«Η πολυπλοκότητα του ιρανικού μυαλού αντανακλά τη διχασμένη προσωπικότητά της χώρας», αναφέρει στους Eurasian times, o KN Pandita ,πρώην διευθυντής του Κέντρου Κεντρικών Ασιατικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Κασμίρ.
Το ερώτημα «Ποιος είμαι εγώ» εξακολουθεί να στοιχειώνει την ιρανική ψυχή από τότε που το προ-ισλαμικό ζωροαστρικό βασίλειο των Σασανίων ( τελευταία Περσική δυναστεία) έπεσε στα χέρια των Άραβων, στη μάχη του al-Qadisiyyah (Μεσοποταμία, Νότια της σημερινής Βαγδάτης στο Ιράκ), το 636 μ.Χ.
Οι Πέρσες, ένας ανεπτυγμένος πολιτισμός άριας καταγωγής, είχαν δημιουργήσει μια τεράστια και μυθική αυτοκρατορία, σε μια γεωγραφικά ακμάζουσα και ιστορικά στρατηγική περιοχή, που διαλύθηκε από τους άξεστους πολεμιστές της ερήμου από την Αραβία. Συνέπεια αυτού, το ιρανικό έθνος πέρασε από τη «βιωματική κυριαρχία στην ψυχολογική υποδούλωση». Ένα είδος εθνικής εμμονής.
Η εμμονή αυτή φαίνεται να βρίσκει διέξοδο, μέσα από ένα ανεξήγητο και απεριόριστο μίσος προς το Ισραήλ. Γιατί όμως; Τα φυσικά σύνορα του Ιράν δεν αγγίζουν αυτά του Ισραήλ. Οι δύο χώρες δεν μοιράζονται φυσικούς πόρους. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός στο εμπόριο και βρίσκονται πολύ μακριά το ένα από το άλλο.
Υπάρχει κάποια εξήγηση γι’ αυτή την εχθρότητα;
Μετά την ήττα τους από τους Άραβες Μουσουλμάνους και την πολιτιστική αποσύνδεση από τον προ-ισλαμικό πολιτισμό (ισλαμοποίηση), οι Ιρανοί, λόγω της ευφυΐας τους, προσπάθησαν να αντιστρέψουν τη διαδικασία της ιστορίας και να αποδείξουν στους Άραβες, ότι ήταν καλύτεροι μουσουλμάνοι από οποιαδήποτε άλλη αραβική ισλαμική χώρα ( Σιίτες – Σουνίτες).
Εικόνα 1 Μάχη al-Quadisiyyah, 636 (sciencephoto library)
Ο μουσουλμανικός κόσμος δεν μπορούσε να εμποδίσει τις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις να χαράξουν μια πατρίδα για τους Εβραίους που ονομαζόταν Ισραήλ. Το Ιράν λοιπόν, ανέλαβε την αποστολή του Κορανίου, να αποδεκατίσει τους «άπιστους» Εβραίους και να καταστρέψει το κράτος του Ισραήλ, αποδεικνύοντας έτσι στον αραβικό κόσμο ότι ένα προσηλυτισμένο Ιράν είναι πιο ισλαμικό από ότι ακόμη και η γενέτειρα του Ισλάμ. ( Η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, εμπλουτίζει τα επιχειρήματα του Ιράν).
Το τέμενος Al Aqsa έχει χαρακτηριστεί ως η εικόνα της ισλαμικής γης που δόθηκε στο νέο κράτος που ονομάζεται Ισραήλ. Έτσι, η αποστολή του Ιράν, εναντίον των Σιωνιστών και το Κράτος του Ισραήλ, καθίσταται «ιερή».
Σε συνέντευξή του στο NBC News , τον περασμένο μήνα, ο Ιρανός Πρόεδρος είπε: «Είμαστε ενάντια σε οποιεσδήποτε διμερείς σχέσεις μεταξύ των χωρών της περιοχής μας και του σιωνιστικού καθεστώτος». «Πιστεύουμε ότι το Σιωνιστικό καθεστώς σκοπεύει να εξομαλύνει τις διμερείς σχέσεις με τις χώρες της περιοχής για να δημιουργήσει ασφάλεια για τον εαυτό του στην περιοχή».
