Διανύουμε μια περίοδο που η Τουρκία αμφισβητεί ευθέως την καλή πίστη, της ίδιας προς το ΝΑΤΟ και την Δύση, αλλά και η Δύση αντιλαμβάνεται ότι η επιπλέον ανοχή της προς τις τουρκικές προκλήσεις, αρχίζει να γίνεται πολύ επικίνδυνο παιχνίδι.
Τα προβλήματα συνεργασίας αποτελούν πλέον καθημερινό φαινόμενο με κορυφαία στην λίστα, οι σχέσεις της Τουρκίας τόσο με την Γερμανία όσο και με τις ΗΠΑ. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι σκέψεις να ενταχθεί και η Τουρκία στις «χώρες κυρώσεων», δηλαδή στους ταραξίες της παγκόσμιας ασφάλειας.
Η χαρακτηριστική βέβαια κίνηση της Τουρκίας που άρχισε να γεννά τέτοιες σκέψεις περί κυρώσεων είναι η συμφωνία της για την προμήθεια των ρωσικών συστημάτων S-400. Δεν ξέρουμε αν αυτό ράγισε και το γυαλί των σχέσεων της με το ΝΑΤΟ και την Δύση, όμως τα πράγματα αρχίζουν να επιδεινώνονται εναντίον της.
Έτσι, η Τουρκία έχει υπογράψει ένα συμβόλαιο με την Ρωσία ύψους 2,5 δις Δολαρίων για την προμήθεια των προηγμένων πυραυλικών συστημάτων αεράμυνας S-400. Οι πύραυλοι έχουν βεληνεκές 400 χιλιόμετρα και μπορούν να καταρρίψουν ταυτόχρονα 80 στόχους, σκοπεύοντας τους με δύο πυραύλους τον κάθε ένα, σε ύψος μέχρι 30 χιλιόμετρα.
Το σύστημα δεν είναι επιχειρησιακά συμβατό με αυτά που χρησιμοποιούν οι χώρες του ΝΑΤΟ, κάτι το οποίο δίνει στην Τουρκία μια επιπλέον αυτόνομη δυνατότητα αεράμυνας, ανεξάρτητη από αυτή της Συμμαχίας. Δηλαδή οι Νατοϊκοί δεν θα έχουν κανένα έλεγχο πάνω σε αυτό το σύστημα. Όμως το πιο προκλητικό είναι ότι το σύστημα αναγνώρισης εχθρού ή φίλου «Identification Friend or Foe (IFF)», που φέρει, δεν θα εμποδίζει την Τουρκία να το χρησιμοποιεί εναντίον αεροσκαφών ή πυραύλων του ΝΑΤΟ !!!!! Επιπλέον για την πλήρη επιχειρησιακή του αξιοποίηση θα πρέπει να εγκατασταθούν στην Τουρκία Ρώσοι ειδικοί, για συμβουλευτικούς, βοηθητικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς.
Όσον αφορά το κομμάτι της συμφωνίας για μεταφορά της τεχνογνωσίας των S-400, αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό γιατί θα επιτρέψει στην Τουρκία να αναπτύξει γρήγορα την εγχώρια βιομηχανία της στον τομέα της αεράμυνας, που μέχρι τώρα δεν είχε. Συγκεκριμένα η Ρωσία θα παραχωρήσει δύο πυροβολαρχίες και θα βοηθήσει την Άγκυρα να φτιάξει δύο ακόμα με τέτοια συστήματα. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι μερικά χρόνια πριν οι ΗΠΑ είχαν αρνηθεί στους Τούρκους την παραγωγή συστημάτων αεράμυνας Patriot στην Τουρκία και έτσι δεν προχώρησαν σε συμφωνίες προμήθειας.
Αυτό που επίσης έχει πολύ μεγάλη σημασία για την Ρωσία είναι ότι θα αποκτήσει πρόσβαση στις αμυντικές υποδομές χώρας μέλους του ΝΑΤΟ, κάτι που θα την φέρει πολύ κοντά στις δομές, τις δυνατότητες και τις αδυναμίες της συμμαχίας.
Θεωρούμε ότι όλη αυτή η συμφωνία θα δώσει την δυνατότητα στην Τουρκία να αποκτήσει σημαντική γνώση στην σύγχρονη βαλλιστική τεχνολογία.
Αν τώρα αυτό το συνδυάσουμε και με την άλλη συμφωνία της Τουρκίας με την Ρωσία για κατασκευή στο Akkuyu πυρηνικού εργοστασίου, το οποίο αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι το 2023, τότε το μυαλό μας πολύ εύκολα τριγυρίζει και σε σκέψεις ότι ο Ερντογάν θα έχει μπει για τα καλά σε τροχιά ανάπτυξης πυρηνικής απειλής, που άλλωστε δεν έχει κρύψει ότι αποτελεί μια από τις σημαντικότερες επιδιώξεις του.
Οι ΗΠΑ και η Δύση θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν βρίσκονται μπροστά σε μια κατάσταση σαν της Ελλάδας, που ένα κράτος του ΝΑΤΟ αποκτά απλά ένα ρωσικό σύστημα αεράμυνας το οποίο δεν είναι συμβατό με το ΝΑΤΟ.
Αντιθέτως θα πρέπει από τώρα να δουν την Ρωσο – τουρκική συμφωνία S-400 και Akkuyu, ως μια βαλλιστική – πυρηνική συνεργασία, που αποτελεί τεράστια απειλή για τις ΗΠΑ, την Δύση αλλά και την ανθρωπότητα γενικότερα.
Αν η Δύση δεν αντιδράσει με αυτή την αντίληψη, τότε σύντομα θα έχει εξοπλίσει άλλο ένα παράφρονα με πυρηνικά όπλα. Από την άλλη είναι δυστύχημα που ο Πούτιν εξοπλίζει τρομοκράτες με τέτοια τεχνολογία και θέτει την ανθρωπότητα σε νέους κινδύνους.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
