Στρατού στο μέτωπο της Αλβανίας, αλλά βέβαια και η ηρωική άμυνα των Ελλήνων στο Ρούπελ και γενικότερα στα οχυρά Μεταξά, αλλά και οι μετέπειτα αγώνες στην Κρήτη, στην Μέση Ανατολή στην Αφρική αλλά και στην ηρωική αντίσταση για όσους δεν μπορέσανε να πάνε σε κάποιο άλλο μέτωπο. Έτσι οι περισσότεροι από παιδιά, ζούμε αυτή την πατριωτική ευφορία της ημέρας. Έτσι την ζούσα προσωπικά και εγώ μέχρι την στιγμή που η τύχη με έφερε παραμονή της μεγάλης επετείου να παρευρεθώ στους εορτασμούς για την ημέρα, στο ένδοξο Καλπάκι Ιωαννίνων, όπου γίνεται κάθε χρόνο η αναπαράσταση της μάχης Ελαίας – Καλαμά. Θέλω να τονίσω ότι στην περιοχή δεν βρέθηκα τυχαία, αλλά είχα την τιμή κάποτε να είμαι ο πρώτος Διοικητής και ένας από αυτούς που ξαναστήσαμε μια υπέροχη μονάδα αναγνωρίσεως, που υπάρχει μέχρι σήμερα και εύχομαι να μείνει εκεί για πάντα. Όταν λοιπόν παρακολούθησα την παράσταση της μάχης, σε αντίθεση με την ευφορία που ένοιωθα κάθε χρόνο, αυτή τη φορά επειδή ο σκηνοθέτης εστίασε στις Ελληνικές απώλειες και έδωσε έναν τόνο μνήμης, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι όλα δεν ήταν το πανηγυράκι του σχολείου αλλά κάτι πολύ πιο μεγάλο και υπερβατικό. Οι Έλληνες για τον αγώνα υπέρ της Ανθρωπότητας και κατά του ναζισμού – φασισμού, θυσίασαν το 10 % του συνολικού τότε πληθυσμού της Ελλάδας και το μεγαλύτερο ποσοστιαία από κάθε άλλη χώρα, δηλαδή το μεγαλύτερο ποσοστό μετά την Ελλάδα ήταν αυτό της Σοβ. Ένωσης με 2,8 %. Και φυσικά το 10% αντιλαμβανόμαστε είναι ποσοστό από τον αφρό της τότε Ελλάδας. Αυτό από μόνο του φέρνει την Ελλάδα στην κορυφή των χωρών που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και έδωσε το παράδειγμα και τον χρόνο σε όλες τις άλλες χώρες να αντιληφθούν ότι ο άξονας δεν είναι αήττητος και να ακολουθήσει η αντίστροφη μέτρηση για τον Χίτλερ και τους υποτακτικούς του.
Έτσι, θα θέλαμε να αναφέρουμε ορισμένα ενδεικτικά στοιχεία :
Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τους στρατούς τεσσάρων χωρών ταυτόχρονα, Αλβανίας, Ιταλίας, Γερμανίας, και Βουλγαρίας.
ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
Ελλάς: 219 – Νορβηγία: 61 – Γαλλία: 43 (υπερδύναμη της εποχής) – Πολωνία: 30 – Βέλγιο: 18 – Ολλανδία: 4 – Γιουγκοσλαβία: 3 – Δανία: 0 μέρες (Οι Δανοί παραδόθηκαν σε έναν μοτοσικλετιστή του Χίτλερ ο οποίος μετέφερε στον Δανό βασιλιά αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των ναζιστικών στρατευμάτων, ο Δανός βασιλιάς σε ένδειξη υποταγής παρέδωσε το στέμμα του στον μοτοσικλετιστή για να το πάει στο Βερολίνο και στον Χίτλερ…) – Τσεχοσλοβακία: 0 – Λουξεμβούργο: 0
ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ
Οι νεκροί Έλληνες στρατιώτες ανήλθαν κατά την διάρκεια των 219 ημερών στους 13.676. Κατά την διάρκεια της τετραπλής κατοχής που ακολούθησε τα κατοχικά στρατεύματα εκτέλεσαν : Αλβανοί: 1165 (Πάργα , Μαργαρίτιο, Παραμυθία) – Ιταλοί: 8000 – Βούλγαροι: 25000 – Γερμανοί: 50000
Συνολικές απώλειες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (εκτελέσεις, κακουχίες, μάχες) Ελλάς: 10% (750.000) – Σοβ. Ένωση: 2,8% – Ολλανδία: 2,2% – Γαλλία: 2% – Πολωνία: 1,8% – Γιουγκοσλαβία: 1,7% – Βέλγιο: 1,5%
Θεωρούμε ότι η σημερινή μέρα είναι μια μέρα μνήμης για όλους που χάθηκαν, μια μέρα τιμής για όλους που είμαστε απόγονοι τους , μια μέρα καθήκοντος για όσους κληθούν να κάνουν το ίδιο στο μέλλον αλλά και μια μέρα για όλη την Ευρώπη να αντιληφθεί ότι το χρέος προς την Ελλάδα είναι πολύ μεγαλύτερο από όλες τις πολεμικές αποζημιώσεις και ποτέ δεν πρόκειται να αποπληρωθεί, απλά γιατί το 10 % του Ελληνικού πληθυσμού που θυσιάστηκε δεν γυρίζει ποτέ πίσω, αλλά αποτελεί ιστορική παρακαταθήκη για όλους.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