Ο Ιρανός Πρόεδρος, θεωρεί την οποιαδήποτε προσέγγιση από αραβικές χώρες, με το Ισραήλ , ως αιτία πολέμου και απειλεί ότι θα τις εμποδίσει ή θα τις ακυρώσει στη πράξη. Αυτό εξηγεί το κύριο λόγο για τον οποίο η Χαμάς, πληρεξούσιος του Ιράν, πραγματοποίησε μια ξαφνική και απροσδόκητη επίθεση στο εσωτερικό του Ισραήλ.
Ο αναλυτής αναρωτιέται αν υπήρξε ποτέ στη Ιστορία, εκτός από τη Ναζιστική Γερμανία, κάποια περιφερειακή δύναμη που να προειδοποιεί με τέτοιο θράσος τους γείτονές της, να μην κάνουν κάτι που δεν αυτή θέλει (Υπόψη το δικό μας παράδειγμα με το casus belli στο Αιγαίο).
Το Ιράν πιστεύει ότι έχει λόγους να είναι τόσο επιθετικό. Μια σοβαρή αιτία είναι το αίτημα της Σαουδικής Αραβίας για παροχή πυρηνικής τεχνογνωσίας από τις ΗΠΑ, ως αντάλλαγμα για την προσέγγιση με το Ισραήλ, με ταυτόχρονη υπαναχώρηση στην πάγια τακτική υποστήριξης των Παλαιστινίων ( Αναγκαίος στόχος πλέον, καθώς τα κράτη του Κόλπου και το Ισραήλ, αισθάνονται ευάλωτα στη πυρηνική απειλή του Ιράν).
Αυτό εκτός των άλλων υποκρύπτει το φόβο του Ριάντ, έναντι της Τεχεράνης, παρά τη συμφωνία με τη μεσολάβηση του Πεκίνου, καθώς το Ιράν αναπτύσσει γρήγορα τις πυρηνικές του ικανότητες.
Το Ισραήλ έχει ήδη αρχίσει τα αντίποινα. Το ερώτημα είναι ποιος θα είναι ο στόχος του Νετανιάχου; Ο πραγματικός εγκέφαλος ή απλώς ο πληρεξούσιος; ( Η καταστολή των πολιτοφυλακών, πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα, καθώς έτσι θα περιοριστεί η Ιρανική μόχλευση στη περιοχή και θα διευκολυνθεί η σταθεροποίηση της).
Ένας άλλος παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την ανάλυση της επίθεσης της Χαμάς, είναι ο νέος διάδρομος (IMEC) που προτάθηκε κατά τη συνάντηση των G-20 στο Νέο Δελχί. Έτσι επιδιώκει το Ιράν να αποτρέψει τις οικονομικές προσπάθειες της αραβικής περιοχής, για ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των συμμετεχουσών χωρών σε πολλαπλά μέτωπα και να περιορίσει τις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ προσπάθειες εξομάλυνσης ΣΑ-Ισραήλ.
Ας μη παραβλέπουμε όμως ότι, το Ιράν είναι μια χώρα σε πόλεμο με τον λαό του από τότε που το θεοκρατικό καθεστώς προέβη σε βίαιη καταστολή των Ιρανών γυναικών και ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία μιας γυναίκας Κουρδικής καταγωγής, στα κρατητήρια της αστυνομίας. Η εσωτερική κοινωνική ένταση, συνεπώς, πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη για τις όποιες μελλοντικές δράσεις.
Συμπερασματικά το Ιράν παίζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι που μπορεί ανά πάσα στιγμή να γυρίσει μπούμερανγκ. Ίσως έχει πάρει το ρίσκο μιας περιπέτειας αυτοκτονίας, νομίζοντας ότι είναι κοντά στο να γίνει πυρηνική δύναμη παραβλέποντας όμως τις συνέπειές και τις ευθύνες των αποφάσεων μιας τέτοιας δύναμης.
Απόστολος Τσιμογιάννης
Ο Απόστολος Τσιμογιάννης είναι Υποστράτηγος (ε.α), με μεγάλη επιτελική και διοικητική εμπειρία στον τομέα των Millitary Logistics. Έχει υπηρετήσει σε ανάλογη επιτελική θέση του NATO/NSPA. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Logistics.
